my Urban sKy

2011-02-15T13:50:00.001-08:00

φευγω.
καπου θα εμφανιστω ξανα.
αναποφευκτα, επενδυω παντα, ναρκισσιστικα,
στην αυτοεκθεση, για την επουλωση,
την απωλεια, την επαναφορα, το πενθος, τη μνημη,
την αναγκη συνυπαρξης, κλπ κλπ.

falling free

2:12

2011-01-07T15:54:00.000-08:00

Ξανα εδω. Αθηνα. Δεν μενω πια στο πρασινο δωματιο αλλα στο γκρι-μωβ.
Νεοι ανθρωποι, παλιες προσδοκιες.
Και ξαφνικα, σαν απο το πουθενα, ενα πουθενα που παραμονευει
στις πιο ακαταλληλες στιγμες, νιωθω ξανα μοναξια.
Αισθημα αδυσωπητο, θα πεις, και τοσο αναλαφρα κενο ταυτοχρονα
και ειναι που πληγωνομαι τοσο ευκολα πια.
Ειναι που ξερω περισσοτερα
Ειναι που νιωθω περισσοτερα.

Πολλα βραδια μου λειπεις, τυλιγω το μαξιλαρι γυρω απ τα ποδια μου
αισθανομαι το σωμα σου διπλα μου.
Οταν βρισκομαστε δεν ειμαστε πια, δεν εμεινε τιποτα για να γινουμε.

Και να μαι παλι στο δρομο να ψαχνω εναν ερωτα και ερωτες βρισκονται
πολλοι. Ζητανε απο μενα αγαπη, τρυφεροτητα και ολο και κατι δινω,
ολο και καποιο κομματι αφηνω πισω μου φευγοντας.
Ειναι που ζηταω το δρομο, γι αυτο φευγω, επειδη οι στασεις με αποδεκατιζουν.
Ειναι που προτιμω να περπαταω επειδη τα πολλα οτοστοπ με εβγαλαν
καιρο τωρα εκτος πορειας, τοσο που εχασα το δρομο μου πια και μονο πηγαινω,
μεχρι το επομενο φαναρι.

Δεν ειναι οι αγκαλιες που με στεγνωνουν.
Ειναι τα λογια πριν και μετα.

Πόσο ακόμη για την ενηλικίωση;

2010-12-31T17:09:00.000-08:00

Είμαι εδώ όπου είναι και οι γονείς μου. Στο πατρικό μου σπίτι. Ναι υπάρχει και η μητέρα μου εδώ αλλά το σπίτι συνεχίζει να είναι πατρικό. Είμαι ξανά στο δωμάτιο μου, αργά το βράδυ, δεν κοιμάμαι και γράφω, όπως όταν έγραφα ημερολόγιο. Τότε έγραφα γιατί δεν μπορούσα να συντάξω σε ηχηρές προτάσεις την ύπαρξη μου. Απόψε, 01/01/11 ακόμα δεν μπορώ σε αυτό το πλαίσιο να συντάξω σε ήχους την ύπαρξη μου. Αυτό που είμαι, ότι κι αν είναι αυτό το «είμαι», σιωπά μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Πλέον σιωπά ηχηρά.
Το πρωί πήγα για ψώνια με την μητέρα. Αν ήμουν μόνη μου θα είχα ξαφρίσει το μισό μαγαζί. Όπως και στο σούπερ μάρκετ. Αντ’ αυτού ξόδεψα χρήματα, απλά και ωραία, για να ικανοποιήσω το κομμάτι μου που του αρέσει να ντύνεται και να στολίζεται. Για να ικανοποιήσω το κομμάτι μου που ακόμα είναι κοντά στη μητέρα. Το μεσημέρι στο σπίτι της Λ, της γιαγιάς, ένιωσα πως ακόμα μπορώ να υπάρξω εδώ. Σε αυτό το νησί. Αγαπάω τη θέα από το μικρό της παράθυρο. Αγαπάω τα καντούνια που το τέλος του ορίζοντα τους αγγίζει θάλασσα. Αγαπάω την υγρασία που νοτίζει τόσο τον αέρα όσο χρειάζεται για να μοιάζει με τη φίλη μου την ομίχλη.
Ύστερα ξανά στο σπίτι. Στην απόσταση και στην αμηχανία. Ο πατέρας. Ο άντρας τον οποίο ξέρω τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Ο άντρας με τον οποίο ποτέ δεν φλέρταρα ικανοποιητικά. Η γοητεία μου, όχι μόνο δεν τον επηρεάζει, αλλά χτίστηκε πάνω σε αυτή του την απόρριψη. Η γοητεία μου που τίθεται σε λειτουργία όταν αμφισβητείται, όταν κλονίζεται, όταν δεν πιάνει η μπογιά της, από άντρες και γυναίκες. Απόψε βρέθηκα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου που γίνεται αυτό που είναι προσπαθώντας σκληρά να μη μοιάσει στους ανθρώπους που έβαλαν τις βάσεις για να είναι. Και είναι τόσο συνηθισμένα περίεργο να είναι τόσο απαραίτητο και συνάμα αδύνατο να διαλυθούν αυτές οι βάσεις.
Ακούω τον πατέρα να μιλάει. Να μιλάει για τους αλβανούς, για τους έλληνες και στο μυαλό μου πια να είναι μόνο ένας ρατσιστής, σεξιστής, ομοφοβικός φαλλοκράτης, τόσο που δεν αντέχω την παρουσία του δίπλα μου. Την ίδια στιγμή που πληγώνομαι βαθιά όταν για άλλη μια φορά δεν μου απευθύνεται. Με προσπερνάει για να μιλήσει στον αδελφό μου. Να υποδείξει τα δικά του καθήκοντα απέναντι στην οικογένεια, να στηρίξει την δική του ικανότητα στα χαρτιά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και όλα όσα με κλειδώνουν, με κάνουν να μιλάω χαμηλόφωνα, να μη μιλάω καθόλου, να κλείνομαι στον εαυτό μου, υψώνονται ξανά μπροστά μου. Με κυκλώνουν και με καταστέλλουν .

Να μην είμαι εδώ. Να μην είναι το εδώ μέσα μου.

Είχα την ατυχία να γεννηθώ γυναίκα στην κέρκυρα, τέλη 20ου αιώνα, σε αυτήν την οικογένεια, όχι σε άλλη, με έναν μικρότερο αδελφό, μια μάνα που άφησε το σχολείο για να δουλεύει μια ζωή για τον πατέρα μου και την οικογένεια, με έναν πατέρα που προσπαθεί σκληρά να είναι ο πατριάρχης ο σωστός που φροντίζει για την οικογένεια του. Την περιουσία του και την αυτοεικόνα του. Τα πάντα μια τραγική ειρωνεία.
Έχω και άλλη γιαγιά. Την Α. Αυτή τώρα είναι μια χαρούμενη τρελή 86 χρονών. Ξεχνάει γρήγορα και γελάει συχνά. Όσα έζησε έγιναν τα λευκά της μαλλιά, τα δόντια της που έπεσαν, τα μάτια της που έκλεισαν. Ο παππούς Χ, την έδερνε, πήγαινε με άλλες γυναίκες, δεν έκαναν έρωτα. Η γιαγιά μου που και που θυμάται και λέει λόγια τρελής. Μιλάει για όλα αυτά, όπως πάντα άλλωστε μόνο που τώρα τα φωνάζει. Τώρα ο πατέρας μου, ο γιος της, που όσα εγώ ξέρω μέσω αφηγήσεων αυτός τα άγγιζε και τα μύριζε καθημερινά, της λέει «πρόσεχε μη τον πεθάνεις τον άντρα σου και ποιος θα σε φροντίζει». Η γιαγιά μου δεν ενηλικιώθηκε ποτέ για να αποκτήσει μια αυτόνομη εαυτή. Ο άγγελος του σπιτιού έπεσε βαρύς πάνω της και της ρούφηξε τα γαλάζια της μάτια. Ο άντρας, αυτός ο άντρας, τώρα τη φροντίζει και όπως όταν ήταν νέα, ακόμα εξαρτάται από αυτόν για τη ζωή της. Η Αντριάννα ίσως τώρα να παίρνει την φροντίδα που ποτέ δεν πήρε όταν τη ζητούσε. Και τώρα την παίρνει με τον πρέποντα γυναικείο τρόπο, παθητικά ανήμπορη στο κρεβάτι επιβάλλει την ύπαρξη της. Ακόμα και τώρα, ένας άντρας, ο γιος της, της αφαιρεί τη γλώσσα. «Πρόσεχε μη τον πεθάνεις». Πρόσεχε μη τον πεθάνεις. Τα πάντα μια τραγική ειρωνεία.
Δεν έφυγα ποτέ από αυτό το σπίτι και κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσω. Δεν ξέρω αν φέτος θα καταφέρω αν φύγω, έστω για λίγο. Να νιώσω πως είναι η απουσία υποχρεωτικών δεσμών. Και ύστερα αναρωτιέμαι, οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους; Απόψε συνειδητοποίησα πόσο εγώ κουβαλάω και αναδημιουργώ αυτό το πλαίσιο όπου πηγαίνω. Πόσο σιωπάω, πόσο εξεγείρομαι, πόσο αδικώ, πόσο ακολουθώ τα μοτίβα που μου έμαθαν οι πρώτοι άνθρωποι με τους οποίους συναναστράφηκα. Η σχέση μας έχει λήξει προ πολλού και ακόμα εγώ σκαλίζω και προσπαθώ δρόμους μαζί. Είναι γιατί φοβάμαι, γιατί δεν είμαι σίγουρη. Για μένα, για αυτά που μπορώ, για αυτά που έχω ήδη κατεκτημένα. Είναι αυτό το καταραμένο βήμα έξω που με τρομάζει και όσο παραμένω μέσα τόσο χάνω κομμάτια μου, σάρκες ολόκληρες και πολύτιμο αίμα.

τρα λα λα

2010-11-25T03:59:00.000-08:00

http://whatqueerfest.espivblogs.net/

αναμοχλευοντας αναμνησεις ή ενα ονειρο που ειδα το 2007

2010-10-16T04:09:00.000-07:00

Πρέπει να είναι απόγευμα, με τα χρώματα της δύσης τριγύρω. Είμαι υγρή από την υγρασία της ατμόσφαιρας και από την καύλα. Θα μπορούσε να υπάρχει θάλασσα κοντά. Είμαι ντυμένη με μαλακά ζεστά ρούχα. Ένας μελαχρινός άντρας με πηδάει ενώ κρατιέμαι από τα σίδερα της κούνιας. Τα παπούτσια γεμίζουν άμμο, σίγουρα υπάρχει θάλασσα κοντά, τόση που την νιώθω παντού κολλημένη πάνω μου.

Το έδαφος μεταβάλλεται σε τσιμέντο. Μια γυναίκα εμφανίζεται και μου μιλάει. Ο μελαχρινός έχει εξαφανιστεί και ενώ ντύνομαι στα γρήγορα, αντιλαμβάνομαι πως το πέος του έχει μείνει μέσα μου, κάθομαι σε ένα παγκάκι και το νιώθω ζεστό μέσα μου.

Κρατάω το ζεστό ακόμα αντικείμενο ηδονής μου στα χέρια μου και βρίσκομαι ξαφνικά μέσα σε ένα παντοπωλείο- μπαρ, ξύλινο με κόσμο. Ο παντοπώλης- μπάρμαν το παίρνει και το κάνει σάντουιτς, το τυλίγει σε μια ζελατίνα κα το σερβίρει για φάγωμα.

Ξυπνάω και έχω την εικόνα του πούτσοσαντουιτς, με το μαρούλι στην άκρη, στο μυαλό μου σαν φωτογραφία.

ελευθεροι συνειρμοι

2010-08-14T10:17:00.000-07:00

ποια η διαφορα μεταξυ μιας "φαμ" και μιας "αδελφης";

05.08.10

2010-08-05T09:15:00.000-07:00

ΠαΡτι 16.07

2010-07-10T18:25:00.000-07:00

αναδημοσιευση

2010-06-08T13:08:00.000-07:00

το βρηκα εδω:
http://manenough.tumblr.com/
...ωραιο μπλογκ!

ποστ ν.

2010-05-29T15:44:00.000-07:00

Έτσι απλά κάθομαι εδώ,
Σαν να κοιμάμαι, σαν να είμαι ξύπνια. Το τέταρτο δάχτυλο του δεξί μου
Χεριού πονάει και δυσκολέυομαι να γ΄ραψω. Μα κάπως συνηθίζω αι χρησιμοποιώ άλλα δάχτυλα.
Πολλά λάθη παρ’ όλα αυτά. Είπα θα κοιμηθώ νωρίς και είναι ήδη δυο. 2.
Το κομμένο μου δάχτυλο. Έχει μια γραμμή κάθετη στο νύχι και λίγο αίμα. Όχι αίμα, bedanine. “Κόκκινο» το λεγα μικρή και φοβόμουν μήπως τσούξει η πληγή.
Η αλήθεια είναι πως όπως γράφω σε σκέφτομαι. Περίεργο μου φαίνεται. Σχεδόν μη πραγματικό.
Όλα γίνονται αισθήσεις. Γεύσεις. Ροές και φράγματα. Πάντα τα φράγματα. Υψώνονται εκεί που δεν
Το περιμένεις. Αναπόφευκτα.
Η χτεσινή νύχτα ήταν μια άλλη χωροχρονική ανακάλυψη. Όλο λοφίσκους και πυκνά
Χορτάρια. Μου θυμίζει, τώρα, μια άλλη ανοιξιάτικη νύχτα με πολύ γρασίδι και υγρασία. Υγρασία παντού. Στο χορτάρι, στα χέρια, στα στόματα, παντού.
Και είναι που μπλοκάρω πάντα την καλύτερη στιγμή. Εκεί που σε άλλη περίπτωση
Θα ερχόταν λίγο ηλιοβασίλεμα και πιασμένα χέρια. Σαν τις αφίσες που πουλάνε ακόμα ίσως κάποιοι πλανόδιοι πωλητές. (Μεγάλοι ή μικροί, τι σημασία έχει ο προσδιορισμός άραγε;)
Η αποτυχία μιας υποδειγματικής επιτέλεσης ρομάντζου σκαλώνει ξανά και ξανά στην ανυπέρβλητη ευθυνοφοβία μου. Και στην μεγάλη αίσθηση ευθύνης επίσης. Σαν να παίζω τένις με τα σωθικά μου.
Που είσαι; Το ξέρεις ότι δυσκολεύομαι να κοιμηθώ μόνη; Επίσης δυσκολεύομαι να κοιμηθώ και με παρέα. Μόνο το χόρτο και το σεξ βοηθάνε. Αλλά και τα δυο κοστίζουν. Ποικιλοτρόπως.
Φοβάμαι και τους ήχους και την απόλυτη ησυχία. Είναι αυτό το ανικανοποίητο που με έχει ορίσει. Και με έχει συσκοτίσει.
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν. Και να δεις που θα κοιμηθώ μυρίζοντας το σώμα σου. Από μακριά.

πρωινος καφες

2010-05-21T02:44:00.001-07:00

Αυτο το μπλογκ αλλαζει αναλογα τη διαθεση μου. Περσι ηταν μαυρο, φετος πρασινο, σαν το δωματιο που μενω στο κεντρο της πολης. Και λεω δωματιο γιατι αν η πορτα του ηταν συνεχεια ανοιχτη, προς το διαδρομο της πολυκατοικιας, ισως να επαιρνε κατι απο την λεξη "σπιτι".

Σκεφτομαι αυτον τον καιρο πως αλλαζει, ή οχι και τοσο, η αισθηση του εαυτου μου, η αισθηση του σωματος μου, του σχηματος του, του ειδους του, με καθε διαφορετικο ανθρωπο που συναναστρεφομαι ερωτικα. Εχει να κανει πραγματικα με τις αλλες ή εχει να κανει με την αδυναμια μου να συγκρατησω μια εικονα για μενα στον καθρεφτη;Με αποσυντονιζει ο εαυτος μου. Δεν στεκεται ποτε σε ενα σημειο να συζητησουμε λιγο, να τα βρουμε, βρε παιδι μου, να κατασταλαξουμε καπου. Και μετα αναρωτιεμαι, θα ειμαι παντα ετσι; Καπως συμβαινει και ημουν παντα ετσι.
Χτες το βραδυ, μετα απο δυο σκαρτα τσιγαρα φαντασιωνομουν ζωδιακα, και οπως σε κρατουσα αγκαλια και ειχα τυλιξει τα χερια μου γυρω απο την μεση σου, με ενιωθα να αιωρουμε, τα ποδια μου στον αερα, τα χερια μου σε κρατουσαν και ησουν εσυ η επαφη μου με τη γη. Σαν μπαλονι με ιλιον. Σαν να φουσκωσε ο αερας μεσα μου και διεκδικησε τη θεση του. Και εσυ η γη, αναποφευκτα.
Και ειναι οι καιροι περιεργοι. Κατι η κριση, κατι οι νεκροι, κατι η επισκεψη στο νησι. "Εδω ο κοσμος καιγεται κι εσυ ασχολεισαι με τα γκομενικα;" Η φωνη της ρεαλιστριας φιλης ηχησε χτες το βραδυ μεσα απο το μσν. Χρονια τωρα καταναλωνω πολυ φαια ουσια στα "γκομενικα" ωσπου καπου πειστικα κι εγω οτι εχει νοημα αυτη η διαδικασια. Ειναι και οι ανθρωποι που ειναι τοσο γοητευτικα ομορφοι και τοσο τρομαχτικοι ταυτοχρονα. Με αποσυντονιζουν και με παρασερνουν απο δω κι απο κει.
Καποια στιγμη ειχα ανεβασει ενα ποστ για το πολυαμορι. Μετα ισως και να πηρα πισω οτι ειχα γραψει. Τωρα σκεφτομαι μακαρι να ημουν πολυγαμικη οσο και μακαρι να ημουν μονογαμικη. Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα σε μια ωρα δουλευω, γιατι η "πνευματικη" εργασια δεν νοειται ως εργασια. Οσο και να διαβαζεις, οσο και να γραφεις δεν κανεις τιποτα. Σαν τις νοικοκυρες ενα πραγμα.
Ακουω τριτο προγραμμα, οτι και να παιζει,

http://62.103.164.228:8080/trito

2010-04-08T17:00:00.000-07:00

Έχει φτάσει απρίλης και κάπου παραπαίω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τα τελευταία βράδια περνάω πολύ ώρα μέσα στη μπανιέρα. Την γεμίζω με ζεστό νερό, παίρνω μαζί τον καπνό μου και αράζω μέχρι να βαρεθώ. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με ένα όνειρο που είδα πριν κάνα μήνα. Είδα, λέει, ότι βούλιαζα κάτω από το νερό και ένιωθα πολύ όμορφα. Σαν να καταδύομαι σε έναν χώρο ασφαλή. Ασφαλή γνώριμο και οικείο. Κάπως έτσι, λίγο ασυνείδητά μάλλον, ανακάλυψα τις χαρές τις μπανιέρας και του ζεστού νερού. Η αλήθεια είναι πως βουλιάζω σε αυτή τη μικρή ορθογώνια μπανιέρα κάθε φορά που νιώθω ότι διαλύομαι. Κάπως ξαναβρίσκω την επαφή με τα κομμάτια μου. Με το άθροισμα των μελών μου ως όλο. Σαν το στάδιο του καθρέφτη ένα πράγμα, χωρίς τον λακάν απαραίτητα.

δεοντολογικα θα επρεπε να ημουν τερας..

2009-12-22T05:09:00.000-08:00

(το βιντεο δεν μου αρεσει, ακουω το ποιημα με κλειστο το τιουμπ...)

αμφιθυμιες

2009-11-08T05:03:00.000-08:00

Στεκομαι τωρα μπροστα απο το λαπτοπ, εχω κι ενα τσιγαρο στο τασακι και σκεφτομαι περισσοτερα απο οσα γραφω. Χτες το βραδυ, λιγο πριν με παρει ο υπνος σκεφτηκα πως θελω να ανεβασω αλλο ενα ποστ.Λιγο καιρο πριν ηταν σιγουρο πως δεν ειχα κατι αλλο να πω. Οι λογοι που με εκαναν να ανοιξω αυτο το μπλογκ δεν υπαρχουν πια οποτε γιατι να συνεχισω να γραφω; Για πιο λογο και για πιο θεμα; Μερες μετα ολο και κατι ανεβαζα ολο και πιο αραια. Μεχρι χτες το βραδυ που μια καινουρια γνωστη μου λεει "εσυ εισαι ο urban sky,ε;' Oυπς και νομιζα πως η ιντερνετικη μου ταυτοτητα ειναι μονο ιντερνετικη...

Οσο ελειπα στο νησι και ζουσα τη δικη μου, εσωστρεφη και την ιδια στιγμη την πιο εκτεθειμενη περιοδο της ζωης μου, ετσι τουλαχιστον ενιωθα, δεν ειχα ιδεα τι γινοταν εδω στην αθηνα. Οταν επεστρεψα, σχεδον ενα χρονο μετα η αμηχανια μου για την αμηχανια των αλλων σχετικα με τις εμφυλες ταυτοτητες μου εκαναν τις επαφες μου πολυ συγκεκριμενες, προσεκτικες και ταραγμενες. Μηνες μετα ξαναβρισκω την αισθηση της αυτοεικονας μου και μπορω να δω και περα απο τη μυτη μου. Λιγο οι φιλες, λιγο οι ομαδες, λιγο το διαβασμα, λιγο καποια σχολια που αναρωτιουνται γιατι αφησα το μπλογκ και το ηθικο μου αρχισε να παιρνει τα πανω του.

Μια συντροφισσα με ρωτησε, χτες, αν ημουν σε διαδικασια "αλλαγης". Εννοουσε "φυλου", δεν το διατυπωσε, δεν χρειαστηκε αφου καταλαβαινομαστε. Της απαντησα "ναι αλλα μαλλον βαρεθηκα να περναω διαρκως". Μια συντροφισσα και φιλη με χαρακτηρισε "ανθρωπολογο που κανει την ερευνα απο τη θεση του υπο μελετη υποκεμενου". Οπως και να το πεις σωστο ειναι.

Λιγες μερες πριν ντυθηκα ομορφα. Εβαλα το πουκαμισο μου, την γραβατα μου και ηθελα να βγω. Τελικα αποφασισαμε να βγουμε σε ενα στεκι στα εξαρχεια και εγω αλλαξα ρουχα και εβαλα μια μαυρη μπλουζα. Και μετα αναρωτιομουν γιατι το εκανα αυτο; Ποιος ειναι αυτος ακριβως ο μπατσος που κυκλοφορει σε ορισμενα μερη και οριζει το πως θα παρουσιαστω; Σκεφτομουν τα βλεμματα και το ποσο με εχουν κουρασει. Βλεμματα που δεν μου χρειαζονται, δεν τα θελω γυρω μου αλλα ειναι παντα παροντα και οριζουν το ζωτικο μου χωρο. Κι αν πρεπει να διατυπωσω ενα λογο για τον οποιο ξαναγραφω ειναι αυτα τα βλεμματα και μια αναγκη απεξαρτησης απο αυτα.

περι καταληψεων

2009-06-24T04:02:00.000-07:00

Επιλέγουμε και στηρίζουμε την κατάληψη,επειδή θεωρούμε ότι τους νεκρούς χώρους,που εγκαταλείπονται,έχουμε το δικαίωμα ή και την υποχρέωση να τους δίνουμε ζωή.Το σάπιο αυτό σύστημα έχει θεσπίσει την ιδιοκτησία ως μία από τις υπέρτατες αξίες.Για μας είναι δέκα τούβλα με μία στέγη που δεν μετριούνται με το χρήμα αλλά αποκτούν αξία όταν καταλαμβάνονται για να χρησιμοποιηθούν ενάντια στη λογική της ιδιοκτησίας,που διακατέχει την κοινωνία,αλλά και να στεγάσει τις ανάγκες και τις ιδέες των ανθρώπων.

http://candiaalternativa.blogspot.com/2009/06/blog-post_02.html

Η εισβολή στο σπίτι ξεκίνησε περίπου στις 6:05 σπάζοντας την εξωτερική πόρτα που οδηγούσε στον κήπο. Ομάδες των ΕΚΑΜ με full face και αυτόματα με σιγαστήρα ακροβολίζονται εντός του χώρου και στις εξωτερικές σκάλες που οδηγούν το σπίτι. Αν και όσοι βρίσκονται στο κατειλημμένο κτίριο έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει, χωρίς καμία προειδοποίηση ή προσπάθεια επικοινωνίας με τους καταληψίες ξεκινά το σπάσιμο της πόρτας με μεταλλικό κριό. Άνδρες των ΕΚΑΜ εισβάλουν στο σπίτι.

Τελικά στις 8 το πρωί οι 3 συλληφθέντες μεταφέρονται στον 6^ο όροφο της ΓΑΔΑ, στην Υπηρεσία Προστασίας Πολιτεύματος, πράγμα και το οποίο σήμαινε ότι ακόμη και για τους μπάτσους το θέμα της εκκένωσης δεν είναι ποινικό αλλά πολιτικό. Αν και συνεχίζουν να δηλώνουν ότι δε γνωρίζουν εάν πρόκειται για σύλληψη ή προσαγωγή φωτογραφίζουν και παίρνουν δακτυλικά αποτυπώματα από τους καταληψίες.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=710507

Από τη μία εβδομάδα την οποία κοντεύουμε να κλείσουμε ως εγχείρημα της κατάληψης Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά έως τα 2 χρόνια της κατάληψης του κτήματος Πραποπούλου στο Χαλάνδρι, και από τα 19 χρόνια της Villa Amalias έως τα 20 χρόνια της κατάληψης της Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη, ο απελευθερωμένος χρόνος κι ο απελευθερωμένος χώρος συναντά τις συλλογικές αρνήσεις όλων αυτών που στέκονται απέναντι στον πολιτισμό της εξατομίκευσης, της ιδιώτευσης, της εμπορευματοποίησης κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής.

Και όχι μόνο. Οι αιχμές του αγώνα ενάντια στο Υπάρχον αποκτούν τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά σε κάθε απελευθερωμένο χώρο, σε κάθε χώρο ελευθερίας. Αυτές τις αιχμές, αυτά τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, αυτές τις διαδικασίες και αυτόν τον αγώνα να ενισχύσουμε.

http://pat61.squat.gr/?m=200903

Εδω και λιγο καιρο, με καποιες συντροφισσες, την ψαχνουμε για καταληψη στεγης. Οι αντιδρασεις οταν συζηταμε το θεμα ποικιλες, αστυνομια, τα πραγματα σας, οι ιδιοκτητες... Ηρθε και ο Σανιδας τωρα να μας τρομαζει με τους νεους νομους του για τις καταληψεις και το ασυλο.
Κι εγω σκεφτομαι, αυτη η πολη ειναι και δικη μας πολη, ας την κατοικησουμε με οποιο τροπο μπορουμε. Ας την κανουμε λιγο πιο βιωσιμη με οποιο τροπο μας κατεβει. Τι εχουμε να χασουμε αλλωστε; Αντε κανα επιπλο και την ησυχια μας..λες και αυτην την ειχαμε ποτε.

Femmes of Ρower

2009-05-17T11:21:00.000-07:00

Προβληματιζομαι αυτες τις μερες πανω στις εννοιολογησεις της αρρενoπωτητας και της θηλυκοτητας. Κυριως σκεφτομαι τους τροπους που μαθαινουμε τι ειναι ερωτικο και τι οχι, τι χαιρει κοινωνικου κυρους και τι οχι. Και το μυαλο μου πηγαινει στις μπουτς και τις φαμ και αναρωτιεμαι μηπως η αρρενοπωτητα, ακομα και αποδεσμευμενη απο τα σωματα στα οποια εχουν συνηθισει οι περισσοτεροι γυρω μας να την συναντουν, συνεχιζει να ειναι ενας κεντρικος τροπος ασκησης εξουσιας και προκλησης φαντασιωσεων. Αναρωτιεμαι, δεν λεω οτι συμβαινει απαραιτητα. Για να αναρωτιεμαι ομως ολο και καποιο λογο θα εχω. Και ισως μιλαω για αυτο διστακτικα γιατι φοβαμαι ακομα και να ξεστομισω πως σε χωρους που θελουν να λεγονται queer η πρωτοκαθεδρια της αρρενωποτητας βρισκεται βαθια ριζωμενη στα μυαλα και στις πραξεις μας...Και αυτα τα λεω εγω, κατεξοχην butch lover.
Ετσι να υπαρξει μια ισορροπια δημοσιευω αυτες τις super sexy φωτο, ολες του Del Lagrace Volcano, ως αφορμη προβληματισμου.

http://www.dellagracevolcano.com

Ουτε αντρες ουτε γυναικες

2009-04-05T06:31:00.000-07:00

Που να παω οταν βρισκω τετοια post και θελω τρελα να τα επαναδημοσιευσω;

Thanks Q!

Ας μιλήσουμε για τον Ash Crawford... (Το άρθρο "τον" είναι λίγο παραπλανητικό, γιατί ο/η Ash είναι σε κάθε περίπτωση μεταξύ των δύο φύλων, και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε άντρας ούτε γυναίκα. Πάντως γεννήθηκε γυναίκα, κι εδώ και πολλά χρόνια ζει υπερβαίνοντας τα δύο φύλα. Στο αρχικό Αγγλικό κείμενο που μεταφράζω, αναφέρεται και σαν άντρας και σαν γυναίκα και σαν και τα δύο σε ένα ουσιαστικά. Για λόγους ευκολίας και ελλείψη ανάλογης Ελληνικής ορολογίας, θα αναφέρομαι σε αρσενικό.)

Ο Ash, στα 26 του χρόνια, είναι ένας καλλιτέχνης σωματικών τροποιποιήσεων, καθώς και σεξουαλικά εκδιδόμενος κατ' επιλογή (sex worker στα Αγγλικά). Ζει στην Αγγλία κι έχει ένα παιδί 7 ετών. Πριν από περίπου έξι χρόνια άρχισε να ασχολείται με τα τατουάζ, μετά συνέχισε με τα piercing και τα scarification (δημιουργία ουλών πάνω στο σώμα, σε διάφορα σχέδια και σχήματα) και πριν από λίγο καιρό άνοιξε το πρώτο του στούντιο.

Ως ενήλικας, ο Ash, άρχισε να ενδιαφέρεται πολύ για τις σωματικές τροποποιήσεις που μπερδεύουν τα όρια μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Εδώ και έξι χρόνια τροποποιεί δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου μέσω της χρήσης τεστοστερόνης και πιο πρόσφατα κάνοντας μια διπλή μαστεκτομή. Ο Ash επιδιώκει να κάνει τα πρωτεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου όσο πιο διφορούμενα γίνεται, όχι περισσότερο αρσενικά, αλλά αναζητώντας την τέλεια ισορροπία μεταξύ αρσενικών και θηλυκών χαρακτηριστικών, με το καθένα όσο προφανές είναι το άλλο, με σκοπό την άρνηση των περιοριστικών παραγόντων που έρχονται μαζί με τους παραδοσιακούς ρόλους του φύλου. Σαν μετα-φυλικός (post-gender) άνθρωπος, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, θεωρεί αυτή την διαδικασία υγιή και απελευθερωτική και πιστεύει ότι αυτή η οπτική του φύλου με τα χρόνια θα γίνεται όλο και πιο κοινή.

Τελευταία ασχολείται πολύ με τα piercing των γεννητικών οργάνων. Θεωρεί ότι τα γεννητικά του όργανα δεν είναι σύμβολο ούτε της ταυτότητας φύλου του, ούτε της πολιτικής του, αλλά ότι είναι το βασικό σημείο ερωτικής ευχαρίστησης. Ο βασικός λόγος τροποποίησης των γεννητικών του οργάνων μέσω των piercing λοιπόν είναι να του δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσει νέες και ενδιαφέρουσες σεξουαλικές εμπειρίες, ερχόμενος πιο κοντά στο σώμα του και νιώθοντας πιο έντονα τα συγκεκριμένα σημεία. Πέρα λοιπόν από αυτά που θα μπορούσαν να θεωρηθούν "κλασικά" (όπως στην κλειτορίδα), έχει piercing πάνω από το ονομαζόμενο g-spot, καθώς και στον τράχηλο της μήτρας. Τα έχει κάνει όλα μόνος του και με τον καιρό έχει αφαιρέσει όσα τελικά δεν του έδιναν την αίσθηση που αποζητούσε.

Ο ίδιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι με μετα-φυλική ταυτότητα ή εμφάνιση δεν θεωρούνται αυτόματα transgender, ούτε έχουν κάποιου είδους transgender σωματικές τροποποιήσεις. Ακόμα και μεταξύ των transgender ανθρώπων υπάρχουν πολλά είδη σωμάτων και μυαλών, οπότε δεν θεωρεί ότι κάποιο συγκεκριμένο Χ piercing θα ταίριαζε σε κάποιο άνθρωπο με μια Χ ταυτότητα. Παρόλα αυτά θεωρεί ότι υπάρχουν 1-2 piercings που ίσως να ήταν ιδιαίτερα κατάλληλα για FTM (female to male transgender) ανθρώπους που θέλουν να εκμεταλευτούν στο έπακρο την διογκωμένη από την τεστοστερόνη κλειτορίδα τους.

Θεωρεί ότι η τεστοστερόνη άλλαξε την ανατομία του και κατ'επέκταση την σεξουαλική του ζωή. Νιώθει ότι τώρα είναι σε καλύτερη επαφή με τα γεννητικά του όργανα, ειδικά με την κλειτορίδα του (micro-penis).

Και στην προσπάθεια του να εξηγήσει γιατί κάνει τις σωματικές τροποποιήσεις, αναφέρει πόσο τον ενοχλούσε πάντα το να προσπαθεί να τροποποιήσει το σώμα του για να ικανοποιήσει τα κοινωνικά στάνταρ, αντί τα προσωπικά, αλλά σίγουρα πιστεύει ότι ο καθένας το κάνει διαφορετικούς λόγους.

Συνεχίζει λέγοντας ότι στην κοινωνία μας το πιο σημαντικό πράγμα που κάνει μια γυναίκα με το σώμα της είναι να το τροποποιεί και να το παρουσιάζει με τρόπους που το κάνουν ελκυστικό στους ετεροφυλόφιλους άντρες. Βέβαια οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται με αυτό τον τρόπο και απλά πιστεύουν ότι αυτές οι προσπάθειες έχουν να κάνουν απλά με το να προσέχουμε τον εαυτό μας και να νιώθουμε καλά με το σώμα μας, αν κι ο Ash πιστεύει ότι πολλές από τις προσδοκίες της κοινωνίας είναι ιδιαίτερα περιοριστικές και ετεροσεξιστικές όσο αφορά στο γυναικείο σώμα.

Ακόμα και στο κομμάτι των τατουάζ, τα μεγάλα τατουάζ δεν θεωρούνται θηλυκά, χωρίς να εξετάζεται το ενδεχόμενο αυτή που τα κάνει να μην επιδιώκει την κλασική εικόνα της θηλυκότητας. Ο ίδιος άρχισε να παίρνει τεστοστερόνη σχεδόν αντιδραστικά, γιατί δεν άντεχε άλλο τις επιταγές της κοινωνίας που την ήθελαν όμορφη, θηλυκή, ώστε να την γουστάρουν οι άντρες, και να την πηδάνε αυτοί κι όχι εκείνη και να μην παίρνει λεφτά για αυτό γιατί σε κανέναν δεν αρέσουν οι πουτάνες. Για τον Ash, το να δείχνει επιτηδευμένα πιο αρρενωπός ήταν πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα υπό την έννοια ότι το θεωρούσε ένα μεγάλο οπτικό "Άντε και γαμήσου!" σε μια κοινωνία που ενοχοποιεί τις γυναίκες που δεν είναι νέες, λεπτές, που δεν έχουν μεγάλο στήθος, που έχουν τρίχες κλπ.

Πριν αρχίσει να παίρνει τεστοστερόνη δυσκολευόταν πολύ στις σχέσεις τις με τους ετεροφυλόφιλους άντρες, να δημιουργήσει σχέσεις ισότητας, ενώ αποκτώντας ένα πιο αρρενωπό σώμα ήταν σαν να ξεφεύγει από την υπάρχουσα δυναμική και να ελκύει περισσότερους συντρόφους που είναι πιο ανοιχτοί σε διαφορετικούς τρόπους του σχετίζεσθαι.

Σε μεγάλο βαθμό είχε εσωτερικεύσει πολλά από τα αρνητικά μηνύματα για την θηλυκή αρρενωπότητα (female masculinity) που θεωρείται μη αποδεκτή. Αν και ήταν μια συνειδητή του επιλογή όλη αυτή η αλλαγή και επίτηδες έκανε τον εαυτό του πιο αρρενωπό, υπήρχαν στιγμές που το αποτέλεσμα αηδίαζε ακομά και τον ίδιο. Θεωρεί ότι αυτό που τελικά τον έκανε να επιμείνει στην καινούρια ανδρόγυνη εικόνα του ήταν ότι άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπιζόταν από τους ανθρώπους σε κοινωνικά, ερωτικά και επαγγελματικά πλαίσια. Αν και υπήρχαν αρνητικές αλλαγές, σε γενικές γραμμές οι αλλαγές ήταν θετικές για τον Ash.

Ειδικά στο ερωτικό επίπεδο, όλα άλλαξαν προς το καλύτερο. Άρχισε να προσεγγίζεται από περισσότερους αμφισεξουαλικούς κάθε φύλου, που είχαν μια πιο άμεση προσέγγιση στο σεξ και δεν έμπαιναν σε μια διαδικασία να ρίξουν την διστακτική γυναίκα και σιγά σιγά να επιμείνουν ώστε να καταφέρουν να κάνουν σεξ μαζί της. Ο Ash αυτό το θεωρεί έλλειψη σεβασμού στη γυναίκα, επειδή δεν αναγνωρίζει την πιθανή αμοιβαία επιθυμία της για να κάνει απλά σεξ με έναν άντρα ή με οποιονδήποτε κι ότι είναι το θήραμα που πρέπει να κατακτηθεί κι όχι εκείνη που μπορεί να διεκδικήσει ανοιχτά την σεξουαλική της ευχαρίστηση χωρίς να θεωρηθεί τσούλα. Και σε κάθε περίπτωση για τον Ash, δεν υπάρχει τίποτα κακό με το εφήμερο σεξ, και με το να είσαι τσούλα (άσχετα με το φύλο σου).

Σύμφωνα με τον Ash, το να αυτοχαρακτηρίζεται κάποιος μετα-φυλικός δεν ανήκει σε κανένα σημείο μεταξύ των δύο φύλων, γιατί αυτό θα υπονοούσε ότι υπάρχουν δύο "κανονικά" φύλα μεταξύ των οποίων μπορείς να κινείσαι και η μετα-φυλική ταυτότητα είναι κάπου στο ενδιάμεσο. Το οποίο δεν είναι καν υπάρχον μέρος από μόνο του. Για τον Ash, η βάση της μετα-φυλικής ταυτότητας είναι η συνείδηση ότι τίποτα δεν είναι ουσιαστικά αρσενικό ή θηλυκό παρά μόνο τα γεννητικά όργανα, κι αυτά μπορούν κάποιες φορές να μην είναι καν τόσο ευδιάκριτα κατηγοροποιημένα. Όλα τα υπόλοιπα πράγματα που θεωρούνται αρσενικά ή θηλυκά έχουν να κάνουν με κοινωνικά στερεότυπα και συμβάσεις.

Προφανώς και κάθε κομμάτι της συμπεριφοράς και της εμφάνισης μπορούν να θεωρηθούν ενδεικτικά του φύλου. Όπως για παράδειγμα το μακρύ ή το κοντό μαλλί μπορεί να κατηγοριοποιήσει (απ'έξω τουλάχιστον) έναν ανδρόγυνο άνθρωπο ως άντρα ή γυναίκα. Παρόλα αυτά τα μαλλιά δεν είναι τόσο ενδεικτικά παρά μόνο όταν απουσιάζουν πιο ισχυρές ενδείξης του φύλου. Μπορεί λοιπόν σε γενικές γραμμές τα μακριά μαλλιά να σχετίζονται με τις γυναίκες, αλλά δεν είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι του να είσαι γυναίκα.

Η μετα-φυλική ταυτότητα έχει να κάνει με την επιλογή να απέχεις από τη σύμβαση του φύλου.

απο δω:
http://changegreecenow.blogspot.com

εξαρχεια- αντιομοφοβικη δραση

2009-03-28T12:33:00.000-07:00

στις 6.30 το απόγευμα έγινε η διαμαρτυρία στην Πλατεία Εξαρχείων για την επίθεση σε μπαρ

Εγινε το απόγευμα η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Πλατεία Εξαρχείων ενάντια στην ομοφοβία γενικώς και στην πρόσφατη επίθεση από κάτι μάτσο κάγκουρες σε μπαρ της περιοχής. Τα δυο πανό που συγκράτησα τι έλεγαν, έγραφαν «πλακομούνες, λούγκρες, αδελφές, πλέκουμε κρεμάλες για τους ρατσιστές», «Η ομοφοβία δεν χωράει στα Εξάρχεια» (αυτό από το Δίκτυο), τα συνθήματα ήταν ενάντια στο σεξισμό, ακούστηκε και το «η μονογαμία είναι μια απάτη, βάλτε κι άλλους/άλλες στο κρεβάτι», ο κόσμος ήταν πολύς (γεμάτο το πλαϊνό από το κέντρο της πλατείας μέρος) - άντρες και γυναίκες, τονίζω, σχεδόν ίσα. Στις 7.15 που έφυγα η συγκέντρωση συνεχιζόταν, φωτό από συντροφο/ισσα αργότερα (ελπίζω).

απο indy.gr

Αναρωτιεμαι γιατι στο athens.indymedia δεν αναφερεται τιποτα για τη διαμαρτυρια. Η τελευταια ειδηση μιλαει για το ντου στις διμοιριες της Χαριλαου Τρικουπη. Τωρα τυχαιο ειναι αυτο ή ειναι πολυς ο ανδρισμος και η επαναστατικοτητα που δεν μπορει να ασχοληθει με "δευτερευουσες αντιθεσεις"?

Ημερα κουκουλοφοριας

2009-03-24T16:07:00.000-07:00

http://imeratiskoukoulas.blogspot.com/
http://foralexandros.blogspot.com/2009/03/blog-post_24.html

psychotherapy

2009-03-24T08:13:00.000-07:00

Δεν ξερω γιατι, και ουτε με ενδιαφερει ιδιαιτερα να μαθω, αλλα το επομενο πρωι απο ενα καλο πηδημα μου ρχεται ν' ακουω Βισση. Και επειδη ειμαι ανοιχτοκαρδος ανθρωπος θα τη μοιραστω μαζι σας...

Ομοφοβικη επιθεση στα Εξαρχεια

2009-03-23T09:53:00.000-07:00

Μεγαλη απογοητευση η ειδηση αυτη..

η επίθεση έγινε αργά το βράδυ. το μαγαζί έγινε λαμπόγυαλο και τραυματίστηκαν κάποιοι από τους θαμώνες. το σύνθημά τους ήταν "έξω οι πούστηδες από τα εξάρχεια". σίγουρα ένας πήγε στο νοσοκομείο για ράμματα. η βαρβαρότητα ήταν από ότι φαίνεται τρομερή. και συν όλα αυτά, το athens.indymedia έχει κρύψει τα ποστ που ενημέρωναν για την επίθεση. γιατί άραγε;
http://indy.gr/

Άγρια επίθεση πρεζο-τραμπούκων: Τα ξημερώματα του Σαββάτου 21/3 το μαγαζί της πλατείας Εξαρχείων με το όνομα Κερίδο Κούκου δέχτηκε άγρια επίθεση από τραμπούκους μοϊκάνους που φώναζαν «έξω οι πούστηδες από τα Εξάρχεια», και «τι μουσική ακούτε ρε», και «πούστηδες θα σας γαμήσουμε όλους απ’ το κώλο, εδώ είναι εξάρχεια!». Έσπασαν δύο γκέι μύτες, μία στρέιτ μύτη, ενώ ράμματα και αρβυλιές στο σώμα και στο πρόσωπο δέχτηκαν πολλοί θαμώνες του μαγαζιού. Έσπασαν το μαγαζί και γροθοκόπησαν κόσμο μες στη πλατεία των Εξαρχείων, μόνο και μόνο επειδή έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό! Θα τρελαθούμε ρε;;; Μέσα στα Εξάρχεια που υποτίθεται ότι συμβιώνουν διαφορετικές κουλτούρες και κοινωνικοί χώροι! Ντροπή ρε! Ντροπή για όλους μας! To Ιντι-μίντια έβαλε την είδηση, μετά την έβγαλε, για να καταλήξει στις κρυμμένες ειδήσεις. Οι θαμώνες του μαγαζιού καλούμε τις κοινωνικές ομάδες, τα στέκια, τους Εξαρχιώτες, όσα άτομα με λίγο νιονιό στο κεφάλι τους να πάρουν θέση! Δε ζητάμε να προστατέψετε την επιχείρηση, ζητάμε να μπορούμε να πάμε να πιούμε ένα ποτό στο μπαρ που γουστάρουμε, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα φάμε ξύλο, μέσα ή έξω απ’ αυτό. Να πάρετε θέση ρε! Με τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, και εμπράκτως, με την καταδίκη του, με κείμενα, με συζήτηση. Είναι ντροπή και μεγάλη ξεφτίλα να γροθοκοπούνται άνθρωποι μέσα στη πλατεία εξαρχείων μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί. Σκατά στο ρατσισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται! Τζάμπα δεκέμβρης! Σκατά στην ομοφοβία! Λευτεριά στα μυαλά, στις ψυχές και στα σώματα των ανθρώπων!
http://athens.indymedia.org/

friday night

2009-03-19T07:34:00.000-07:00

τα μοντελα ειναι και οι φωτογραφοι

Turn me on and you'll be happy

2009-03-19T05:55:00.000-07:00

Εχω καθησει τωρα στον καναπε και ο ηλιος, που μπαινει απο τη μπαλκονοπορτα, χτυπαει την δεξια του γωνια και μαζι το δεξι μου ποδι. Και ετσι οπως με ζεσταινει και μου ρχεται ν'αρχισω να χουρχουριζω σαν το γατι, μου ρχονται στο μυαλο σκηνες σεξ. Διαφορες φαντασιωσεις με διαφορες και διαφορους παρτενερ. Ειναι η ανοιξη; Ειναι η φαση στην οποια ειμαι; Μπορει και να ειναι default βεβαια. Καταλαθως κατα τον προγραμματισμο μου περασαν στην καρτα μνημης μου περισσοτερες σκηνες σεξ απο τις προβλεπομενες.

Κι επειδη σκεφτομαι πολυ το σεξ αυτο το καιρο, απο την μια κανω και απο την αλλη μιλαω για αυτο. Και αντιλαμβανομαι πως ο κοσμος δεν μιλαει για το σεξ. Η μιλαει σε συγκεκριμενα, χαμηλοφωνα συμφραζομενα. Με πονηρο γελακι και ελαφρο κοκκινισμα... Η μιλαει για αυτο με ορους ρομαντισμου. "Κανω ερωτα" δηλαδη δεν ξεσκιζομαι; Η θεωρει πως το να μιλας πολυ για το σεξ ειναι δειγμα ανωριμοτητας, ειναι κατι που εκανες παλια, τωρα ωριμασες, δεν κανεις παρτουζες, δεν κανεις ξεπετες και κατευθυνεσαι προς τη σχεση που θα γεμισει τη ζωη σου μια και για παντα. Την ιδια στιγμη γινεται και μια κατηγοριοποιηση και ιεραρχηση των ατομων με βαση τους τροπους που κανουν σεξ. Σ/Μ πρακτικες ειναι κατι κακο γιατι το σεξ ειναι κατι, ισως, λιγο ιερο και πρεπει να ειναι τρυφερο (μονο) για να ειναι πραγματικο. Επισης οφειλει να ειναι μονογαμικο, οτιδηποτε αλλο ειναι απιστια, προδοσια, δειγμα ανηθικοτητας ή τουλαχιστον ανωριμοτητας.

"Το σεξ ειναι το σημειο στο οποιο συναντιεται η εξουσια που ρυθμιζει την πολιτικη και ατομικη ζωη των υποκειμενων", καπως ετσι το πε ο Φουκω και αναρωτιεμαι τι να εννοουσε. Οταν δυο (ή περισσοτεροι) ανθρωποι κανουν σεξ, τις περισσοτερες φορες θεωρουν πως μπαινουν σ εμια διασταση μη περιγραψιμη. Αυτο που κανουν ειναι ιδιωτικο, καταρχην, και ισως λιγο μαγικο ή ισως και βαρετο. Θεωρειται ομως κατι μοναδικο που αν ξεφυγει απο το πλαισιο του καθωσπρεπισμου και της αστικης αγνοτητας, βαζει κακες ταμπελες στα ατομα. Η πουτανα, το τσουλι, ο σαβουρογαμης ή ο γαμιας, οπως και η πλακομουνα και ο πισωγλεντης αποτελουν ταυτοτικες κατηγοριες που απορρεουν απο τους τροπους που τα ατομα κανουν (ή πιστευεται οτι κανουν) σεξ. Το σεξ λοιπον μιλιεται, δεν ειναι καθολου μυστικο. Το θεμα ειναι το πως μιλιεται.

Το σεξ συνδεεται με την ωριμοτητα, τη συναισθηματικη ωριμοτητα. Και αυτο γιατι, στις δυτικες μας κοινωνιες, οι ζωες των ανθρωπων οφειλουν να ακολουθουν συγκεκριμενες διαδρομες. Γεννηση, περιοδος πειραματισμου-νεοτητα, ωριμοτητα-οικογενεια και δουλεια, θανατος. Στο πλαισιο της οικογενειας ερχονται και οι ετεροφυλες μονογαμικες σχεσεις. Μπορει να μη θελουν ολες να κανουν οικογενεια αλλα η Σχεση και ο "οικογενειακος" τροπος σκεψης ειναι καλα εδραιωμενος. Και επειδη, αιωνες τωρα, ολα τα παρακλαδια του χριστιανισμου μας μαθαινουν οτι το σεξ εκτος συζηγικης κλινης και περαν της αναπαραγωγικης διαδικασιας, ειναι αμαρτια, εμεις ενσωματωνουμε τη συνθηκη αυτη και την αναπαραγουμε. Σκεψου δηλαδη να ημουν sex worker...

Απο την αλλη βεβαια το σεξ ειναι υγεια. Οταν ειναι καθαρο και ετεροφυλο. Και παντα με ομορφο πατρενερ. Οχι χοντρες, τριχωτες, καραφλοι και κοιλαραδες. Και παντα με την υποσχεση του οργασμου, αν ειναι και ταυτοχρονος ακομα καλυτερα.

Για να σκεφτω, τι αλλο κανει το σεξ; Α ναι, καταχωρει τους ανθρωπους. Ο τροπος και τα ατομα με τα οποια κανεις σεξ οριζουν την ταυτοτητα σου. Μια γυναικα που πηδιεται με γυναικες ειναι λεσβια. Ενα αγορι που πηδιεται με κοριτσια ειναι στρειτ κλπ. Και τι γινεται αν ενα αγορι πηδιεται με ενα genderqueer ατομο; Ειναι αδελφη; Ή μηπως ειναι στρειτ; Και το genderqueer που πηδιεται με λεσβιες, αδελφες, στρειτ κοσμο και αλλα genderqueer, τι ειναι;

Το τελευταιο καιρο καθε φορα που πηδιεμαι ερωτευομαι. Ερωτευομαι μυρωδιες και αγγιγματα, δαγκωματα και χαστουκια. Ερωτευομαι και το σωμα μου, ειδικα οταν πηδιεμαι με ατομα που με αντιλαμβανονται με τον τροπο που εγω με αντιλαμβανομαι. Γιατι το σεξ δεν ειναι ουτε μιαρο ουτε υγεια. Ειναι καυλα, πειραματισμος, φαντασια και ενδυναμει αποδιαρθρωτικος παραγοντας μιας κυριαρχης νορμας που μας θελει ομοιομορφες και πιστους αναπαραγωγους του εθνους. Και για αυτο λογοκρινεται, ειτε επισημα ειτε ανεπισημα μεσω της ντροπης και του κοκκινισματος που συνοδευει λεξεις οπως "ξεσκιζομαι" "γαμιεμαι" ή απλα σεξ.

Μη Φοβασαι Ενα Φιλι -Λυρικη Σκηνη χτες το βραδυ

2009-03-15T06:20:00.000-07:00

Δεν ειναι μονο για αυτο το φιλι.Γιατι παντα υπαρχουν και καποιες που δεν γουσταρουν να φιλουν στο στομα. Ειναι για καθε καυλα, για καθε ξεσκισμα, καθε γαμησι και καθε παρτουζα. Ειναι για οσες επιθυμιες επιθυμουνται, ειναι για οσα φυλα επιτελουνται, για ολα τα σωματα που λενε πως δεν ειναι εφικτα, αλλα παρ'ολα αυτα εκείνα επιμένουν να ζουν αναμεσα μας. Για την κραγμενη, την αδελφη, την νταλικα, το τραβελι, τη σαδομαζοχιστρια, τον εγχειρισμενο, την πορνη, τον εργατη και την εργατρια στη βιομηχανια του σεξ. Ειναι για την ΟΡΓΗ και για την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σε καθε ΑΣΤΥΝΟ(Ρ)ΜΕΥΣΗ μεσα και εξω απο straight friendly κινηματα, gay friendly μαγαζια, ομοκανονικα πουστραδικα και λεσβιαδικα στολισμενα με τη glitter μιζερια του εμπορευματικου lifestyle.

κειμενο που κυκλοφορησε χτες στη δραση εναντια στην ομοφοβικη λογοκρισια στο εργο Ρουσαλκα

Ariel Schrag

2009-03-05T18:12:00.000-08:00

Potential
part 1

antony and the johnsons

2009-03-04T02:39:00.000-08:00

εκτος πλαισιου

2009-03-02T06:41:00.000-08:00

Μια βασικη μου αρχη ειναι η αρχη της αλληλεπιδρασης. Τα παντα για να υπαρξουν χρειαζονται νοηματοδοτηση και αυτη ερχεται μεσω της επαφης τους με αλλα πραγματα, οπου μεσα στην κατηγορια "πραγματα" χωρανε απο ανθρωποι μεχρι υλικα αντικειμενα και ιδεες. Μια γατα ειναι γατα επειδη δεν ειναι σκυλος ή ποντικι. Το γκρι ειναι ενα συγκεκριμενο χρωμα επειδη διαφερει απο το ροζ, το πρασινο και το μαυρο. Το θηλυκο δεν ειναι αρσενικο κλπ. Απο τη μια πλευρα οι κατηγοριοποιησεις αυτες ειναι απαραιτητες για την μεταξυ μας επικοινωνια απο την αλλη εμπεριεχουν τροπους καταταξης και αξιολογησης.Σκουρο γκρι, πιο ανοιχτο. Τι γατι ειναι αυτο που δαγκωνει; Ειναι γατοσκυλο κλπ.

Μεσω της αλληλεπιδρασης λοιπον οριζομαστε και οριζουμε. Πως ακριβως γινεται αυτο; Αυθαιρετα; Ή υπαρχουν κανονες που οριζουν τη διαδικασια αυτη; Ας υποθεσουμε οτι υπαρχουν κανονες και μαλιστα τοσο σφιχτοι που οριζουν και τι μπορει να ειναι υπαρκτο και τι οχι. Μπορει να υπαρξει το γατοσκυλο; Το χρωμα φουξιαγκρι; Κι αν υπαρχει ειναι βιωσιμο ή μπλεκοντας τις κατηγοριες γινει μια υλη εκτος τοπου; Μια μη εφαρμοσιμη θεωρια; Ενα ζωο που εμφανιζεται μονο στα παραμυθια, σαν το Γατο της Αλικης; Και τι γινεται οταν αυτες οι ρευστες κατηγοριοποιησεις ειναι μερος της ζωης μας; Τι συμβαινει τοτε στη διαδικασια αλληλεπιδρασης;

Τους τελευταιους 5 μηνες βρισκομαι στο "νησι" για ενα μεταπτυχιακο. Αποφασισα, μετα απο μια εντονη εσωτερικη διεργασια, να ερθω ως τρανς αγορι. Κυριως γιατι μου ηταν αδυνατο να με αντιληφθω ως κοριτσι και επειδη θεωρησα το συγκεκριμενο τμημα ενα ασφαλες μερος για εμφυλες "παραβασεις". Και επειδη το "νησι" δεν ειναι το καθημερινο μου περιβαλλον της Αθηνας οπου θα χρειαζοταν περισσοτερες εξηγησεις ισως για το πως και το γιατι. Ηρθα, μιλησα στις συμφοιτητριες μπηκα και στην θεατρικη ομαδα. Το πρωτο συναισθημα ηταν η διστακτικη αλληλεπιδραση. Μια προσεκτικη αντιμετωπιση απο τις/ τους γυρω. Κατι σαν "μην αγγιζεται ποιος ξερει τι θα γινει". Οσο παιρνουσε ο καιρος και μεχρι τα χριστουγεννα μιλουσα με λιγα ατομα, τοσο στο τμημα οσο και στην θεατρικη, κυριως με τις λεσβιες και τα γκει αγορια. Ηρθαν τα χριστουγεννα και στην επιστροφη καπως η αρχικη αμηχανια ειχε σπασει. Αρχισαν τωρα να μου λενε πως βιωσαν την παρουσια μου στον χωρο. Μια συμφοιτητρια απο το δικο μου τμημα και αλλη μια απο το αλλο. Οι αφηγησεις ειχαν κοινα σημεια κυριως στο "περιεργο" και "πρωτογνωρο" και ταυτοχρονα στη δηλωση καλης προθεσης και θετικοτητας. Απο τη δικια μου πλευρα δεν υπηρξε καποια αρχικη προσπαθεια προσεγγισης. Διακατεχομουν και απο μια αρνητικοτητα η οποια εχει μεινει μεχρι τωρα, επιβεβαιωμενη, για καποια ατομα. Για αλλα οχι.

Αυτο που αντιληφθηκα νωρις ειναι πως αλληλεπιδρουσα ως ενα περιεργο ειδος λεσβιας. Μια συμφοιτητρια, ενα μεσημερι, σε ανυποπτο χρονο ηρθε να μου δηλωσει πως "δεν πιστευω πως εισαι αντρας που του αρεσουν οι γυναικες αλλα απλα λεσβια". Ευχαριστω για την πληροφορια αλλα δεν μ'αρεσουν οι γυναικες, οχι μονο τουλαχιστον ή δεν μ'αρεσουν με τον τροπο που εσυ το εννοεις. ..Υστερα, οταν αρχισα να εκδηλωνω ενδιαφερον για αγορακια οι αντιδρασεις ηταν "Σ'αρεσουν τα γκει αγορια;!;" Οχι, μ'αρεσουν ολων των ειδων τα αγορια... Και "Σ' αρεσουν τα αγορια!:!" "Δηλαδη σου αρεσουν εξισου τα αγορια και τα κοριτσια;!;!". Μεχρι χτες το βραδυ που μια κοπελα, που γνωρισα προσφατα μου, μου δηλωσε την χαρα της που με γνωρισε καθως ειμαι ενα ατομο τοσο out and proud ως λεσβια. Η αλληλεπιδραση και η νοηματοδοτηση τελικα ειναι κατι που δεν μπορουμε να ορισουμε. Οριζεται μεσα απο στερεοτυπα, απο μαθημενες διαδιακασιες και συγκεκριμενες εικονες που εχουμε ενσωματωσει.

Χτες το βραδυ, τελευταια κυριακη αποκριας, εβαλα μια φουξια περουκα, βαφτηκα και βγηκα εξω. Μετα απο πολυυυυ καιρο αγορια με πειραζαν στο δρομο, με κοιτουσαν εντονα και μαλιστα ενας μπαρμαν με αγγιξε, περισσοτερο απο οσο του επετρεπαν τα 3 δευτερολεπτα της γνωριμιας μας και ο σκοπος της. Τα παιδια που βγηκαμε μαζι εντυπωσιαστηκαν με την αλλαγη μου και με κοιτουσαν συνεχως. Ενας γνωστος δεν με αναγνωρισε, οσο και να του χαμογελουσα σιωπηλα! Ασχετη απορια: Τα ρουχα κανουν τον παπα ή ο παπας τα ρουχα; Μετα απο λιγη ωρα μπηκαν στο μαγαζι δυο τρανς τυπισσες τις οποιες εμεινα να χαζευω για ωρα. Ταυτιστηκα αλλα δεν νομιζω να το καταλαβε αυτο καποια απο την παρεα, ουτε οταν τους ελεγα οτι τις βρισκω απιστευτα σεξυ. Ταυτιστηκα τοσο γιατι εκεινη τη στιγμη ενιωθα κι εγω in drug οσο και γιατι ενιωθα τη εμφυλη ρευστοτητα τους. Οι ιδιες βεβαια δεν μου εδωσαν και πολυ σημασια και ας τους εξεφρασα τον θαυμασμο μου..

Ποιο ειναι το πλασιο, που εχω βαλει ως τιτλο της αναρτησης και που θελω να καταληξω; Το πλαισιο, απο το οποιο ειμαι εκτος τους τελευταιους μηνες ειναι η queer παρεα-οικογενεια μου. Ανθρωποι που δεν αντιλαμβανονται την βιολογια ως τη βαση της σεξουαλικοτητας και της εμφυλης ταυτοτητας. Το πλαισιο αυτο μου λειπει. Τοσο γιατι εξω απο αυτο χανω την θεση μου και τον αυτοπροσδιορισμο μου οσο και λογω της μη ευκολης δυνατοτητας του κοσμου να σκεφτει εξω απο τις ετοιμες κατηγοριες. Και αυτομε πεταει απ'εξω. Ευγενικα μεν αλλα με πεταει. Με το γαντι με θετει εκτος. Ακομα και οταν βρισκομαι μεσα στις παρεες βρισκομαι σαν κατι "εξωτικο" σαν τους χτεσινοβραδυνους "αγγελους" (οπως τις χαρακτηρισε και μια κοπελα). Και τωρα δεν θελω να βγω για καφε κι ας με παιρνουν τηλεφωνα γιατι ενσωματωνω κι εγω με τη σειρα μου αυτη την πολυπλοκη διαδικασια και κουραζομαι. Ετσι ξυπνησα στις 16.00 και αρχισα να γραφω στο blog. Οχι και τοσος καλος τροπος εκπαιδευσης της κοινωνιας στην αποδοχη της ποικιλομορφιας...

η εμμηνος ρυση κυλαει...

2009-02-28T08:45:00.000-08:00

Όταν μου ‘ρχεται περίοδος μπαίνω στη διαδικασία μυστικιστικής προσέγγισης του σώματός μου. Σαν να νιώθω έντονα τις εσωτερικές του λειτουργίες μέσω του πόνου, που είναι σταθερός και βαθύς, κάτω από τον αφαλό μου. Όσο γράφω τόσο τον νιώθω να μεγαλώνει και να απλώνεται στο υπόλοιπο σώμα μου σαν ενέργεια που με καθηλώνει. Μ’ αρέσει, όταν έχω περίοδο, απλά να κάθομαι σπίτι ή να ξαπλώνω κάπου ήσυχα και να με αφουγκράζομαι. Καμιά φορά βάζω τα χέρια μου στην κοιλιά μου και με νιώθω. Είναι σαν να παραδίνομαι σε ανάγκες που δεν εκφράζονται με λέξεις, που άλλες φορές δεν θα τις παραδεχτώ, κυρίως λόγω της δυτικοθρεμένης τετράγωνης λογικής μου. Ο πόνος συνδέεται ναρκισσιστικά με την ηδονή, μέσω της ερωτικοποίησης του πονεμένου μέλους, κατά Φρόιντ. Τώρα απλά ερωτικοποιώ τις λειτουργίες μου, τις αόρατες και άηχες. Πράγματι νιώθω ηδονικά, όχι για κάποιο μέλος μου συγκεκριμένο αλλά για όλη μου τη σωματική ύπαρξη, χωρίς να την κατονομάζω κάπως ή να την ορίζω. Απλά αισθάνομαι, νιώθω.

«Αδιαθεσία». Γιατί η έμμηνος ρύση να χαρακτηρίζεται με αυτή τη λέξη; Πάντα αρνητικές συνδηλώσεις. Είναι η εξωτερίκευση υγρών; Η αίσθηση ότι το σώμα είναι τρωτό; Ότι μέσω του αίματος το σώμα επικοινωνεί με τον εξωτερικό του κόσμο; Ότι τον μιαίνει μέσο αυτού; Γιατί άτομα (συνήθως άτομα που χαρακτηρίζονται ως γυναίκες) δεν επιτρεπόταν να μπαίνουν στην εκκλησία όταν είχαν περίοδο; Γιατί σε προηγούμενους αιώνες οι τερατογενέσεις δικαιολογούταν από τη σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια της περιόδου; Τι κάνει την περίοδο σημαντική ώστε να περιγράφεται από τόσες εκφράσεις και ταυτόχρονα να αποκαλεί αμηχανία και ντροπή; Τόσο σε όσα άτομα την έχουν, δεν πας εύκολα στη τουαλέτα με τη σερβιέτα ή το ταμπόν στο χέρι σε ένα δημόσιο χώρο. Όσο και σε άτομα που δεν την έχουν. Ο πατέρας μου μια φορά είχε δυσκολευτεί πολύ να περιγράψει στον αδελφό μου τι είναι. «Κάποιες μέρες το μήνα οι γυναίκες είναι άρρωστες». Χμ, όχι μόνο μόνο οι «γυναίκες» έχουν περίοδο αλλά είναι και «άρρωστες»! Τότε του την είπα, αλλά τώρα το σκέφτομαι χαμογελώντας. Ο καημένος πρέπει να δυσκολεύτηκε να περιγράψει κάτι το οποίο είχε περιγραφεί ( ή όχι) και στον ίδιο με την ίδια αμηχανία.

Η περίοδος, μέσω μιας ουσιοκρατικής προσέγγισης, είναι ένας από τους τρόπους βίωσης του φύλου. Κάτι που μοιράζονται οι
«γυναίκες». Κάτι, όπως και η γέννα, που τις κάνει γυναίκες. Συνδέεται με τα εσωτερικά γεννητικά όργανα, την «φύση», το «ένστικτο». Σε κάποιες φυλές οι άντρες ορισμένες μέρες του μήνα κόβονταν τελετουργικά, ώστε να φύγει το κακό αίμα και να καθαρίσει ο οργανισμός τους. Είχαν και αυτοί περίοδο. Σε φυλές που ίσως οι σωματικές λειτουργίες δεν συνδέονται με έμφυλα, κοινωνικά, χαρακτηριστικά. Άσε που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι που (αυτο) προσδιορίζονται ως γυναίκες περίοδο.

Η περίοδος είναι μια σωματική λειτουργία, σε άλλα σώματα έρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε άλλα όχι. Σε άλλα πάλι δεν έρχεται καθόλου. Όταν έρχεται στο δικό μου σώμα, όταν έχω χρόνο και χώρο να απολαύσω τη δυνατότητα χαλάρωσης που μου προσφέρει, την απολαμβάνω. Όταν πάλι δεν την έχω, απλά την αφήνω, όσο μπορώ, να με πάει με τους ρυθμούς της. Δεν την νιώθω πάντα το ίδιο έντονα. Είναι φορές που έχω διάφορα στο μυαλό μου για να της δώσω ιδιαίτερη σημασία.

περι ερωτος

2009-02-27T09:20:00.000-08:00

Για εραστές και μαχητές

του trans ακτιβιστή και δικηγόρου Dean Spade

Τα τελευταία πέντε χρόνια, ή περίπου τόσο, ένας ολοένα και αυξανόμενος αριθμός, από τους ανθρώπους που ξέρω, έχει αρχίσει να μιλάει και να κάνει πράξη την πρακτική του polyamory (μια, όχι και τόσο ακριβής, μετάφραση του όρου στα ελληνικά θα ήταν πολυγαμία). Είναι queer και trans άτομα, στις κοινότητες που συμμετέχω, που ξοδεύουν το περισσότερο χρόνο στη συζήτηση και ανάλυση αυτών των ιδεών. Πολλοί άνθρωποι απαντούν με τη συνηθισμένη συμβουλή, ότι δεν μπορεί να δουλέψει. Αλλά εφόσον πολλές από εμάς ζουν σύμφωνα με ταυτότητες και πρακτικές για τις οποίες μαθαίνουμε σ’ όλη μας τη ζωή πως δεν λειτουργούν, βλέπω ανθρώπους, με συνέπεια, να αντιστέκονται στην κοινή λογική, που έχουμε κληρονομήσει σχετικά με την φυλή, τη τάξη, το φύλο και τη σεξουαλικότητα στον πολιτισμό που ζούμε.

Δεν το βρίσκω υπερβολικό να βλέπω πως η εξέταση των ορίων της μονογαμίας ταιριάζει στις queer, trans, φεμινιστικές, αντικαπιταλιστικές, αντικαταπιεστικές πολιτικές, στις οποίες εστιάζει το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής και πολιτικής πρακτικής μου. Όταν σκέφτομαι πάνω σε αυτό το θέμα, συχνά, ξεκινάω από τον φεμινισμό. Ήταν μια ανακούφιση για μένα να ανακαλύψω, στην εφηβεία μου, ότι υπήρχαν φεμινίστριες που διεξήγαγαν κριτική στο ρομάντζο. Είδα πως ο μύθος του ετερο- μονογαμικού ρομάντζου στοιχιζόταν πάνω στις πλάτες των γυναικών για να δημιουργήσει ένα πολιτισμικό κίνητρο για την είσοδο τους στους ιδιοκτησιακούς διακανονισμούς του γάμου, στην τοποθέτηση των γυναικών σε μια υποβαθμισμένη θέση στην ρομαντική δυάδα, στο να ορίζεται η αξία των γυναικών μόνο σε σχέση με την επιτυχία τους στο να βρίσκουν και να διατηρούν ένα ρομάντζο. Στο να κάνει πλύση εγκεφάλου στις γυναίκες ώστε να ξοδεύουν τον χρόνο τους αναμετρώντας τις εαυτές τους με αυτή την νόρμα και να δουλεύουν για να αλλάξουν τα σώματά τους, τις συμπεριφορές τους και τις δραστηριότητές τους, ώστε να αρέσουν στους άντρες και να είναι ταιριαστές στο ρομάντζο. Βλέπω αυτόν τον μύθο ως ζημιωτικό, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, καθώς δημιουργεί μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τους εαυτούς μας και για τις άλλες και μας δημιουργεί μια διαρκή ανασφάλεια, όσο και σε πολιτικό επίπεδο, επειδή αποτελεί μια γιγαντιαία απόσπαση από την αντίστασή μας και μας διαχωρίζει.

Επίσης σκέφτομαι για το θέμα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, με την έννοια ότι ο καπιταλισμός συνέχεια μας ωθεί προς την επίτευξη της τελειότητας, δημιουργώντας αντιλήψεις για το σωστό τρόπο του να είσαι άντρας ή γυναίκα ή μητέρα ή σωστό ραντεβού ή οτιδήποτε οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκπληρώσουν. Το αποτέλεσμα είναι συνέχεια να παλεύουμε και να αγοράζουμε πράγματα για να καλύψουμε αυτό το γιγάντιο κενό ανασφάλειας που μας δημιουργείται. Ο καπιταλισμός επενδύει βασικά στην έννοια της σπανιότητας, τόσο όσον αφορά τα καταναλωτικά αγαθά όσο και σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο ρομαντικός μύθος εστιάζει στην σπανιότητα, «Υπάρχει μόνο ένα άτομο για σένα εκεί έξω ! Πρέπει να βρεις κάποια να παντρευτείς πριν γεράσεις!» Ο κανόνας της σεξουαλικής αποκλειστικότητας βασίζεται επίσης στην σπανιότητα, καθώς θεωρείται πως κάθε άτομο διαθέτει μόνο συγκεκριμένη ποσότητα προσοχής, ελκυστικότητας, αγάπης ή ενδιαφέροντος και αν κάποιο από αυτά πάει σε κάποιο άλλο άτομο πέρα από τον σύντροφο του, ο σύντροφος θα βιώσει τη έλλειψη τους. Δεν εφαρμόζουμε όμως γενικά αυτόν τον κανόνα, π.χ. Δεν υποθέτουμε πως αν έχουμε δυο παιδιά το ένα θα το αγαπάμε λιγότερο ή καθόλου ή ότι αν έχουμε πάνω από μια φίλη θα είμαστε κακοί ή ψεύτικες ή θα δείχνουμε λιγότερο ενδιαφέρον στις άλλες. Εφαρμόζουμε αυτήν την συγκεκριμένη κατανόηση της σπανιότητας μόνο στο ρομαντικό έρωτα και οι περισσότεροι /ες από εμάς το έχουμε εσωτερικεύσει πολύ βαθιά.

Ένας από τους στόχους μου, σκεφτόμενος τον επαναπροσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τις σχέσεις, είναι να προσπαθώ να φέρομαι στους ανθρώπους που βγαίνω όπως φέρομαι στους φίλους, να προσπαθώ να δείχνω μεγαλύτερο σεβασμό και αισθαντικότητα, να έχω όρια και λογικές προσδοκίες. Και να φέρομαι στους φίλους όπως και στα ραντεβού μου, να τηρώ τις δεσμεύσεις μου σ’ αυτούς, να είμαι συνεπής και να επενδύω στο κοινό μας μέλλον

Για κάποιους ανθρώπους το σεξ είναι το μέρος όπου οι έμφυλοι ρόλοι επιβεβαιώνονται και το να κάνεις σεξ με ανθρώπους που σε αντιλαμβάνονται και σου φέρονται με τους έμφυλους ρόλους που εσύ εκφράζεις, μπορεί να είναι ένα υπέροχο και επιβεβαιωτικό συναίσθημα. Για παράδειγμα έχω δει πολλούς ανθρώπους να μεταβαίνουν από την θέση της μπουτς λεσβίας σε αυτήν του τρανς άντρα ή από την τρανς αρσενική ταυτότητα να θέλουν πειραματιστούν με την ταυτότητα της αδελφής ή να πηδάνε άλλους τρανς ή μη άντρες. Για ανθρώπους που πειραματίζονται με το φύλο τους, με το πως σκέφτονται και εκφράζουν το δικό τους φύλο, το να θέλουν να κάνουν σεξ με διάφορους τρόπους, με διαφορετικά είδη ανθρώπων, μπορεί να είναι ένα σημαντικό μέρος μιας διαδικασίας εκμάθησης.

Το θέμα αυτό, του πειραματισμού και τα διαφορετικά είδη επιβεβαίωσης μέσω του σεξ, επηρεάζουν επίσης τις πολιτικές μας περί ταυτότητας. Η σκατένια φιλελεύθερη κουλτούρα μας μας λέει να είμαστε τυφλοί στις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και ο χαζός ρομαντικός μύθος μας λέει πως ο έρωτας είναι τυφλός. Αλλά τα άτομα που ασχολούνται με τη ριζοσπαστική πολιτική και αναγνωρίζουν ότι η ταυτότητα είναι ένας σημαντικός φορέας προνομίων και καταπιέσεων, ξέρουμε πως ο έρωτας, το σεξ, και η κουλτούρα δεν είναι τυφλές στη διαφορά αλλά ότι παίζει σημαντικό ρόλο στο σεξ, στο ρομάντζο, στην οικογενειακή δομή. Επίσης κατανοούμε πως το βίωμα και η αναγνώριση των ταυτοτήτων με τις οποίες ζούμε και γινόμαστε αντιληπτές, είναι σημαντικές και το να βρίσκουμε μια κοινότητα με άλλα άτομα που είναι σαν εμάς, μπορεί να είναι ενδυναμωτικό και θεραπευτικό.

Πολλά πράγματα από όσα γράφω εδώ έχουν να κάνουν με τη βασική αντίληψη του τι νομίζουμε ότι είναι έρωτας προς τους άλλους ανθρώπους. Έχει να κάνει με την ιδιοκτησία, με το να βρίσκουμε ασφάλεια σ’ αυτούς; Έχει να κάνει με την κάλυψη όλων των αναγκών μας από αυτές ή με το να τους φερόμαστε όπως μας έρχεται και μετά να περιμένουμε πως θα συνεχίσουν να βρίσκονται γύρω μας; Ελπίζω πως όχι. Αυτό που ελπίζω πως είναι ο έρωτας, είτε πλατωνικός, είτε ρομαντικός ή οικογενειακός ή κοινοτικός, είναι η ειλικρινής ευχή ότι το άλλο άτομο θα έχει ότι χρειάζεται για να είναι ολοκληρωμένο, για την προσωπική της ανάπτυξη μέσω της απόλαυσης ή οποιοδήποτε είδους ολοκλήρωση ψάχνει.

Εγώ, ως ένα άτομο που ζηλεύει, ενδιαφέρομαι για το χτίσιμο σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με άτομα, που δεν εξαρτώνται από την σεξουαλική αποκλειστικότητα, επειδή μέρος της ζήλιας μου και ίσως μέρος της ζήλιας που υποδηλώνεται στο πολιτισμικό δράμα που συνεχώς επαναλαμβάνεται στη tv, μέσω Της Άλλης Γυναίκας ή της Σχέσης και στο καρδιοθραυστικό σπάσιμο της εμπιστοσύνης που συνεπάγεται το σεξ έξω από μια σχέση, είναι ότι η επιθυμία πάντα υπερβαίνει κάθε πλαίσιο και αυτό το ξέρουμε από την δική μας εμπειρία. Όσο πολύ και να αγαπάμε , να θέλουμε και να λατρεύουμε, όσο και να νιώθουμε ερωτική και σεξουαλική έλξη για τους συντρόφους μας, επίσης βιώνουμε επιθυμία και έξω από τη δυάδα και ο μύθος του ρομάντζου, με τον οποίο εκπαιδευόμαστε από τη γέννηση ως το θάνατο, κάνει αυτή τη γνώση φριχτά τρομαχτική. Έτσι ο στόχος για μένα γίνεται η αναγνώριση του ότι η δέσμευση, η αγάπη και το ενδιαφέρον για κάποιαν/ ον δεν περιλαμβάνει απαραίτητα την μόνωση από τη σεξουαλική επιθυμία για άλλα άτομα, ούτε την προσπάθεια να ξεμάθουμε ότι αυτή υπάρχει. Ο στόχος για μένα είναι να δημιουργούμε σχέσεις βασισμένες στις βαθύτερες και πιο αληθινές αντιλήψεις περί έρωτα και αγάπης. Έτσι ώστε η αγάπη να μην ορίζεται από τη σεξουαλική αποκλειστικότητα, αλλά από τον πραγματικό σεβασμό, την έγνοια, την δέσμευση, την υπευθυνότητα για τις πράξεις μας και την επιθυμία κοινής ανάπτυξης.

Ένα πράγμα το οποία αντιλήφθηκα για τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια είναι πως αυτή είναι μια αρκετά αργή διαδικασία για μένα. Κάθε φορά που προσπάθησα να βουτήξω γρήγορα στο polyamory με διάφορους συντρόφους, ένιωθα απαίσια και συχνά κατέληγα να χάνω την ικανότητα μου να είμαι μαζί τους εξαιτίας του πόσο άσχημα ένιωθα για τη ζήλια μου. Έτσι τώρα προσπαθώ να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο θα έχω σχέσεις που δεν θα βασίζονται στη σεξουαλική αποκλειστικότητα, αλλά επίσης προσπαθώ να βρίσκω που αισθάνομαι άνετα παραδεχόμενος του τι συμβαίνει με εμένα και χωρίς με πιέζω, για αυτό προχωράω αρκετά αργά ώστε να βλέπω τι λειτουργεί και τι όχι. Δεν είναι εύκολο και ακόμα είναι ένα μυστήριο και για μένα.

Δεν έχω κάποια συνταγή για επιτυχημένες σχέσεις, και δεν νομίζω ότι έχει κάποιος. Ο στόχος της δουλειάς μου είναι να απομακρύνω τους καταπιεστικούς μηχανισμούς που επιβάλλουν στους ανθρώπους να συμμορφώνονται με την ετεροκανονικές έμφυλες και οικογενειακές νόρμες. Οι άνθρωποι συχνά μπερδεύονται και νομίζουν πως εγώ και άλλοι τρανς ακτιβιστές προσπαθούν να διαγράψουν το φύλο και να κάνουν τους πάντες ανδρόγυνους. Στην πραγματικότητα αυτό μου ακούγεται λίγο βαρετό. Αυτό που θέλω είναι να δω έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να εγκληματοποιούνται, ή να αποβάλλονται από την οικογένεια τους ή να τους κόβονται τα εισοδήματα ή να κακοποιούνται σεξουαλικά στο σχολείο ή να γίνονται υποκείμενα υποχρεωτικής ψυχιατρικής περίθαλψης ή να εμποδίζονται από το να βρουν ένα σπίτι επειδή οργανώνουν το φύλο τους, την επιθυμία και την οικογενειακή δομή τους με τρόπο που προσβάλει ένα κανόνα. Ελπίζω ότι μπορούμε να χτίσουμε αυτό το όραμα με την εξάσκηση του στις δικές μας queer και ακτιβιστικές κοινότητες και στις δικές μας προσεγγίσεις για τους εαυτούς και εαυτές μας. Ας είμαστε ευγενικές ο ένας με την άλλη και άγριοι /ες απέναντι στην καταπίεση.

accion euforia de genero

2009-02-26T18:04:00.000-08:00

απο guerillas travolakas

there may be as many as a million genders...

2009-02-25T15:57:00.000-08:00

πολυ μ'αρεσε αυτο το blog!

…there may be as many as a million genders, identities, and sexualities,
just floating around, searching for the right person,
to snatch them up,
put them on, and proudly parade around in their new skin,
unrestricted by layers and identity, and
limitations of culture, society, and social construction.
this new gender is a function of inner desire, and
genuine understanding of self to be lived…
–Written and performed by Kit Yan © 2005.
απο genderkid

2 Δημητρης Παπαιωαννου

2009-02-25T12:46:00.000-08:00

Επιθεση με χειροβομβιδα στο στεκι μεταναστων

2009-02-25T02:09:00.000-08:00

Απόπειρα μαζικής δολοφονίας: «άγνωστος» έριξε χθες χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια, που ευτυχώς εξοστρακίστηκε στα διπλά τζάμια του κτιρίου και έσκασε στον πεζόδρομο προκαλώντας ζημιές στις τζαμαρίες της απέναντι πολυκατοικίας και μιας καφετέριας. Εκείνη την ώρα, 10.05 το βράδυ, στο ισόγειο του Στεκιού βρίσκονταν δεκάδες άτομα, καθώς γινόταν ανοιχτή εκδήλωση με θέμα τους εξοπλισμούς από τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης και συνεδρίαζε το συντονιστικό του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Αν η χειροβομβίδα περνούσε μες στο χώρο, είναι σίγουρο πως θα υπήρχαν πολλά θύματα.

Σε ανακοίνωσή του το Δίκτυο αναφέρει: «Η χτεσινή φασιστική παρακρατική δολοφονική επίθεση εντάσσεται στη γενική προσπάθεια καθεστωτικής αντεπίθεσης μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Όλο το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε την όξυνση της κρατικής και παρακρατικής βίας καθώς και μια εκστρατεία μαύρης προπαγάνδας ενάντια στους χώρους αντίστασης («η άκρα Αριστερά είναι υπεύθυνη για τη βία»)».

Στη 1.00 σήμερα το μεσημέρι, συνέντευξη Τύπου/ενημέρωση στο χώρο του Στεκιού.

απο http://indy.gr/

Dyke Action Machine!

2009-02-24T03:14:00.000-08:00

Dyke Action Machine! (DAM!) is a two-person public art project founded in 1991 by artist Carrie Moyer and photographer Sue Schaffner. Between 1991 and 2004 DAM! blitzed the streets of New York City with public art projects that combined Madison Avenue savvy with Situationist tactics.

The campaigns dissected mainstream media by inserting lesbian images into recognizably commercial contexts, revealing how lesbians are and are not depicted in American popular culture. While questioning the basic assumption that one cannot be “present” in a capitalist society unless one exists as a consumer group, DAM! performed the role of the advertiser, promising the lesbian viewer all the things she’d been denied by the mainstream: power, inclusion, and the public recognition of identity.

DAM! began as a working group of Queer Nation and quickly evolved into a stand-alone agitprop unit whose exact membership remained anonymous for many years. Dyke Action Machine! campaigns presented a hybrid form of public address where civic issues such were packaged to fit seamlessly into the commercialized streetscape.

A typical DAM! campaign was comprised of 5,000 posters wheatpasted over the course of one month. Neighborhoods were targeted for both the volume and diversity of pedestrian traffic as well as their long histories as sites for graphic intervention and public discourse. As corporations and activists battled for the ever-dwindling public space in New York City, DAM! turned to other modes of propaganda (lightboxes, catalogs, matchbooks, buttons and stickers to name but a few) and distribution (the US Postal Service, the Internet and by hand).

Dyke Action Machine

Eξεγερμενα μπαλετα στην Πατησιων

2009-02-24T02:27:00.000-08:00

καπου εδω μπερδευω το blog με ημερολογιο....

2009-02-23T17:10:00.000-08:00

Εχω ενα βουλιαγμα στο στηθος.

Ενα εκατομυριο σκεψεις μαζι. Για διαφορα θεματα, πολλα.
Μια φιλη κοιμαται ανεμελη στο σαλονι κι εγω μολις εκλεισα το msn.
Μιλουσα με το "αγορι". Και ακουω Norah Jones. Και δεν θελω να κοιμηθω.
Το "αγορι" μου ελεγε διαφορα. Πως εχει μπερδευτει μαζι μου. Πως ειμαι πολυ μυστηριο ον.
Πως εχω αγγιξει τον πυρηνα του. Πως θελει να ρθει εδω αλλα δεν μπορει.
Κι εγω διαβαζα οτι εγραφε και απαντουσα.
Μισες αληθειες μισα ψεματα, το ενα μεσα στο αλλο.
Ηθελα να πω "ελα τωρα" και ελεγα "οι ερωτες ειναι ομορφοι οταν ειναι ελευθεροι".
Ηθελα να πω "θελω το χαδι σου" και ελεγα "χρειαζομαι πιο απτα πραγματα".
Και μια φιλη απο Αγγλια μου λεει "μα εισαι μυστηριο ον". "Δεν εισαι αγορι, το gender σου ειναι ρευστο".

Μμμ, το gender μου ειναι ρευστο. Οπως ολα τα πραγματα αλλωστε.
Πως μπορουν να μη ειναι; Οι ανθρωποι για να νιωθουν ασφαλεις παντα προσπαθουν να τους
βαλουν μια ταμπελα. Να τα ορισουν μεσα στα καθορισμενα, απο τα πριν, πλαισια που εχουν
φτιαξει. Κι οποιοι δεν χωρανε σε αυτα τα πλαισια τι κανουν;
Παιρνουν χαπια, αυτοκτονουν. Ζωγραφιζουν, γραφουν μουσικη, ονειρευονται.
Μπαινουν σε κινηματα και οραματιζονται να αλλαξουν τον κοσμο.

Βρες μου εναν ερωτα ανεπηρεαστο απο αυτα τα πλαισια. Ενα χρωμα, ενα αρωμα, ενα ρουχο.
Κι εγω θα σου πω. Ναι, εδω ειμαι. Εδω θα μεινω, ειμαι οκ τωρα. Μπορεις; Ποιος μπορει;

Η υπαρξη μου ωρες ωρες συρικνωνεται. Αλλες φορες γεμιζει τον ουρανο ολοκληρο.

Ειμαι ενα μυστηριο ον λοιπον. Ολο γριφους και ανεξερευνητα βαθη.

Το "αγορι" στο τελος λεει οτι θα ρθει. (Γιατι να νοιαζομαι;) Με lsd. Προτιμουσα κανα τσιγαρο.
Ας ερθει οπως θελει. Αν αυτο το κανει να νιωθει πιο ανετα. Αν ετσι μπορει να με προσεγγισει
καλυτερα.Ειμαι βολικος ανθρωπος αλλωστε.
Μη το διαβασετε αυτο το post. Παραγινεται εξομολογητικο. Υπερβολικο θα ελεγα.
Και ισως λιγο θλιμμενο. Δεν θλιβομαι παντα. Τουλαχιστον δεν θλιβομαι για πολυ.
Το πρωι κατι θα γινει και ολα θα ναι καλυτερα. Σαν μετα απο περιεργο ονειρο.

"Τα λογια ειναι ευκολα", ειπα. "Γι'αυτο δεν μ'αρεσουν". "Πες τα". Κι αρχισα να λεω.
Πολλα, μεχρι που αδειασα. Και κομπλαρε. Δεν μιλησε για λιγο.
Καποιες φορες οταν σκεφτομαι για μενα, χρησιμοποιω το θηλυκο. Αλλες παλι το αρσενικο.
Οταν μιλαω για μενα συνηθως δεν χρησιμοποιω εμφυλους προσδιορισμους.
Αν το πω αυτο στον "ειδικο" θα μου πει πως ειμαι "κοριτσι".
Καποιοι αλλοι ισως μου πουν διαλεξε. Οπως την περιοδο που δηλωνα bi.
Κι εγω ακομα θα αναρωτιεμαι γιατι. Ποιος ο λογος; Γιατι η γλωσσα να 'ναι θηλεια;
Γιατι να μας κανει σκλαβους της ενω θα επρεπε να ειναι ενα εργαλειο στα δικα μας χερια;
Για να περιγραφει τη δικη μας υπαρξη και οχι να μας περιοριζει;

Διαβαζω πολυ αυτον τον καιρο. Για το σωμα, τη σεξουαλικοτητα, την ιατρικη, την
καθε μορφη παθολογικοποιηση της υπαρξης. Και ψαχνω να μου βρω ενα καλουπι.
Μηπως και αν το καταφερω, μπω μεσα, βολευτω, ολα θα λυθουν και η ζωη θα ειναι απλη.
Μπα. Δεν ειναι ετσι τα πραγματα.
Ασε που οι ανθρωποι το "αλλιωτικο και το απ'αλλου φερμενο" το φοβουνται.
Λες και ταραζει τις δικες τους βεβαιοτητες για την θεση τους στον κοσμο
και λες και αυτο ειναι κακο.

Τωρα νιωθω καλυτερα. Τα λογια δεν ειναι ευκολα αλλα μολις γραφτουν σαν να φευγουν
και οι βαριες σκεψεις μαζι τους.
Τωρα θελω να ξυπνησω και να εχει ηλιο, να απλωσω τα χερια μου και να ρουφηξω το συμπαν
με μια βαθια ανασα. Αυτο που καμια φορα συνωμοτει υπερ μας ή εναντιον μας.
Και ακομα θελω να ρθει το "αγορι", να συνωμοτησουμε μαζι....

Καποια σωματα

2009-02-17T13:51:00.000-08:00

Ειναι καποια σωματα που η υφη τους μενει ανεξητηλη στα δαχτυλα μου για μερες.

Το δερμα που αγγιχτηκε χαραζει σημαδια μεσα μου.
Ειναι οι μυρωδιες που γινονται ηχοι και χρωματα, οι ανασες που παιρνουν σχημα και ογκο.
Ειναι καποια σωματα που κυλανε σαν νερο μεσα μου.
Ταξιδευουν στις φλεβες μου, μπαινουν στο γεννετικο μου υλικο και αλλαζουν τη συσταση της υπαρξης μου.
Μικρες δονησεις που αναταραζουν την καθημερινη ροη των κυτταρων.
Ειναι καποια σωματα, που, ετσι χωρις καποιο λογο, πλημμυριζουν τα μεσημεριανα μου ονειρα με χυμους φρεσκων ροδακινων.
Μαλλια, ματια και χειλη γεματα γευσεις καλοκαιρινης βροχης που ξεσπα μολις με παρει ο υπνος στην αιωρα και μουλιαζει το χωμα.
Ειναι καποια σωματα που μολις τ'αγγιζω διαλυομαι, για να συντεθω ξανα απο την αρχη με τα κομματια μου τοποθετημενα ατσαλα και βιαστικα στις αρχικες τους θεσεις.
Μονο και μονο για να μπορεσω να περπατησω, να τα πλησιασω και να τα νιωσω ξανα.

Joshua Bastian Cole

2009-02-16T03:07:00.000-08:00

Το κειμενο που ακολουθει, σε μορφη audio δημοσιευτηκε στο
http://www.beyondmasculinity.com/articles/index.php
και περιγραφει την εμπειρια του Joshua Bastian Cole ως femme trans αγορι σε σχεση με τις τρανς κοινοτητες και ιντερνετικες λιστες στις οποιες εχει ενταχτει ανα διαστηματα αλλα και σε σχεση με το πως ο ιδιος βιωνει τον εαυτο του.

Tarheels and Transfags

Joshua Bastian Cole is a yankee transplant to the South. After graduating from James Madison University's School of Theatre and Dance, Cole moved to southern Virginia and now currently lives in Chapel Hill, North Carolina, but he will always have Brooklyn in his blood. Cole is pursuing a Masters Degree in History & Culture with a specialization in Queer Theory and Performance from the Union Institute and University. He is a femme-identified trannyfag performance artist and playwright who uses performance as a medium for activism and trans awareness. Cole has been published and seen and heard in newspapers, books, magazines, ezines, photo series, films, radio, and podcasts. You can find his website here.

IAMX- After Every Party I Die

2009-02-16T02:10:00.000-08:00

all i know

2009-02-14T07:20:00.000-08:00

here is what i know
bus stops in winter
cold hands on your hot stomach.
i know kisses like sinking
and i know watching you.
i know wet weight against me,
the thick smell of sweat and stale come.
i know your hips in my lap
and my bones in your hands.
i know your surrender,
the child-like line between
humiliation and desire.
hitting sparks at the pace of trains tracks
and tides.
i know beauty so gentle that is paralyzing.
(i know kissing you when you are so close
it is just your inhalation)

απο το αναρχοqueer zine
pink black attack #1

Μου τη σπαει ο αγιος Βαλεντινος..

2009-02-14T06:22:00.000-08:00

Χτες το βραδυ εκανε παρτυ το athens pride για την οικονομικη του ενισχυση. Ως καλο μελος της lgbt κοινοτητας πηγα, οχι μονο για να πιω το ποτο μου αλλα βοηθησα και εθελοντικα για καποια ωρα. Αυτο γιατι θεωρω πως το athens pride αποτελει μια μορφη μαζικου visibility, οπως κι αν λεγεται παρελαση ή διαδηλωση και ειναι σημαντικο να υπαρχει. Αντισταθηκα λοιπον στις κριτικες που ελεγαν "γιατι παρτυ σ'ενα μεγαλο εμπορικο μαγαζι αυτη την περιοδο;". "Γιατι τοσο ακριβη η εισοδος;". "Το pride ειναι απολιτικο και δεν προσφερει τιποτα".

Εσκασα μυτη κατα τις 12 με δυο φιλες στο μεγαλο μαγαζι με το κυριλε ντεκορ, και στη συνεχεια εκατσα στην εισοδο για 1, 5 ωρα. Αρχικα ημουν διπλα στους, καθολου συμπαθεις, πορτεριηδες και ταυτοχρονα διαδραματιζονταν διαφορα σκηνικα. Το πρωτο ειχε να κανει με δυο αγορια εκ των οποιων ο ενας ηταν πιο μελαχρινος απο το επιτρεπτο, ετσι φανηκε τουλαχιστον γιατι ο πορτιερης τους ειπε πως το παρτυ ειναι private και χρειαζεται προσκληση για να μπουν. Εμφανιστηκε ομως ενας απο τους διοργανωτες και ετσι μπηκαν μεσα. Στην απορεια μου "γιατι private" η πορτα μου απαντησε πως το μαγαζι δεν αφηνει ξενους (!!). Στην επομενη σκηνη βλεπω την ιδια πορτα να εχει παρει το screw, που υπηρχε στην εισοδο, και να χαζογελαει με τη τρανς του εξωφυλλου...

Ο κοσμος του παρτυ τωρα ηταν, επι το πλειστον, κυριλε και εμοιαζε φραγκατος. Αν οχι πραγματικα φραγκατος, σιγουρα απο τις τυπισσες και τους τυπους που δινουν τα παντα για να εχουν αστραφτερο στυλ και μια θεση στα γκαζομαγαζα. Καπου εκει αρχισα να εχω κριση ταυτοτητας..

Συζητωντας με μια φιλη, κυριως για το σκηνικο με τους "ξενους", που ειναι στην οργανωτικη επιτροπη, αυτο που μου εδωσε να καταλαβω ειναι η πιστη στον διαχωρισμο μεταξυ ορατοτητας των γκει και πολιτικης. Και οτι δεν μπορεις να ρωτας τις πολιτικες του μαγαζιου για τους πελατες, "δεν φτανει που μας εκαναν την χαρη να γινει το παρτυ".

What?? Απο που κι ως που πρεπει να σκεφτομαστε οτι μας κανουν χαρη και απο που κι ως που πρεπει εγω να νιωσω οτι εντασσομαι στη σφαιρα του αποδεκτου επιτρεποντας να αποκλειονται αλλα ατομα; Κι αν δεν ειναι αυτο μια πολιτικη πραξη τοτε τι οριζουμε ως πολιτικη; Τις συζητησεις στη βουλη; Οι τις ολομελειες μια οργανωσης ή ενος κομματος; Πολιτικη πραξη ειναι καθε μας πραξη, ποσο μαλλον οταν αυτη ειναι μαζικη, επιθυμει να προβαλλει αιτηματα, να διεκδικησει. Και οταν επιτρεπεις την διαιωνηση των ιεραρχησεων και των αποκλεισμων τοτε το μονο που κανεις ειναι να πριμοδοτεις το συστημα που σε αποκλειει.

Αυτα για το παρτυ, προς μεγαλη μου απογοητευση. Στη συνεχεια φυγαμε, πηγαμε σε ενα αλλο μαγαζι, στην Κολωκοτρωνη, και παιζαμε σκακι ως το πρωι. Μετα ξυπνησα στις 15.00 και δεν πηγα στη διαδηλωση για τους συλληφθεντες και τωρα νιωθω ασχημα για αυτο...

Milk

2009-02-11T13:14:00.000-08:00

Ε, να γραψω κι εγω κατι για την ταινια.
Την ειδα χτες και απο την μια θυμηθηκα ξανα γιατι εχω καθε λογο να θεωρω τον Gus Van Sant υπεροχο σκηνοθετη και απο την αλλη η ιδια η ιστορια με εκανε να βγω απο το σινεμα ελπιζοντας...
Οκ, δεν ειμαστε στο '70, η μεινστριμ κουλτουρα του Γκαζιου μας εχει ποτισει "απελευθερωση" αλλα παντα κατι κινειται, παντα κατι αλλαζει και ειδικα αυτη την περιοδο, που ακομα ανασαινουμε τον αερα του Δεκεμβρη, εχω καθε δικαιωμα να ελπιζω..

"not only gays, but those blacks and the asians, the disabled, the seniors.."

απο τις συγκρουσεις μετα τη δολοφονια του Harvey Milk

Ουτε αντρες ουτε γυναικες. Πειρατες του φυλου, προς αναζητηση θησαυρων..

2009-02-11T12:41:00.000-08:00

Ni homes, ni dones.
Pirates del gènere, buscadors de tresors.

Querilla Travolaka: Manifesto μεταφρασμενο στα αγγλικα

We of the 'Trans' Guerrilla believe in the power of SHOWING ourselves, talking about our bodies, our sexuality, our differences and the thousand identities that are hidden beneath that label of "trans". We want to be visible and we speak in the first person.
We want to possess gender, redefine our BODIES and create free, open networks where we can develop, where anyone can build up their security mechanisms against gender pressure.

We aren't victims; our war wounds are our shields.

In opposition to the Trans-normativity that imposes strict medical morals and a binomic gender system, we propose new alternatives to understand and construct our bodies. We are NOT talking about a third sex, as we don't even believe in a first or second sex. This is a question of being able to express our gender freely, of understanding the utopia that means and the pressures that exist.

We present ourselves, not as terrorists, but as pirates, trapeze artists, guerrillas, members of the gender RESISTANCE.

We defend Doubt, we believe in the 'going back' medically and in going forward, we think that no construction process should be labelled as IRREVERSIBLE. We want to make the beauty of androgyny visible. We believe in the right of removing our bandages to breathe, and that of not removing them ever; in the right of undergoing operations at the hands of good surgeons and not BUTCHERS, in free access to hormone treatments without the need for psychiatrists' certificates, in the right of self hormone administration. We demand the right to live without asking for permission.

We believe in direct action against trans-phobia. And to achieve this, we feel it is necessary to redefine the limits of this phobia, understanding it to be the rejection of any non-regulatory expression of gender identity, not just transexualism.

We declare our doubts concerning the Spanish medical protocol which has, for years now, established absurd, trans-phobic rules for any citizen who wishes to take the hormones of his or her "opposite sex". We do not believe in gender disphoria, or identity disorders, we believe it is not people who are mad, but the system. We do not classify ourselves by sexes, we are all different, regardless of our genitals, hormones, lips, eyes, hands…

We do not believe in paperwork, in legal gender, we do not need documents, or to have our gender mentioned on our identity card - we believe in the free circulation of hormones (which already exists, in fact).

We don't want any more psychiatrists, or psychiatry/psychology books; we don't want any more "Real Life Tests"…

We don't want to be treated as though we were mentally ill… because we aren't… and yet that is how we have been treated for a long time!

We believe in activism, in constancy, in visibility, in liberty, in resistance…

In the 'Travolaka' guerrilla we have not chosen to be guerrillas. We all have our own private wars, but not all of us choose to spring into the battlefield…

Welcome to the 'Travolaka' Guerrilla.

Trans Guerrila

Lazlo Ilya Pearlman

2009-02-09T05:56:00.000-08:00

Lazlo Ilya Pearlman has been making performances since he was a 10-year-old girl. Always a show queen, he appeared in many musicals such as No, No, Nannette, Oliver! and West Side Story (As the tomboy and nascent dyke Jet wannabe "Anybody's"). As an adult with the Provincetown Players on Cape Cod he cross-dressed one way to play Nathan Detroit in Guys and Dolls and crossed "back" to play Cheri Netherlander to Lea Delaria's Matron in Women Behind Bars. In New York Pearlman was a member of the world renowned WOW Theater, playing the memorable role of Sandy Sonnenshein, the dyke Card Sharp in Lynn Hayes' Guitar Boy.

He also played God in WOW's original production about her, an absurdist surgeon in their version of Ionesco's A Killing Game, and was one of the Jew Girls in the jazz- performance-art-comedy group Sister Theresa and the All Jew Girl Band.

As a lead singer and bass player he fronted such bands as the reggae/ska Small Axe (not small ass, as many thought), wave/punk bands Skinny Wires and Jezebel's Kiss.

Leaving music for theatre in 1992, he co-founded the Dan Savage-led theater company Greek Active in Seattle, Washington. The then female Pearlman played all the male roles in Medea, Macbeth and A Comedy of Errors, to great success. In 1994 he created and directed an all-girl Romeo and Juliet, set in the modern day Seattle snakepit of rival women's softball teams. After that his gender bending became more intense, both personally and professionally. He accessed his inner and outer fag, adapting and directing his oddly gendered and award-winning version of the Douglas Sirk/Ross Hunter/Lana Turner movie Madame X; his surrealist The Wonderful, Horrible Life of Lawrence Welk; and a series of fantasy/nightmare performances for the fetish balls of Seattle.

Around the same time Pearlman became the man he is today. His next project was directing Seattle's summer 2000 hit All About Medea, written by Mark Mitchell, which ingeniously combined the film classic All About Eve with the Greek classic Medea in what has become known as "Queerbuki" style. He co-created and co-directed 1999's LA Weekly pick of the week site-specific Girl Without Hands. In 2000 he directed another Weekly pick, LeVan D. Hawkin's I Reject These Labels. He returned to the stage in 2001 with his award-winning one person show Unhung. That same year he wrote, directed and co-produced the first FTM comedy short movie, Unhung Heroes, distributed by Frameline and currently being shown in festivals around the world. He most recently appeared on stage with Cornerstone Theater and the Orphean Circus at the Evidence Room. Theatre critics in Seattle and Los Angeles have pronounced his work 'larky', 'groovy', 'lively', 'reverential', 'deft', 'rollicking', 'expert' and 'awe-inspiring'.

Currently, Lazlo is in London and Europe through 2005 performing on the festival and cabaret/club scene and completing his graduate work in The Actor Created Physical Theatre program at London International School of Performing Arts

Και κατι απο οτι λεει ο ιδιος

“I take my pants off on stage because at this point in my artistic career, it’s important to me that the fact that I am trans be visible in my work. Because it changes the work. A work is inevitably different based on who we perceive the performer to be.”

Nonetheless, there are many ways to talk about transgender bodies; dropping trou is only one. But Pearlman believes it’s most effective in his particular case. “I don’t want to say it with words, in part because nobody believes me, in part because it’s boring. So how do I say this? The only way that I’ve found is to take off my pants. And while I’m no spring chicken and I don’t have the best body in the world, I’m not shy about being naked on stage. It seems like it’ll be the hardest thing in the world to do but it’s so easy. And it always works.”

"I don’t consider myself to be male or female, gay or straight. I’m a multiple of everything..."

Lazlo's Performance

http://www.gendelicious.com/

Α, να χαθεις, γελασαμε παλι..

2009-02-09T04:08:00.000-08:00

Ακομα προσπαθω να καταλαβω που ειναι το αστειο στη γελοιοποιηση ανθρωπων μονο και μονο επειδη τυχαινει να διαφερουν απο αυτο που θεωρειται μεσος ορος. Ο λογος για ενα απο τα τελευταια επεισοδια της σειρας Η Πολυκατοικια. Ο γκει Μαρκος λοιπον, πασχοντας απο ακατασχετη μοναξια, αποφασιζει να αναζητησει πρωην του για να βγει για ποτο ή να βρει σχεση. Βρισκει εναν πρωην, τον Περικλη και οταν αυτος εμφανιζεται στην πορτα του βλεπουμε μια ξανθια καλλιγραμμη γυναικα. Ο Μαρκος βεβαια δεν πτοειται απο την εμφανιση και την αποκαλει διαρκως "Περικλη". Η μουσικη υποκρουση και η αντιδραση του ιδιου προσπαθουν να μας πεισουν για το αστειο του θεματος. Στη συνεχεια η τρανς τυπισσα (παντα Περικλης) αρχιζει και φλερταρει με την κοπελα της Μπετυς και ο Μαρκος εξαλλος προσπαθει να της υπενθυμησει πως ειναι γκει αντρας και δεν μπορει να πηγαινει με γυναικες!!Μετα απο ενα ακαταλαβιστικο λογιδριο η Γιολαντα φευγει με την κοπελα, αφου πρωτα δηλωνει πως δεν θα κανει bottom εγχειρηση καθως της αρεσουν οι γυναικες και ειναι μια λεσβια στο σωμα ενος γκει αντρα κλπ κλπ.

Απορια 1η. Γιατι οι γκει πρεπει να πασχουν απο ακατασχετη μοναξια και να ψαχνουν διαρκως για καινουργιο γκομενο/α;
Απορια 2η. Γιατι οι γκει να πρεπει να διεκδικουν μια θεση σε αυτο που θεωρειται φυσιολογικο βαζοντας στην θεση του "ανωμαλου", εκει δηλαδη που βαζει τους ιδιους η ετεροκανικη κοινωνια, αλλους ανθρωπους; Εδω μια τρανς γυναικα.
Απορια 3η. Οι τρανς αντρες και γυναικες ειναι παντα και υποχρεωτικα στρειτ;
Απορια 4η. Μια λεσβια θελει να εχει πεος;
Απορια 5η. Αν στη θεση της τρανς γυναικας ο σεναριογραφος ειχε τολμησει να γελοιοποιησει ενα μεταναστη ή μια τυφλη δεν θα του ειχε γινει μυνηση; Γιατι τωρα το επεισοδιο οχι μονο προβληθηκε στην Ισπανια αλλα ηρθε και στην Ελλαδα;

Μαλλον ειμαι πολυ χαζο και δεν πιανω το λεπτο χιουμορ. Μαλλον εχω κι εγω προκαταληψεις και βλεπω παντου τρανσφοβια...

Η μετάφραση από το δελτίο τύπου που έβγαλε η Ισπανική Ομοσπονδία
Τρανσέξουαλ Ατόμων το Μάιο του 2007 σχετικά με την "Πολυκατοικία" όταν
προβαλόταν εκεί η ισπανική εκδοχή της (την οποία ακουλούθησε η
ελληνική).

Δελτίο τύπου για την σειρά “Aquí no hay quien viva” - 31/05/07

Τις τελευταίες εβδομάδες, κατά μία περίεργη σύμπτωση με την ανακοίνωση
της ψήφισης του Νόμου Περί Ταυτότητας Φύλου που θα αναγνωρίζει τη
ληξιαρχική αλλαγή ονόματος και αναφοράς φύλου για τα τρανσεξουαλικά
άτομα*, η τηλεοπτική σειρά του ιδιωτικού καναλιού Antena 3 “Aquí no
hay quien viva” του παραγωγού José Luis Moreno, εισήγαγε ένα νέο
χαρακτήρα. Πρόκειται για μια τρανς γυναίκα, τη Raquel, που συγκατοικεί
με την αδερφή της, τον γαμπρό της και την ανιψιά της.

Η σειρά, αντί να προβάλει μια κανονική εικόνα της τρανσεξουαλ
ταυτότητας, πέφτει στις χοντροκομμένες στερεοτυπικές απεικονίσεις που
προκύπτουν από την πλήρη άγνοια της πάνω σε αυτό το θέμα. Αντί να
φροντίσουν πρώτα να ενημερωθούν, προστρέχουν σε τετριμμένα και βάρβαρα
αστεία που πλήττουν την εικόνα όλων των τρανσέξουαλ ανθρώπων.

Παραδείγματα: «Δηλαδή, δεν έχετε λεφτά για ένα μηχανάκι αλλά έχετε για
την αλλαγή φύλου του Ραούλ». Από τη μία, με αυτή τη φράση εξισώνουν
μια ανάγκη τόσο βασική για πολλά τρανς άτομα που μπορεί να οδηγήσει
στην αυτοκτονία, με το καταναλωτικό καπρίτσιο μιας έφηβης (τη φράση
αυτή τη λέει μια 15χρονη, η ανιψιά της τρανς γυναίκας). Από την άλλη
μεριά αναφέρονται συνεχώς στη Ρακέλ στο αρσενικό και με το όνομα που
έχει στην ταυτότητα (Ραούλ).

Άλλες φράσεις όπως «Τον τελευταίο καιρό μας εξαπατούν συνεχώς, με τα
εισιτήρια, με τα πέη». Αυτά τα λέει μια πικρόχολη γειτόνισα, πρώην
του θυρωρού, με τον οποίο είναι ερωτευμένη η Ρακέλ, η οποία γειτόνισσα
κατ’επανάληψη αναφέρεται στα γεννητικά όργανα της Ρακέλ για να την
κοροϊδέψει. Με αυτές τις φράσεις επιδεικνύουν μια παντελή άγνοια πάνω
στην τρανσέξουαλ ταυτότητα, περιορίζοντας όλες τις σχετικές αναφορές
στα γεννητικά όργανα αντί στην ταυτότητα φύλου. Ομοίως, ο γαμπρός της
Ρακέλ της μιλά συνεχώς στο αρσενικό: «Δεν είσαι καταθλιπτικός εσύ,
αυτοί που έχουν κατάθλιψη δεν μιλάνε», λέει για να αναφερθεί σε αυτή.

Αυτές οι φράσεις είναι μια σύντομη ανασκόπηση της τρανσφοβίας που
εκπέμπει αυτή η σειρά. Οι παραγωγοί της, αντί να αναζητήσουν
πραγματική πληροφόρηση πάνω στην τρανσέξουαλ ταυτότητα, ξέπεσαν στο
εύκολο, κοινότοπο, χοντροκομμένο και λαθεμένο αστείο που συνίσταται
στο να μειώνουν την τρανσέξουαλ γυναίκα στο είδος των γεννητικών της
οργάνων, ποντάροντας στο εύκολο γέλιο.

Για όλους αυτούς τους λόγους, αν η προαναφερθείσα σειρά συνεχιστεί στο
ίδιο ύφος, εμείς ως Ισπανική Ομοσπονδία Τρανσέξουαλ Ατόμων
επιφυλασσόμαστε για κάθε νόμιμη ενέργεια.

AET-TRANSEXUALIA(Ισπανική Ομοσπονδία Τρανσέξουαλ Ατόμων)
www.transexualia.org

*Ο νόμος ψηφίστηκε την 01/03/2007. Σύμφωνα με αυτόν, τα τρανσέξουαλ
άτομα μπορούν να κάνουν αίτηση για αλλαγή ονόματος και επίσημου φύλου
στο ληξιαρχείο. Δεν απαιτείται πρότερη χειρουργική επέμβαση, αν
αποφεύγεται για λόγους υγείας ή αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή τους.

Την μεταφραση εκανε μια φιλη, η οποια και επισημανε το επεισοδιο στην mailing list της queer ομαδας Στην Μπριζα.

περι φυλου και ταυτοτητας

2009-01-27T08:13:00.000-08:00

"Μα, εσυ, εχεις θεμα ταυτοτητας",
μου ειπε ενα βραδυ μια συμφοιτητρια και φιλη.
"Δεν εχω θεμα ταυτοτητας, θεμα με το φυλο μου εχω.."
της απαντησα εγω σε μια προσπαθεια να διαχωρισω τι σημανει φυλο απο το πως καταλαβαινουμε τον εαυτο μας. Καθως εχω ξεκαθαρο στο μυαλο μου πως περσι, προπερσι, μια βδομαδα πριν, ημουνο ιδιος ανθρωπος. Σκεφτομαι πανω κατω με τον ιδιο τροπο, μου αρεσουν τα ιδια χρωματα, οι ιδιες γευσεις, αγαπαω και μισω, με τους ιδιους πανω κατω τροπους, τους ανθρωπους γυρω μου.
Ειναι ομως ακριβως ετσι; Και γιατι το φυλο να συνδεεται με την ταυτοτητα και οχι ας πουμε το χρωμα των μαλλιων; Αν αποφασιζα μια μερα να τα βαψω ξανθα, καμια και κανεις δεν θα προβληματιζοταν για το συνεχες της υπαρξης μου(μπορει βεβαια και να προβληματιζοταν καθως ειμαι αρκετα μελαχρινος για να περασει απαρατηρητο κατι τετοιο!). Αρα τι ειναι αυτο που διαχωριζει τα εμφυλα χαρακτηριστικα μας απο τα υπολοιπα; Γιατι τα πρωτα να θεωρουνται τοσο εγγεγραμενα στον πυρηνα μας, που οταν αλλαζουν να θεωρουμαστε αλλοι ανθρωποι;
Αρχικα θα πρεπει να ανατρεξουμε στις κλινικες που γινονται γεννησεις. Σε πολλες περιπτωσεις, αλλη ειναι η αντιδραση των γονιων στη γεννηση μιας κορης αλλη στη γεννηση ενος γιου. Στη συνεχεια αλλα ρουχα φορανε στα αγορακια αλλα στα κοριτσακια, με αλλα παιχνιδια παιζουν ,αλλες συμβουλες συμπεριφορας δεχονται, αλλιως μεταφραζονται οι πραξεις τους. Θεωρουνται με αλλα λογια διαφορετικης μορφης και ουσιας οντα. Μεγαλωνοντας η μαμα ενος κοριτσιου θα νιωσει αβολα οταν αυτο αρχισει να φοραει τα ρουχα του μπαμπα της και οχι τα κραγιον της ή ενος αγοριου, που χαζευει στον καθρεφτη φορωντας τις γοβες της. Ειναι και οι δυο λαθος μορφες επιτελεσης του ανατομικου τους φυλου, πιο σωστα αυτου που θεωρειται ανατομικο τους φυλο. Τα παιδια αυτα μπορει να θεωρηθουν παθολογικες περιπτωσεις, ειναι πιθανον να διαγνωστει σε αυτα διαταραχη ταυτοτητας. Και γιατι; Γιατι εχουμε μαθει πως υπαρχουν πολυ συγκεκριμενες ταυτοτητες επιτρεπτες και οριοθετημενες και πολυ συγκεκριμενες εκφρασεις τους.
Οι σημασιες των φυλων , βιολογικων και κοινωνικων, εχουν μια μακρα ιστορια πισω τους. Ο 19ος αιωνας με την πιστη στο ατομο, το ακεραιο και ολοκληρωμενο, η ιατρικη, η ψυχιατρικη και η βιολογια, η παιδαγωγικη και η επικρατηση του θεσμου της οικογενειας, επαιξαν μεγαλο ρολο στη διαμορφωση της σημερινης σκεψης και κουβαλανε μαζι τους πολλες κανονικοποιησεις και περιορισμους. Απο την αλλη οι "ιδανικες", ολοκληρωμενες ταυτοτητες, οι ιδανικες εμφυλες επιτελεσεις δεν ειχαν ποτε ενα πραγματικο, χειροπιαστο αναλογο. Αποτελουν φαντασιακα μετρα συγκρισης στα οποια, ο οποιοσδηποτε και η οποιαδηποτε αποτυγχανει, καθε φορα που βρισκεται απεναντι τους, να ταυτιστει πληρως. Αποτελουν επισης μετρο ταξινομησης, ιεραρχησης και κατηγοριοποιησης. Οσο πιο κοντα στο "τελειο" βρισκεσαι, τοσο περισσοτερο εντασσεσαι στην εννοια του ανθρωπινου και αυτου που μπορει να διαννοηθει, να μπει μεσα το λογο ως πραγματικοτητα, ως εφικτη και βιωσιμη ζωη. Αλλα αν το "ιδανικο", το "κανονικο" βρισκεται στο επιπεδο του φαντασιακου, που επιβαλει εναν διαρκη αγωνα για την εναρμονιση μαζι του, και τα δημιουργηματα του εμενα δεν με αφορουν γιατι πρεπει, οχι μονο να συγκρινομαι με αυτο αλλα να βρισκω και τον εαυτο μου κατωτερο του, διαταραγμενο και προβληματικο, καθε φορα που η συγκριση με κατατασει στον χωρο του διαφορετικου (και αρα- με αυτα τα δεδομενα-αλλοκοτου);
Οι ταυτοτητες μας, δεν ειναι το χρωμα των μαλλιων μας, δεν ειναι τα εμφυλα χαρακτηριστικα μας. Δεν ειναι σταθερες και αναλοιωτες στον χρονο. Οι ταυτοτητες μας ειμαστε εμεις με τα χιλιαδες μικροπραγματα που μας περιβαλουν και η μεταξυ μας αλληλεπιδραση. Μπορω εγω να ειμαι καποιος ξεχωριστος και μοναδικος, χωρις να λαμβανω υποψιν μου τους ανθρωπους γυρω μου; Τις οικογενειες, τις ομαδες και τις κοινοτητες στις οποιες καθε φορα εντασομαι ή ερχομαι σε συγκρουση; Ο εαυτος ειναι διαδραστικος, οπως και καθε τι αλλωστε που κανουμε. Αυτη ειναι και η ομορφια του να εισαι ανθρωπος, αλλα ταυτοχρονα και το μανικι του!

Claude Cahun 25.10.1894-08.12.1954

2009-01-23T12:58:00.000-08:00

"I exist. Forgive my existence."

http://en.wikipedia.org/wiki/Claude_Cahun
http://transpunk.webeden.co.uk/#/claudecahun/4527695582

party, παρτυ, party

2009-01-23T10:40:00.000-08:00

Θελω παρτυ...ακουει κανεις;

13.02 γινεται το πρωτο παρτυ ενισχυσης για το φετινο athens pride.
Παιξε κατι balcan mr ή ms dj!

μεσημερι στα εξαρχεια

2009-01-11T07:10:00.001-08:00

Ομορφο μεσημερι κυριακης, στην πλατεια εξαρχειων. Μουσικες, κοσμος που χορευει, Χρωματιστα πανω, μπαλονια με συνθηματα. Φαγητο και οικονομικη ενισχυση για την Κουνεβα και τους συλληφθεντες. Παιδακια που ζωγραφιζουν και χαριστικο παζαρι. Χαρουμενες φατσες που αντιδρουν με κεφι στην τρομοκρατια της κυβερνησης και της ασυνομιας.
Θα ανεβαζα ωραιες χρωματιστες φωτογραφιες αλλα καποιο ατακτο (και καθολου αλληλεγγυο) παιδακι μου βουτηξε την μηχανη απο την τσεπη... Δεν ειναι ολα ροδινα, τι να κανουμε!

αυτοργανωση και "τραπεζακια εξω"

2009-01-09T12:42:00.000-08:00

09.01.09

2009-01-09T12:27:00.000-08:00

Οσο και να καθαριζει το συνεργειο του δημου η πολη δεν ειναι πια "καθαρη". Εχει ποτισει απο τους ανθρωπους της, τα συνθηματα τους και την καταστολη των "απο πανω". Ειμαστε εδω ειμαστε παντου

Pierre Molinier

2009-01-09T04:47:00.001-08:00

Pierre Molinier Le triomphe des tribades ou Sur le pavois

Pierre Molinier Portrait of Luciano Castelli 1974

Pierre Molinier Introit 1967

Γραμμα σε μια πρωην ερωμενη

2009-01-07T16:20:00.000-08:00

Kαλημέρα!

ξύπνησα αργά, αρκετά αργά. Έφτιαξα ένα καφέ και φωτοσύνθεσα
για λίγο στη βεράντα. (Έναν ήλιο σαν και αυτό να στο τρώει τ' αφεντικό...)

σε σκεφτόμουν χτες
και ένιωθα ότι πέρα από το "ηλιόλουστο" του πράγματος
υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα μας.
όχι σωματική αλλά συναισθηματική. Ελπίζω να μη διαβάζονται κάπως αυτά που γράφω, εξηγούμαι! Δεν σου χρεώνω ότι εσύ απομακρύνεσαι. Αυτού του είδους την απόσταση την
ένιωθα στις περισσότερες από τις μέχρι τώρα ερωτικές μου σχέσεις. Όχι στις φιλικές, αυτές έχουν τα δικά τους προβλήματα! Σαν η σωματική επαφή να αντικαθιστά την λεκτική.

Παλιότερα είχα ένα ιδανικό για τις σχέσεις μου. Δομημένο και στηριγμένο
σε άκαμπτα επιχειρήματα. Θέλω μια σχέση πάνω από όλα φιλική και
μετά ερωτική. Περνώντας ο καιρός και τα χρόνια (οι γκρίζοι μου κρόταφοι
το ομολογούν), ε, κάπου ξεχάστηκα, κάπου έβαλα νερό στο κρασί μου, που λένε
και τώρα πια πάει το ιδανικό μου!

Σκεφτόμουν τι έλεγες μετά το σορτμπας για τα "αγγίγματα" που μένουν στην επιφάνεια. Που διαπερνάνε το δέρμα και δεν ριζώνουν. Το έχω νιώσει τόσες φορές που πλέον μου έγινε συνήθεια και πλέον δεν το σκέφτομαι.
Και νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος αντιμετωπίσεις τέτοιων ζητημάτων.

Λίγα χρόνια πριν είχα περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι, κλεισμένος σε ένα μικρο, δροσερό από την υγρασία της Κέρκυρας, ισόγειο διαμέρισμα, κλειστά παντζούρια, μαζί με τον Πέτρο. Κάθε πρωί μέχρι το μεσημέρι, πίναμε και φιλοσοφούσαμε. Μια σωστή συμβουλή, ίσως το μόνο λογικό που είπε ποτέ ο Πέτρος στα 6 χρόνια που τον ήξερα, ήταν η παραβολή με τις τρύπες.

Όλες οι άνθρωποι, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις «στραβές» που έρχονται και μας χαλάνε την ηρεμία, την χαρούμενη και ευτυχισμένη περίοδο που διανύουμε. Ή ακόμα χειρότερα, έρχονται η μια πίσω από την άλλη και δεν μας αφήνουν να χαρούμε μπουτσούνι.
Τι κάνουμε λοιπόν; Το παλεύουμε λίγο από δω λίγο από κει, να μπαλώσουμε τις τρύπες από τις οποίες ξεμυτάνε οι στραβές. Έλα όμως που αυτές, πονηρές και ευλύγιστες όλο και τα καταφέρνουν. Σαν τα μικρόβια και την αντιβίωση, ένα πράγμα. (Σου στέλνω και το τραγούδι που ακούω αυτή τη στιγμή. Μόλις μπήκε και λίγος ήλιος πίσω από την πλάτη μου.)
Έτσι το αποτέλεσμα είναι να μπεις σε ένα φαύλο κύκλο όπου κυνηγάς συνέχεια στραβές και κλείνεις τρύπες. Κουραστικό και ψυχοφθόρο, θα έλεγα.
Η άλλη λύση είναι να μην νοιαστείς για τις τρύπες. Να αράξεις πίσω και να τις δεις όλες μαζί απέναντι σου. Κατά αυτό τον τρόπο, αράζοντας πίσω την πλάτη και ανοίγοντας το πλάνο κα καλύτερη θέα έχεις, βλέπεις και πέρα από τις τρύπες, και αποφεύγεις περισσότερες στραβές.
Αυτή ήταν η σοφή παρεμβολή. Δεν μπορώ να σου πω ότι την εφάρμοσα τα επόμενα χρόνια και τώρα είμαι ένας ευτιχισμένος γιόγκι. Αλλά είναι πολύ βοηθητική να την θυμάμαι όταν πνίγομαι από μόνος μου.

Μου συμβαίνουν κάποια αντιφατικά πράγματα αυτό τον καιρό. Από την μια νιώθω ότι κάθε στιγμή που συμβαίνει μια «αποκάλυψη». Όταν σκέφτομαι κάτι, όταν κάνω κάτι καινούργιο κα όταν κάνω σεξ με έναν/ μία άνθρωπο. Ξαφνικά γεμίζω και χαίρομαι, σαν να ανοίγω και να απλώνομαι. Κάποιες στιγμές μετά ξεφουσκώνω και αρχίζω να αδειάζω, σαν τρυπημένο μπαλόνι. Αυτό βέβαια είναι μια κυκλοθυμική υπερβολή. Το έχω εντοπίσει, με έχει εξουθενώσει στο παρελθόν και τώρα προσπαθώ να το κοντρολάρω, πάντα με τη μέθοδο της στραβής και της τρύπας.

Αρκετά φλυάρησα, θα σου στείλω και το δεύτερο τραγούδι που ακούω (και τραγουδάω ταυτόχρονα).

Σε φιλώ πολύ

Το αφηγημα περι του λαικου, οικογενειαρχη, ελληνα, αντρα και αλλα παραμυθια

2009-01-02T05:04:00.000-08:00

ή Το Λαθος Τηλεφωνημα Ενος Φονια

Ακουγα ραδιοφωνο και οι παραγωγοι σχολιαζαν ενα κειμενο που δημοσιευτηκε στην εφημεριδα Ριζοσπαστης. Ψαξε το κειμενο στο ιντερνετ, μου λεει η φιλη μου. Το διαβαζουμε λοιπον και τωρα εχω υποστει σοκ. Ενας απο τους λογους ειναι η ξεκαθαρη αναπαρασταση και περιγραφη του ανθρωπου στον οποιο απευθυνεται το ΚΚΕ. Στον "μεσο" λαικο οικογενειαρχη. Τι λεει αρχικα ο αφηγητης; Μιλαει για την μανα του, για την προβληματικη του οικογενεια. Τον μεθυσο πατερα. Ο ιδιος φτωχος και μεροκαματιαρης. Η λαικη ταξη με την μορφη του μικρου Βασιλακη Καιλα. Ταυτοχρονα αρχιζει να διαγραφεται το προφιλ του "καημενου" αστυνομικου. Παραβατικος αλλα με αιτια. Η αιτια ειναι η φτωχια και αυτη δικαιολογει τα παντα...
Απο την αλλη, αυτα τα τερατα που καινε "αθωους" ειναι πλουσιοπαιδα, βορεια προαστια ή "πεμπτοφαλαγγιτες". Αληθεια απο που προερχεται αυτη η λεξη; Ειναι μαλλον κομματι του ακατεργαστου-λαικου-αληθηνου λογου του αφηγητη. Του αφηγητη-οικογενειαρχη, καθως υστερα μαθαινουμε για τα παιδια, τα καημενα τωρα θα μεινουν νηστικα χωρις τον πατερα κουβαλητη. Ποιος αλλος αλλωστε μπορει να στηριξει την οικογενεια εκτος απο αυτον; Μονογονεικες οικογενειες με μια μητερα σιγα μην υπαρχουν.
Αναρωτιεμαι τωρα, εγω ο αδαης, αυτο ειναι το οραμα για το σωστο ανθρωπο; Αυτος ειναι ο επιθυμητος τροπος σκεψης και υπαρξης; Η λατρεια της "ακατεργαστης μαγκιας", η πιστη στην "μανα και το αντριλικι"; Και ποιος επιβαλλει αυτον τον τροπο υπαρξης; Δεν αποτελει εναν κυριαρχο κανονα; Γιατι το ΚΚΕ να επιλεγει να προβαλλει αυτον τον κυριαρχο κανονα, αυτη τη αθλια μορφη αρρενωποτητας, ενω αντιτιθεται στις καπιταλιστικες οικονομικες δομες; Δεν θα επρεπε να αντιτιθεται και στις καπιταλιστικες δομες σκεψης;
Φτηνος λαικισμος και συντηριτικη αρτηριοσκληρωση. Και εις ανωτερα..

http://www2.rizospastis.gr/page.do?id=10422&publDate=28%2F12%2F2008&direction=&pageNo=8

Waltz with Bashir

2009-01-02T04:25:00.000-08:00

Πολυ ενδιαφερον animation ντοκυμαντερ, που καταγραφει μεσα απο αναμνησεις, οραματα και αφηγησεις μια σφαγη αμαχων παλαιστινιων απο ισραηλινους φαλαγγιτες κατα τη διαρκεια του πολεμου στο Λιβανο.
Αυτο που μ'αρεσε ιδιαιτερα ειναι η αρνηση της λογικης των ισων αποστασεων, της "αμοιβαιας παυσης πυρων" και μιας ανθρωπιστικης λογικης που απλα αντιτασεται στη βια. Δεν υπαρχει βια ουδετερη, βια για την βια. Υπαρχουν συνθηκες που τη γεννουν, δυνατοι και αδυναμοι σε καθε συγκρουση και συμφεροντα που επιδιωκουν να διαιωνιζεται μια κατασταση.
Αυτα...τη συνιστω ανεπιφυλακτα.

http://www.myfilm.gr/article3470.html

και εξεγερμενο το νεο ετος

2008-12-31T05:39:00.000-08:00

Εδω και ενα μηνα τα πραγματα γυρω σαν να ταρακουνηθηκαν. Σαν να βγηκε λιγο η καθημερινοτητα απο τη βολικη τροχια της και το σιγουρο της δρομολογιο. Η σφαιρα απο το οπλο του μπατσου εφυγε με ταχυτητα και προσεκρουσε στην απατηλη βιτρινα της μικροαστικης μας ασφαλειας. "Εχουμε δημοκρατια", "η χουντα ηταν κατι τελειως διαφορετικο.τωρα υπαρχει ελευθερια λογου" κτλ, ο μπαμπας μου με διαβεβαιωνε λιγο καιρο πριν οταν διαφωνουσαμε/ τσακωνομασταν περι πολιτικης. Τωρα δεν λεει και πολλα, μονο για τους βανδαλισμους και τις περιουσιες των μαγαζατορων.
Ενταξει και εγω σκεφτομουν πως δεν εχουμε χουντα. Αλλα τι σημαινει χουντα; Σημαινει τανκς; Σημαινει στρατο στο δρομο; Σημαινει ελεγχομενη πληοροφορηση; Σημαινει φιμωση διαφορετικων απο την κυριαρχη αποψεων; Και ποσα απο αυτα τα στοιχεια μπορουμε να ανιχνευσουμε στην μεταμοντερνα και φιλελευθερη εποχη μας; Μηπως την θεση των αυστηρων απαγορευσεων την εχει παρει η αθορυβη προβολη και επιβολη ολοενα και περισσοτερων τροπων υποταγης και ομογενοποιησεις; Ανοιγω την τηλεοραση και βλεπω ειτε χαρουμενες φατσες που χαιρονται τους ερωτες τους ειτε δραματα χωρις καμια επαφη με τη δικη μου πραγματικοτητα. Ολα παντα λαμπερα και σικ. Αστραφτερα χωρις ψεγαδια. Προτυπα που μοιαζουν με βαλσαμωμενα χρυσοψαρα μεσα στην ετεροκανονικη, μικροαστικη τους γυαλα. Σαν το κακλαμανοδεντρο και το πνευμα των χριστουγεννων που φετος αντι για τον Αι Βασιλη το φυλαγε η διμοιρια.
Η αληθεια ειναι πως δεν ημουν Αθηνα στις πρωτες πορειες, στις πρωτες καταληψεις. Ολη μου σχεδον η ενημερωση ηταν μεσω ιντερνετ και στη συνεχεια απο τα καναλια. Ειναι ομως αρκετη, ναι ναι ακομα και απο τα καναλια, για να μυριστω πως κατι αλλαζει. Προς τα που ιδεα δεν εχω και ουτε με αφορα η χαραξη ενος ακριβους σχεδιου ή δρομου προς τα καπου. Αυτο που μου κανει το κλικ ειναι η διασπορα οριζοντιων μορφων δρασεις. Καταληψεις, πορειες, συζητησεις, προβολες και οτι αλλο.
Τι αλλο χρειαζομαστε απο περισσοτερη αληλεγγυη, λιγοτερο κλεισιμο στον εαυτο μας και μια καταρχην αποριψη των υπαρχουσων μορφων σκεψης και υπαρξης με τις ιεραρχησεις, τους αποκλεισμους και τις μορφες εξουσιας που φερνουν; Τι αλλο χρειαζομαστε απο μια εξεγερση των σκεψεων. Εξεγερση των επιθυμιων. Εξεγερση των ονειρων. Της διαφορετικοτητας και της πολυχρωμιας. Γιατι μας ταζουν μια γριζα ζωη, "κανονικη" και θλιβερη, χωρις φαντασια σαν μαθητικη παρελαση...

μεσολογγιου και τζαβελα

2008-12-20T16:33:00.001-08:00

20.12.08

2008-12-20T16:05:00.000-08:00

πολυτεχνειο, πρωι

πολυτεχνειο,βραδυ

Τα μουνιά (μας) είναι όμορφα, τα αγαπάμε και δεν τα χαρίζουμε σε κανένα μπάτσο

2008-12-16T00:46:00.000-08:00

Είπαμε να γράψουμε δυο λόγια, συντροφικά, για ένα σύνθημα των ημερών (όχι από τα πιο εμπνευσμένα, ομολογουμένως).

Σε κάποιες και κάποιους δεν μας άρεσε, ρε παιδιά, όταν η οργή εκφράστηκε με την ταύτιση των ματατζήδων με τα μουνιά μας. Εμείς λοιπόν που (κυριολεκτικά) έχουμε μουνιά (αλλά και κάποιοι που δεν έχουν) πιστεύουμε ότι τα μουνιά μας είναι όμορφα. Τα δικά μας μουνιά τα έχουμε ταυτίσει με την απόλαυση και όχι με ματατζήδες που χτυπούν και δολοφονούν. Με δυο λόγια τα μουνιά μας τα αγαπάμε και δεν τα χαρίζουμε σε κανένα μπάτσο!

Πολλοί και αρκετές θα πούνε ότι εδώ ο κόσμος καίγεται (από όλες τις απόψεις) και σεις ασχολείστε με γλωσσικές διαφωνίες, ενώ όλοι και όλες συμφωνούμε στην ουσία. Μπορεί να έχουν και δίκιο. Δεν γράφουμε τα παραπάνω αγανακτισμένα για να κατηγορήσουμε κάποιους και κάποιες, η αγανάκτησή μας είναι αλλού και αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε. Αλλά να πούμε και τα εξής (ανοιχτά προς συζήτηση σε πιο ήρεμες μέρες): η γλώσσα ποτέ δεν είναι αθώα αλλά αναπαράγει την κοινωνική αδικία και τους αποκλεισμούς (για παράδειγμα στη γλώσσα τα θηλυκά γεννητικά όργανα ταυτίζονται με το κακό/ μιαρό /παθητικό, ενώ τα ανδρικά με το καλό/ ηρωικό/ νταηλίδικο/ ενεργητικό, αντίστοιχα όταν γαμιέσαι (;) είναι κακό ενώ όταν γαμάς (;) είναι καλό). Επίσης η γλώσσα (ανα)κατασκευάζεται από όλους εμάς και είναι κι αυτό ένα πεδίο δράσης και αντιπαράθεσης για τον άλλο κόσμο που ονειρευόμαστε.

Σίγουρα δεν θα καταρρεύσουν τα στερεότυπα που μας υποβιβάζουν ως γυναίκες αν σταματήσει το μουνί μας να ταυτίζεται με το "υπέρτατο κακό" σε ένα σύνθημα, αλλά ρε συ, όταν φωνάζουμε όλες και όλοι μαζί στους δρόμους, άσε με να αισθανθώ, έστω γι' αυτές τις στιγμές, ότι ο κόσμος που ονειρευόμαστε είναι πιο κοντά

και μην μου υπενθυμίζεις, κάθε τρία στενά, ότι αυτή η κοινωνία με υποτιμάει γι' αυτό το τόσο όμορφο, μαγικό μουνάκι που έχω ανάμεσα στα πόδια μου.

Ραντεβού εκεί έξω

Συντροφικά

Διάφορες/διάφοροι

Στα εξαρχεια οι μπατσοι πλεον πυροβολουν

2008-12-06T23:53:00.000-08:00

Εχω μεινει μαλακας...

απο indy.gr

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥ

Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, στις εννιά περνούσε περιπολικό από τη Μεσολογγίου, οι αστυνομικοί έβρισαν παρέα παιδιών. Ο ένας κατέβηκε και πυροβόλησε τρείς φορές στο στέρνο ένα παιδι. Το παιδί ήταν 15 χρονών, ούτε 50 κιλά, πέθανε πριν φτάσει το ασθενοφόρο, προσπαθούσαν να το σώσουν όσο ήταν ακόμα πεσμένο στο δρόμο.

Τα Μ.Μ.Ε. και η αστυνομια υποστηρίζουν οτι επιτέθηκε ομάδα κουκουλοφόρων στο περιπολικό, και ο μπάτσος πυροβόλησε μια φορά στο έδαφος και δυο στον αέρα. ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΤΙΠΟΤΑ! ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΗΤΤΑΝ 15 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΣΕ ΚΑΘΑΡΗ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΙΣΧΥΟΣ.

Τα Εξάρχεια έχουν περικυκλωθεί από Μ.Α.Τ. που ρίχνουν δακρυγόνα και κρότου-λάμψης μέσα στους ανθρώπους που έχουν μαζευτεί. Χρειάζεται πολύ προσοχή για όσους κατέβουν.

Συμπλοκή στα Εξάρχεια με νεκρό από σφαίρα μπάτσου

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες

Μια διμοιρία ΜΑΤ κατέβηκε στη Μεσολογγίου, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, και υπήρξε μικροσυμπλοκή με τον κόσμο που βρίσκονταν εκεί.

Εκείνη τη στιγμή πέρασε και περιπολικό που έφαγε το σχετικό κράξιμο και ο μπάτσος βγήκε από το περιπολικό και πυροβόλησε με κανονικά πυρά μέσα στον μαζεμένο κόσμο στέλνοντας στον Ευαγγελισμό ένα 15χρονο παιδί. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες το παιδί είναι νεκρό.

Τα Εξάρχιεα είναι ζωσμένα στα ΜΑΤ. Προσοχή όσοι/ες πληρσιάζετε/κινήστε στην περιοχή. Η νύχτα θα είναι δύσκολη.

http://indy.gr/newswire/symplok-sta-eksar3c7eia-me-nekro-apo-sfaira-mpatsoy

Πολιτικες αναπαραγωγης και transgender σωματα

2008-12-05T19:13:00.000-08:00

Αυτες τις μερες καποια απο τα μαθηματα στο μεταπτυχιακο εστιαζουν στις πολιτικες της αναπαραγωγης. Κοινως τι σημανει αναπαραγωγη. Ποιες/ οι αναπαραγουν, πως. Συγκεκριμενα ποιες και ποιοι πρεπει να αναπαραγουν και πως. Οι συζητησεις αρχικαν αναφερθηκαν στις υποχρεωτικες στειρωσεις πληθυσμων που θεωρηθηκαν απο διαφορα κρατη μη "παραγωγικοι", μη επιθυμητοι, τοσο απο τη ναζιστικη Γερμανια οσο και απο αλλα "δημοκρατικα" και δημοκρατικα κρατη. Κοιταξα λοιπον να βρω παραδειγματα στη δικη μου εμπειρια και καθημερινοτητα.
Εχετε σκεφτει ποτε τι χρειαζεται να κανει ενα transgender ατομο στην ελλαδα του 2008 για να αλλαξει τα χαρτια του και να αποκτησει και "επισημα" την επιθυμητη εμφυλη ταυτητοτητα του; Περα απο την παρακολουθηση απο ψυχιατρο, καθως το να μη σ'αρεσει το φυλο που σου εχουν δωσει με το ονομα στην κολυμβηθρα, θεωρειται ψυχικη διαταραχη. Περα απο την επαφη με ασχετους γιατρους που κανουν το παν για να σε κανουν να νιωσεις μη "φυσιολογικος" μη "κανονικη" και ψαχνουν να βρουν πανω σου το "γονιδιο που προκαλει την παρεκλιση" (λογια γεννετιστριας) και την ανωμαλια. Περα τελος παντων απο ολη την ταλαιπωρια που σου επιφυλασεται για να αποδειξεις οτι δεν εισαι ελεφαντας σε αυτους που υποτιθεται οτι σε στηριζουν, στο τελος πρεπει να στειρωθεις. Γιατι τι αλλο σημαινει η απαιτηση απο το ελληνικο κρατος της πληρους αφαιρεσης των εσωτερικων γεννητικων οργανων και η αποδειξη της για την αλλαγη των χαρτιων σου;
Και υστερα αναρωτηθηκα που βρισκεται τελικα το φυλο; Και τι ειναι το φυλο; Μια ορμονη; Ενα γονιδιο; Μια ωοθηκη; Ενα αρχιδι; Και ποιος ειναι αυτος που το οριζει; Ποιος ειναι αυτος που οριζει πως πρεπει να βιωνω το σωμα μου, να το νοηματοδοτω και να το ζω; Ισως η απαντηση δινεται με την πρωτη ερωτηση που μου εκανε ο αρμοδιος ψυχιατρος την πρωτη φορα που τον επισκευτηκα "Σου αρεσουν τα αγορια;" Γιατι το πιο πιθανο βεβαια ειναι πως για να εισαι αγορι πρεπει να σ' αρεσουν τα κοριτσια και για να εισαι κοριτσι πρεπει να σου αρεσουν τα αγορια. Και για να εισαι σωστο αγορι πρεπει να εξαλειφθει απο το σωμα καθε ορατο ή μη στοιχειο που αποσυντονιζει την κανονικοτητα του εμφυλου διαχωρισμου. Γιατι πως να το κανουμε, τα φυλα ειναι δυο και οτιδηποτε υπαρχει περα, στο ενδιαμεσο ή αρνειται την σταθεροτητα αυτης της "αληθειας" ωφειλει να μην υπαρχει, να εξαλειφεται, να μην εχει αξια και λογο.
Εγω αρνουμαι. Θελω να ορισω το σωμα μου και την ταυτοτητα μου οπως μου αρεσει. Οπως τη νιωθω και οπως μου αξιζει. Θελω οτι κανω να το κανω επειδη το θελω οχι επειδη ετσι επιβαλλει μια κυριαρχη νορμα που σκοπο εχει να κοβει και να ραβει σωματα συμφωνα με τις παραλογες αληθειες της. Ετσι κι αλλιως αυτες οι αληθειες εχουν αξια μονο για την αυτοσυντηρηση της και το τελευταιο που θελω ειναι να συντηρηθει..

αφισσα που κολληθηκε στο γκαζι μετα την ομοφοβικη επιθεση

2008-11-25T04:18:00.000-08:00

Η αφισσα εφτασε στο μειλ μου απο μια φιλη.

Σεξουαλικη διαπαιδαγωγηση στα σχολεια (αντε και εις ανωτερα)

2008-11-23T09:12:00.000-08:00

Απο το
http://www.artemides.org/joomla/

"Thursday, 20 November 2008 17:13

Ο Μπάμπης Ακριβόπουλος της φεμινιστικής λίστας είπε:

Διάβασα στη σελίδα του Αντίβαρου το παρακάτω άρθρο (http://www.antibaro.gr/articles/school/natsios-tsisa.html) για την εισαγωγή μαθήματος σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό. Η είδηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και υπάρχει και αλλού στο ίντερνετ και σε εφημερίδες (για όσες/ους έχουν αλλεργία στο ακροδεξιό αντίβαρο δείτε εδώ: http://www.evdomi.gr/pub/starcms/repository/static/articles/ar_27908_1.asp )

Η σ/α θα διδάσκεται από την επόμενη σχολική χρονιά (2009/10) και θα ξεκινάει από την αΆ δημοτικού. Το απογοητευτικό της είδησης είναι ότι τα βιβλία υπογράφει ο γνωστός Θάνος Ασκητής (είναι δυνατόν να μη βρήκαν κάποιο πιο σοβαρό άτομο να τα γράψει), οπότε αρκετές ανοησίες σΆ αυτά είναι μάλλον αναμενόμενες και άλλωστε ο συγκεκριμένος δεν διακρίνεται από ιδιαίτερα αντισεξιστική αντιμετώπιση του θέματος, τουλάχιστον όπως τον βλέπουμε στην τι-βι. Ίδωμεν.... Οι τίτλοι των δύο υπό έκδοση σχολικών βιβλίων είναι «Σεξουαλική αγωγή και διαφυλικές σχέσεις» και «Ψυχική Υγεία - Διαπροσωπικές Σχέσεις».

Περισσότερες γνώμες για τον Θάνο Ασκητή, από τη Χριστίνα Νεοφωτίστου:

Συγχωρήστε μου το λογύδριο, αλλά αγχώθηκα πολύ με αυτά τα νέα.

Αυτά που προτείνει να διδάξει ο Ασκητής μπορεί να τα διδάξει οποιοσδήποτε ιατρός. Και ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ιδιαίτερα σεξιστής, ομοφοβικός
και τρανσφοβικός. Θεωρεί απευκτέα αρρώστια την ομοφυλοφιλία (που την ονομάζει φιλομοφιλία για κάποιο δικό του συντηρητικό λόγο), θεωρεί τη στύση
βιολογικό δικαίωμα κάθε άντρα αλλά όχι τον οργασμο βιολογικό δικαίωμα κάθε γυναίκας, και έχει κολλήσει στα στερεότυπα του 20ου αιώνα.

Για μια γνωστή μου κοπέλα που έστειλαν εκεί οι γονείς της επειδή δήλωνε λεσβία, ο υποτιθέμενος ειδήμων είπε στους γονείς της 'να μην ανησυχούν,
γιατί δεν έχει υπερτρίχωση στο σώμα/πρόσωπο, άρα είναι στρέιτ'. Η οικογένεια πίεσε μέχρις εσχάτων την κοπέλα, "επειδή το είπε ο ειδικός".

Επίσης, ακόμα πιο ανησυχητική είναι η έλλειψη επαγγελματικού ήθους του, που είναι αυτό που κυρίως αναζητάς σε ένα σύμβουλο ψυχικής υγείας. Προσωπικά, όταν με έστειλαν οι γονείς μου στον συγκεκριμένο κύριο, πριν 5 χρόνια, υποσχέθηκε ότι αναγνωρίζει το θέμα της αλλαγής φύλου ως σημαντικό και βάσιμο και ότι θα με βοηθήσει στη δύσκολη διαδικασία, αλλά εν αγνοία μου, με υποχρέωσε να βλέπω μια ψυχολόγο του που πρώτον ήταν της ψυχαναλυτικής σχολής άρα ακατάλληλη για το συγκεκριμένο θέμα) και δεύτερον είχε οδηγίες από τον ίδιο τον Ασκητή να μου δημιουργήσει τύψεις ώστε να καταπιέσει την απόλυτα υγιή επιλογή και πεποίθησή μου για το φύλο μου ως γυναίκα και να με πιέσει να προσποιούμαι ότι είμαι "ένας άντρας με ένα ένοχο μυστικό". Η δικαιολογία του εκ των υστέρων ήταν "μα ο σκοπός μιας γυναίκας είναι να είναι με έναν άντρα σύντροφο, και εσείς δε θέλατε άντρα σύντροφο, ούτε θα μπορούσατε να τεκνοποιήσετε. Άρα ήταν για το καλό σας να σας αλλάξω γνώμη".

Σαφώς είναι ενάντια στις μονογονεϊκές οικογένειες, και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ενάντια στις ομογονεϊκές οικογένειες. Μεταξύ άλλων έχει πει ξεκάθαρα και καταγεγραμμένα, ότι ο άντρας είναι σκληρός και η γυναίκα συναισθηματική, και αυτό πρέπει να διδάσκουμε στα παιδιά, γι'αυτό χρειάζεται απαραίτητα πατέρας και μητέρα, αλλιώς το παιδί (πάντα αγόρι φυσικά) θα βγεί αδερφή. Και πιστεύει στη θεραπεία της ομοφυλοφιλίας, που αποδεικνύει 1. ότι είναι τσαρλατάνος και 2. ότι θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια (αντίθετα με την παγκόσμια ομοφωνία της ψυχιατρικής κοινότητας ότι πρόκειται απλά για διαφορετικότητα)

Ιδού και ένα άρθρο της Ελευθεροτυπίας, για του λόγου το αληθές:

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=48839472 Αντιδράσεις για ομοφυλοφοβία Θ. Ασκητή - Εμυς Λιβανίου

Αυτά. Και άλλες ιστορίες τρόμου, προφανώς δεν τις έχω ακούσει όλες. Μάλλον έχουμε τον 'ειδήμονα ψυχίατρο' που μας αξίζει, ως χώρα, αλλά αν
θέλαμε να διαμαρτυρηθούμε, ως γυναικείο κίνημα, τί θα μπορούσαμε να κάνουμε;
________________________________________________

Ακολουθούν σταχυολογημένες ατάκες του κ. Ασκητή:

"Ο οργασμός είναι μια φυσιολογική λειτουργία που δηλώνει για τον άνδρα περισσότερο τη βιολογική και ψυχική ολοκλήρωση και για τη γυναίκα την πιο
έντονη συναισθηματική λειτουργία της ψυχικής αποδοχής της ερωτικής πράξης."
(από το site του ιδίου, http://www.askitis.gr/attitude.asp )

"Διαταραχές της γυναικείας σεξουαλικής συμπεριφοράς συνδέονται με το βαθμό σεξουαλικής διέγερσης μεταξύ κλειτορίδας και κόλπου, προκαλώντας προβλήματα την ίδια τη γυναίκα που αντίστοιχα τα εκδηλώνει με αισθήματα πόνου, σωματική ένταση και σπασμό του κόλπου αλλά και πολλές φορές και των χειλέων του αιδοίου, προκαλώντας την πλήρη αδυναμία εισχώρησης του πέους μέσα της."τα πάντα είναι γύρω από το πέος και τη διείσδυση, και η γυναίκα που προτιμά την κλειτορίδα είναι "περίεργη" και "θεραπεύσιμη")

"Το σεξ που ουσιαστικά σηματοδοτεί τη ποιότητα των δύο συντρόφων χαρακτηρίζεται ως μία λειτουργία *για τον άνδρα σαφώς βιολογική* με ψυχική
συμμετοχή, *για τη γυναίκα όμως σαφώς ψυχική* με βιολογική έκφραση. Αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι μια αρχιτεκτονική εξέλιξη της σχέσης των δύο φύλων που δηλώνει το πόσο καθοριστικά λειτουργούν οι μηχανισμοί που αλληλοσυμπληρώνονται *για να προσφέρουν ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα της συνάντησης δύο ανθρώπων με μοναδικό και κυρίαρχο τρόπο*." (ο σεξισμός στο απώγειό του!)

"Οι διαφορές των φύλων, η τεκνοποιία, ο τοκετός ακόμη και οι σεξουαλικές σχέσεις των γονέων αποτελούν ζητήματα που βρίσκονται στην ημερήσια
διάταξη.*Το αγόρι αισθάνεται δυνατό που έχει πέος και το κορίτσι μειονεκτικά γιατί δεν έχει*. Ο τρόπος με τον οποίο βιώνει το παιδί το φύλο του έχει τεράστια σημασία στην διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Η ταυτότητα του φύλου γίνεται πια πιο συγκροτημένη και κατασταλαγμένη, οι ανατομικές διαφορές δημιουργούν με τη σειρά τους ψυχικές διαφοροποιήσεις αλλά και ταυτίσεις. Την περίοδο αυτή ο πατέρας και η μητέρα καλούνται να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά τους και να ισχυροποιούν τους ρόλους τους. Πιο συγκεκριμένα, το κορίτσι πρέπει να ταυτιστεί με τη μητέρα και το αγόρι με τον πατέρα. Οι ταυτίσεις με τον ομόφυλο γονιό, είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τον ψυχοσεξουαλικό προσανατολισμό του ατόμου. "

"*Για τη γυναίκα, σημασία έχει η ποιότητα της σχέσης, η συναισθηματική κάλυψη των αναγκών της*, κατά πόσο νιώθει το σύντροφό της κοντά της και η
ψυχική ικανοποίηση που αντλεί από τη σχέση της. *Το μέγεθος του πέους δεν απασχόλησε ποτέ πραγματικά καμία γυναίκα*, δίνοντας απόλυτη έμφαση μόνο σε αυτό. " (α ναι;;;;)

"Τα στήθη υπήρξαν ανέκαθεν ένα από τα όπλα της γυναικείας γοητείας. *Μπροστά σ' αυτήν τη δύναμη, οι άνδρες παραλύουν*. Οι γυναίκες το ξέρουν και
χρησιμοποιούν τα θέλγητρά τους για να τους κατακτήσουν, να τους γοητεύσουν ή ακόμα και να τους «χειριστούν»* για να επιτύχουν αυτό που θέλουν. " (ttp://www.express.gr/afieroma/healthyoz_way1/93233oz_2008111493233.php3)
(χώρίς σχόλιο)"

κινητοποιησεις στις φυλακες

2008-11-21T18:42:00.000-08:00

ανακοινωση της πρωτοβουλιας κρατουμενων

Ξεκινήσαμε τον αγώνα μας πριν από 18 μέρες. 10.000 κρατούμενοι και κρατούμενες με την αποχή συσσιτίου και στη συνέχεια με την απεργία πείνας αγωνιστήκαμε ενάντια στην αθλιότητα των φυλακών και την αδιαφορία του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Από αύριο, Παρασκευή 21 Νοεμβρίου, οι κρατούμενοι των φυλακών της χώρας δηλώνουμε ότι αναστέλλουμε τις κινητοποιήσεις μας διακόπτοντας την απεργία πείνας.

Το νομοσχέδιο που καταθέτει στη Βουλή το υπουργείο Δικαιοσύνης αφορά λίγα από τα αιτήματά μας. Ο υπουργός οφείλει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του για την άμεση αποφυλάκιση του αριθμού των κρατουμένων που εξαγγέλλει και παράλληλα να προχωρήσει σε συγκεκριμένα μέτρα που θα αφορούν το σύνολο των αιτημάτων μας. Εμείς οι κρατούμενοι αυτό το νομοσχέδιο το αντιμετωπίζουμε σαν ένα πρώτο βήμα, αποτέλεσμα του αγώνα μας και της αλληλεγγύης της κοινωνίας, αλλά δεν μας καλύπτει, δεν λύνει τα βασικά προβλήματά μας.

Με τον αγώνα μας διεκδικήσαμε πάνω από όλα την αξιοπρέπειά μας. Και αυτή την αξιοπρέπεια δεν τη χαρίζουμε σε κανέναν υπουργό και σε κανένα δεσμοφύλακα. Δεν θα ανεχτούμε καμία αυθαιρεσία, καμία εκδικητική μεταγωγή, κανένα εκφοβιστικό πειθαρχικό. Είμαστε όρθιοι και θα μείνουμε όρθιοι.

Απαιτούμε από τη Βουλή να προχωρήσει στην ολοκληρωτική κατάργηση του ορίου των 4/5 στις ποινές για διάφορα αδικήματα, στην κατάργηση της άθροισης των πειθαρχικών ποινών και στην επέκταση των ευνοϊκών διατάξεων για τις άδειες και την υφ’ όρον απόλυση σε όλες τις κατηγορίες καταδικασμένων. Ακόμα, απαιτούμε οι γενικόλογες εξαγγελίες του υπουργού Δικαιοσύνης για τη βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές (κατάργηση των φυλακών ανηλίκων, λειτουργία θεραπευτικών κέντρων για τους τοξικοεξαρτημένους, εφαρμογή της κοινωνικής εργασίας σε αντικατάσταση της φυλάκισης, αναβάθμιση της νοσοκομειακής περίθαλψης των κρατουμένων, ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία ευνοϊκών ευρωπαϊκών ρυθμίσεων κ.λπ.) να γίνουν νόμος μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.

Τέλος, ευχαριστούμε το κίνημα αλληλεγγύης, κάθε φορέα, κόμμα, μέσο ενημέρωσης και αγωνιστή που μας συμπαραστέκεται με όποιον τρόπο διαλέγει και δηλώνουμε ότι ο αγώνας μας ενάντια στις χωματερές ανθρώπων, για τη δικαίωση όλων των αιτημάτων μας συνεχίζεται.

Επιτροπή Κρατουμένων

Αλέξανδρος Κόλα

Αμπντέλ Χαλίμ Φατάχ

Ρανία Τζαμπάρ

Ντάνι Καραμπουλέα

Βαγγέλης Πάλλης

http://indy.gr/newswire/elikse-i-apergia

και

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

11η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Η απεργία πείνας των μεταναστών στα Χανιά συνεχίζεται με το ίδιο πάθος και την αγωνιστικότητα που ταιριάζει σε πραγματικούς αγωνιστές, για μια ελπίδα στο αδιέξοδο της ζωής τους.

Χθες 20-11-08 δύο απεργοί πείνας βρέθηκαν στο νοσοκομείο, με υπογλυκαιμικό και υποτασικό σοκ. Μετά την παροχή των πρώτων βοηθειών και τις απαραίτητες εξετάσεις επέστρεψαν στο χώρο της απεργίας, ως λιοντάρια που είναι, μια και αρνήθηκαν να σταματήσουν την απεργία πείνας.

Επίσης ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Π. Κοροβέσης, που επισκέφθηκε τους απεργούς, δήλωσε την αλληλεγγύη και την υποστήριξη τόσο τη δική του όσο και ολόκληρης της κοινοβουλευτικής ομάδας, θα προτείνει παρεμβάσεις της κοινοβουλευτικής ομάδας για το αίτημα των μεταναστών.

Τα πανελλαδικά ΜΜΕ αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το μέγεθος και τη σοβαρότητα του αιτήματος και προβάλουν το θέμα. Ρ/Δ Κόκκινο, Ελευθεροτυπία, Αυγή, Athens News, web TV του Κούλογλου.

Το παράρτημα Χανίων της Διεθνούς Αμνηστίας ζητά με ανακοίνωση της από τις αρχές, να εξετάσουν τα αιτήματα των απεργών με προσοχή, υπευθηνότητα και σεβασμό της αξιοπρέπειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Έγινε συνάντηση των μελών της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης σήμερα το πρωί στην Αθήνα στο Υπ. Εσωτερικών με τον δ\ντή του γεν. γραμματέα κ. Αναστάσιο Κάππα, ο οποίος ενημερώθηκε και δεσμεύτηκε να ενημερώσει τον υπουργό και να συναντηθεί ο υπουργός με την πρωτοβουλία τις επόμενες μέρες.

Η συνέλευση της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης θα αποφασίσει σήμερα τις επόμενες δράσεις, οι οποίες θα είναι ανάλογες με το δίκαιο αίτημα των μεταναστών και την κρίσιμη κατάσταση της υγείας τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ

http://indy.gr/newswire/11i-mera-apergias-peinas-metanaston-sta-3c7ania

Fluidfire, dela grace volcano

2008-11-21T02:03:00.000-08:00

Embrace, 2000
http://www.dellagracevolcano.com/fluidfire.html#8

Classics, dela grace volcano

2008-11-21T01:38:00.000-08:00

Scotts Bar, San Francisco, 1982
http://www.dellagracevolcano.com/classics.html#10

2008-11-20T14:50:00.000-08:00

εδω πολυτεχνειο...

2008-11-17T14:08:00.002-08:00

Αλλη μια 17 νοεμβρη περασε και πολυς κοσμος, οπως καθε χρονο εσπευσε να καταθεσει το στεφανι του και να τιμησει τους αγωνιστες εναντια στην χουντα. Δεν ειμαι αθηνα φετος αλλα μυτηλινη. Δεν εγινε κατι διαφορετικο εδω. Τα γνωστα τραγουδια, τα γνωστα προσωπα, οι γνωστες σημαιες και φυσικα τα γνωστα συνθηματα..
Απο περσι αναρωτιεμαι πιο το πραγματικο νοημα αυτης της επετειακης συναθροισης. Να τραγουδησουμε ολοι μαζι Λοιζο; Ή μηπως να διαβασουμε για αλλη μια φορα τις ιδιες νεκρολογιες; Κατεβηκα για λιγο στην πλατεια Σαπφους, κεντρικη πλατεια της Μυτηλινης και ολα ηταν οπως τα περιμενα. Στην μια πλευρα το ΚΚΕ με τις μεγαλες του σημαιες, στην αλλη τα ΕΑΑΚ και πιο πισω ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια κλασικη κομπανια επαιζε τα κλασικα τραγουδια και απο το μικροφωνο ακουγονταν με τη ρυθμικη, γκριζα και μονοτονη φωνη τα ιδια πραγματα, οι ιδιες αφηγησεις του παρελθοντος.
Μια συμφοιτητρια στην γκρινια μου με ρωτησε "Θελεις να μην εχουμε μνημη;" ΟΧΙ, θελω να εχουμε αλλες μνημες. Υπαρχουν πολυ τροποι για να θυμομαστε και πολλοι τροποι για να αγωνιζομαστε. Δεν θελω αλλες αποξηραμενες νεκρολογιες, ουτε αλλους "συντροφους" με καδρονια να γιορταζουν αυτιστικα και "παλικαρισια" κατι το οποιο δεν εχουν ζησει.Οτι εχει μεινει απο το "πολυτεχνειο", για μενα ειναι αλληλοπλακωμα για τραπεζακια στη στουρναρη, "αλυσιδες" και βρισιματα. Ειναι μουσατοι νταγλαραδες που η καθε διαδηλωση προσθετει νοερους ποντους σ'οτι κρυβουν κατω απο το παντελονι τους. Και απο περιεχομενο μηδεν. Γιατι που ειναι ο κοσμος που κατεβαινει στα πολυτεχνεια οταν κυρησσεται γενικη απεργια; Κι αν αυτη η συγκριση δεν ειναι πειστικη τοτε ποια ειναι; Και που ειναι οι ντουροι επαναστατες του πολυτεχνειου οταν διακυβευονται αλλα ζητηματα; Λιγοτερο "ταξικα" κατα τη γνωμη τους, οπως το pride? Ε, τετοιες πορειες τους αφαιρουν ποντους φαινετε.
Κοιτουσα γυρω μου αποψε και δεν υπηρχε ουτε ενα απο τα queerοπαιδα που γνωρισα αυτες τις μερες. Προτιμουν να πανε στην θεατρικη ομαδα ή στην κινηματογραφικη. Γιατι αραγε; Μηπως εχουν αλλοτριωθει απο τον καπιταλισμο; Ή μηπως χρειαζεται μια ανασα δημιουργικοτητας και ανανεωσης ο χωρος;
Λεω εγω τωρα...
υ.γ. την 'Αβασταχτη νεκροφιλια της ελληνικης αριστερας" ή καπως ετσι του Γαβριηλιδη την εχετε διαβασει, συντροφοι;

Συμφωνο συμβιωσης και ετεροφυλες μπουρδες..

2008-11-17T14:08:00.001-08:00

Σκεφτομουν το συμφωνο συμβιωσης, την αρνηση του κυβερνωντος κομματος, αλλα και των υπολοιπων πλην του ΣΥΡΙΖΑ, να δεχτουν την επεκταση της ισχυς του και στα ομοφυλα ζευγαρια. Περα απο το γεγονος πως ειναι ενα αστικο δικαιωμα, που αρνειται απο την πολιτεια σε μια μεριδα πολιτων, αρα αυτο απο μονο του αναιρει την εννοια της φιλελευθερης δυτικης δημοκρατιας, την οποια εχουμε μαθει και αγαπησει 3 αιωνες τωρα, απο τον Ρουσσω και μετα, ανακυπτει ενα αλλο ζητημα στο μυαλο μου. Το ζητημα της ιδιας της σεξουαλικης/εμφυλης ταυτοτητας. Με λιγα λογια τι ειναι αυτο που κανει μεγαλο κομματι της ελληνικης κοινωνιας και των πολιτικων της να αρνουνται το δικαιωμα του γαμου ή της θεσμοθετημενης συμβιωσης σε λεσβιες και αδελφες; Το γεγονος οτι αρνουνται την υπαρξη τους; Ή μηπως το γεγονος οτι μεσα σε ενα ετεροφυλοφιλα οργανωμενο κοινωνικο συστημα η ομοφυλοφιλια και οποιαδηποτε μορφη "παραβατικης" σεξουαλικης ταυτοτητας και συμπεριφορας, οφειλει να μη μιλαει και πολυ, οφειλει να συμβιβαζεται με την θεση της στη γωνια και στο περιθωριο; Γιατι σιγουρα ολες και ολοι ξερουν οτι ομοφυλοφιλοι και λεσβιες υπαρχουν.

Τι συνιστα ομως την ομοφυλοφιλια; Δεν οριζεται ως το αντιθετο της ετεροφυλοφιλιας; Ως το μη "κανονικο" που μας βοηθαει να ορισουμε τι ειναι το "κανονικο", το αρμοζον, το "φυσιολογικο"; Και εφοσον η ομοφυλοφιλια, με την "ανωμαλη" και μη "φυσικη" υπαρξη της, στηριζει την "φυσιολογικοτητα" του ετεροφυλοφιλου μοντελου τοτε ειναι απαραιτητο συμπληρωμα του. Κοινως, η ετεροφυλοφιλια δεν μπορει να υπαρξει χωρις την ομοφυλοφιλια, οπως η μια πλευρα του νομισματος δεν υπαρχει χωρις την αλλη, οπως το αρνητικο δεν υπαρχει χωρις το θετικο. Ειναι και η μια και η αλλη μορφες εκφρασης της σεξουαλικης επιθυμιας αποτελεσμα του δυτικου τροπου σκεψης απο τον 19ο αιωνα και μετα. Αν παμε λιγο πριν, ως δια μαγειας, αυτοι οι οροι δεν υπαρχουν. Ουτε το πως εκαναν σεξ ουτε το πως βιωναν το φυλο τους οι ανθρωποι εχει αμεση σχεση με το τι κανουμε εμεις σημερα.

Οποτε ποιο ειναι το διακυβευμα; Ποιο ειναι το ζητουμενο; Για μενα, η διεκδικηση αστικων δικαιωματων πρεπει να συνυπαρχει με ενα λογο αποδομητικο του ιδιου του κυριαρχου ετεροφυλικου μοντελου υπαρξης. Η φυσικοτητα και η πρωτοκαθεδρια του ειναι που πρεπει να αμφισβητηθουν, οπως και η εννοια της "φυσικοτητας" σε καθε της μορφη. Αν δεν τεθει ετσι το ζητημα, τοτε θα παραμεινουμε οι "φτωχοι συγγενεις" που ζητανε να τους δωθουν λιγα ετεροφυλα προνομια, διατηρωντας το ιδιο το πλαισιο, το συστημα, που χωριζει τα ατομα σε προνομιουχα ή μη, βασει των διακρισεων που το ιδιο παραγει για να διατηρησει και να δικαιολογησει την υπαρξη του ως κυριαρχο μοντελο.

Ιστορια για ενα ταξιδι (μερος 2ο)

2008-11-17T14:04:00.000-08:00

Οταν η γυναικα με τη νανουριστικη φωνη εφυγε, το κοριτσι φοβοταν ακομα. Αποφασισε ομως να φανει γενναιο και αφησε τη νυστα να υπερνικησει το φοβο της. Ετσι κι εγω χαιρετησα τον παλιο μου φιλο, το ροζ ελαφι, που δεν ηταν και πολυ ομιλητικο και συνεχισα στο μονοπατι, που ειχε ανοιξει ξανα διπλα στον καταρραχτη.

Περπατωντας λιγο ακομη συναντησα ενα σκυλι, αγιου Βερνανδου ισως, περηφανο με μεγαλο κεφαλι. Ηταν ασπρο και καφε και στεκοταν στο ξεφωτο ενος δασους διασπαρτο μεγαλα σκουρα πρασινα δεντρα. Ισως ηταν κυνηγοσκυλο. Καθησα λιγο μαζι του και συνηδητοποιηση οτι βρισκομαι σ'ενα πινακα στο σαλονι ενος σπιτιου. Εξω απο αυτον μπορουσα να δω ενα τζακι αναμμενο με μια κουρελου μπροστα. Εναν αντρα καθισμενο σε εναν καναπε να διαβαζει εφημεριδα, πινοντας ελληνικο καφε με δυο σταγονες ουζο. Απεναντι, στο τελος του μονοπατιου, που ακομα αναβοσβηνε, βρισκοταν μια μεγαλη παρεα σε μια καλοκαιρινη βεραντα. Αντρες, γυναικες με χαμογελαστα απο το αφθονο αλκοολ προσωπα, φλερταραν , επαιζαν και φλυαρουσαν για ενα σωρο ουσιωδη αλλα και ανουσια πραγματα. Μια κοπελα με ενα ψαθινο καπελο και ανοιχτοχωμο φορεμα σταθηκε απεναντι μου και μου προσφερε λιγο δροσερο ποντς. Πισω της μια καταπρασινη κληματαρια τονιζε ακομη περισσοτερο το διονυσιακο κοκκινισμα στα μαγουλα της. Με πηρε απο το χερι γελωντας και βρεθηκαμε στη μεση της βεραντας με τα ασπρα πλακακια. Εκει ο κοσμος χορευε. Χορεψαμε κι εμεις. Υστερα με κρατησε απο τη μεση και χωρις να το καταλαβω, απογειωθηκαμε. Στροβιλιζομασταν πανω απο χωραφια που τα χτυπαγε ο ηλιος τοσο πολυ που τα σκιερα τους μερη μαυριζαν σαν τρυπες που εχασκαν. Περνουσαμε πανω απο γνωστες και αγνωστες περιοχες ενω συνεχιζε να με κραταει απο τη μεση. Το προσωπο της αλλαζε και ποτε εμοιαζε μ'ενα αγορι που καποτε ερωτευτηκα, ποτε με καποιο κοριτσι που δεν με αγκαλιασε ποτε, οπως εκανε αυτη εκεινη τη στιγμη.

Καποια στιγμη προσγειωθηκαμε και με αφησε, γελωντας κελαρυστα, για να γυρισει στην παρεα, που μαλλον την εψαχνε. Τοτε βρεθηκα ξανα μονος να κοιταω μεσα απο ενα ασπρομαυρο παραθυρο. Ημουν γυμνος, χωρις στομα, μονο με δυο μεγαλα ματια, που εβλεπαν τα παντα γυρω τους. Δεν ειχα ουτε χερια, τα ειχε καταπιει το σκοταδι του ατελειωτου χωρου πισω απο το περβαζι. Πανω σε αυτο υπηρχαν δυο μικρα παρτερια με τα ασπρομαυρα και αοσμα παρτερια τους. Ανοιξα καλα τα ματια μου και κοιταξα μπροστα μου. Ολα τα προηγουμενα τοπια και ηχοι ειχαν συμπηκνωθει σε να σιδερενιο ημιδιπλο κρεβατι. Ηταν αδειο, χωρις καν σεντονια. Πανω στο στρωμα ομως φυτρωναν μικρα κυκλαμινα και κιτρινες μαργαριτες. Με τοσο ερωτα που ειχε ποτιστει, πως να μην ανθισει;

Τοτε, ξαφνικα, αρχισαν να πεφτουν βροχη απο το ταβανι, που ανοιξε σαν καταρραχτης, ολες οι στιγμες που αφησαν το σημαδι τους πανω του και εγινε κατι αναπαντεχο. Το κρεβατι αρχισε να επιπλεει σαν βαρκα στο ποταμι με τις στιγμες. Βρηκα και εγω ευκαιρια και πηδηξα πανω. Ξαπλωσα ανασκελα και αφεθηκα. Δεν με ενοιαζε που πηγαινουμε, χαζευα τον ουρανο που ηταν καταγαλανος και τα συννεφα απο κρεμα φραουλα. Δεν αργησε να ερθει και ενα ξανθο κοριτσι, που στεκοταν πανω σ ενα κουτσουρο διπλα στις οχθες του ποταμου. Αφησε μονο το σημαδι των δυνατων δαχτυλων της πανω στο σωμα μου και υστερα αποφασισε να πιασει στερια γιατι το διαρκες ταξιδι και οι περιεργοι συνεπιβατες της προκαλουσαν ναυτια. Το παραξενο πλεουμενο συνεχισε τοτε το ατερμονο ταξιδι το και σιως σταματησει μονο του σε καποια σκοτεινη και φιλοξενη θαλασσα, ισως παλι οχι...

Ιστορια για ενα ταξιδι (μερος 1ο)

2008-11-17T14:03:00.000-08:00

Oταν ταξιδευω αντιλαμβανομαι το ελαχιστο της υπαρξης μου. Τα βασικα μου υπαρχοντα, λιγη μουσικη, λεξεις λεξεις, ενας γατος και το ατελειωτο βαρος στο στηθος μου.
Ειδα μια θαλασσα αποψε, σκοτεινη και φιλοξενη, μια στερια που στεκοταν σιωπηλη διπλα της. Μοναδικο φως αυτο του φεγγαριου. Ενα φεγγαρι, που δεν εκανε τιποτα αλλο απο το να παιζει κρυφτο με τις τυψεις μου. Ναι, τις κουβαλαω και αυτες μαζι μου χρονια. Που και που ξεφορτωνομαι μερικες στη θαλασσα, στο δρομο, οπου βρω αλλα ποτε δεν φευγουν ολες. Δεν λιγοστευουν καν. Ετσι αποψε ειπα να μιλησω μαζι τους. Ημουν περιεργος να μαθω τι ζητανε. Μα ξαφνικα βρεθηκα ξανα να μιλαω με τον εαυτο μου.

Ο ανεμος που μου επαιρνε τα μαλλια και το μυαλο, οταν ημουν μικρος, ακομα σφυριζε μες το κεφαλι μου. Αρνηθηκε πεισματικα να αφησει οποιοδηποτε διαλογο να εξελιχθει και με σηκωσε ψηλα. Σαν να χορευω βαλς με τα αστερια ενιωσα και θυμηθηκα την αγκαλια που εχασα. Τα γκριζοπρασινα ματια, το λευκο στηθος και τα φιλντισενια δαχτυλα της πρωινης ερωμενης μου.

Επειτα βρεθηκα σε ενα ρευστο και ζεστο μερος γεματο χρωματιστα κυβακια, που αιωρουνταν μπροστα μου. Απλωσα το χερι και επιασα ενα. Με στριφογυρισε δυο τρεις φορες και υστερα με τοποθετησε ξανα σε αυτο που θα μπορουσε να χαρακτηριστει εδαφος. Ενα μονοπατι φωρισμενο απο ενα ροζ φως εμφανιστηκε και τα κυβακια συνταχτηκαν δεξια και αριστερα για να μου δειξουν το δρομο. Περπατωντας το εδαφος ποτε χανοταν ποτε εμφανιζοταν ξανα κατω απο τα ποδια μου. Δεξια και αριστερα φυτα, αντικειμενα και παρουσιες ερχονταν και εφευγαν. Ηχοι και μελωδιες ακουγονταν και εσβηναν σιγα σιγα πισω μου.

Στο τελος του μονοπατιου, μετα απο λιγη ωρα, εμφανιστηκε ενα ροζ ελαφι., περιτρυγιρισμενο απο μια γκριζολευκη βλαστηση, βραχια και ενα διαφανο, σαν γυαλι, καταρραχτη. Πριν προλαβω να καταλαβω το πως, βρεθηκα μεσα στον πινακα του παιδικου μου δωματιου. Εκει το ελαφι μου δειχνει δυο ατομα. Επικρατει ησυχια, ειναι νυχτα, ημιφως. Ενα μικρο κοριτσι ειναι ξαπλωμενο, με το προσωπο στο τοιχο, στο κρεβατι και σιγοκλαιει. Μια γυναικα καθεται στην ακρη του κρεβατιου, το χαιδευει και το καθησυχαζει. Μεχρι να το παρει ο υπνος το κοριτσι ακουει την ηρεμη φωνη της γυναικας με το νανουριστικο τονο. Στο τοιχο πεφτει η σκια της και το κοριτσι σκεφεται πως μοιαζει με το διαβολο. Αυτον που, λιγο πριν , παραλιγο να την αρπαξει μες στο σκοταδι. Σιγουρα κρυβοταν κατω απο το κραβατι γι'αυτο ποτε δεν κρεμαγε τα χερια της στο πλαι και δεν αφηνεν ακαλυπτα τα ποδια της. Ή ισως μεσα τη ντουλαπα, γι'αυτο παντα σηκωνοταν αναβοντας τα φωτα για να κλεισει οποιο φυλλο εμενε ανοιχτο. Και τωρα ο κατεργαρης ειχε κρυφτει στη σκια στο τοιχο.

"Τα σπασανε ολα οι κουρδοι..."

2008-11-17T14:01:00.000-08:00

Χτες το βραδυ βρισκομουν στο λεωφορειο απο αθηνα για πατρα. Ειχα απορροφηθει κοιτωντας απο το παραθυρο και σκεφτομουν το γατο μου, που εσκαγε μαζι με τις αποσκευες και ακουγα ντερτιfm, καθως ολοι οι οδηγοι λεωφορειων θεωρουν πως αυτος ο σταθμος ειναι ο αγαπημενος ολων των επιβατων. Γι'αυτο και φροντιζουν να τον ακουνε συχνα και δυνατα. Καποια στιγμη λοιπον ακουω τον οδηγο να λεει στον μικρο συνοδηγο του, γιος του απο οτι καταλαβα υστερα απο λιγο, "τα σπασανε ολα οι κουρδοι στην πατρα. 200 αμαξια σπασανε. Πεταγανε πετρες στο λιμανι." Μια κυρια απο πισω πεταχτηκε να διορθωσει, "Αφγανοι ηταν". Και προσθεσε και αυτη. "Τα σπασανε ολα". Περιμενα κι εγω να ανοιξει καποια συζητηση μετα απο αυτο. Να ρωτησουν κατι. Γιατι τα σπασανε. Τι εγινε; Αντ' αυτου η κουβεντα εμεινε εκει. Υστερα απο λιγο το παιδακι ρωτησε να μαθει κατι παραπανω και ο οδηγος μπαμπας του του ειπε απλα οτι τους μαζεψε η αστυνομια, οποτε τωρα ολα ειναι ενταξει. Η ταξη αποκατασταθηκε και στη συνεχεια του ειπε κατι για την αρχαια κορινθο.

Περασε η ωρα και φτασαμε στο λιμανι της πατρας οπου επικρατουσε ησυχια. Μεσα στην αιθουσα αναμονης υπηρχαν κατι γεροδεμενα παλικαρια με ξυρισμενα κεφαλια. Ενας απο αυτους φορουσε στρατιωτικο παντελονι με το οπλο του στην μεση. Καποιοι απο τους υπολοιπους φορουσαν μπλουζακια που πληροφορουσαν το κοινο για το οτι ειναι ΟΥΚ. Τους κοιτουσα καμποση ωρα ωσπου καποια στιγμη συνηδητοποιησα οτι πολυ λιγο απεχουν απο το να ειναι απλα φασιστακια και ανατριχιασα μολις τους σκεφτηκα εν δρασει. Στην πραγματικοτητα τι ΟΥΚ τι ΛΟΚ τι απλα φασιστακια μαλλον δεν διαφερουν και πολυ.

Στο λιμανι, στο δρομο προς το πλοιο οι πετρες που πεταχτηκαν ειχαν μαζευτει σε σωρους και λιγοι λιμενικοι ειχαν απομεινει εδω κι εκει. Λιγο παρακατω καποιο απο τους μεταναστες αψηφωντας τον κινδυνο τρεχουν και μπαινουν κατω απο μια νταλικα. Εισητηριο για να περασουν τα συνορα αφου οταν καποιος απο αυτους πλησιασει το λιμανι τον πετανε αμεσως εξω.

Αυτο που κυριως με εκανε να προβληματιστω ειναι η απουσια προβληματισμου που κυριαρχει . Οι ανθρωποι δεν αναρωτιουνται πια για το γιατι των γεγονοτων; Καμια και κανεις δεν αναρωτηθηκε γιατι οι μεταναστες πετουσαν πετρες; Πως ξεκινησε ολο αυτο; Που βρεθηκαν 200 ή 300 εξαγριωμενοι μεταναστες και γιατι εξαγριωθηκαν;

Για τα χτεσινα γεγονοτα, που ειναι μονο ενας κρικος απο την αλυσιδα οσων συμβαινουν στην πατρα αντιγραφω ενα ποστ απο το athens indymedia.

"Τις τελευταίες μέρες έχει ενταθεί η καταστολή στο λιμάνι της Πάτρας. Κάθε μέρα έχουμε καινούργιους ξυλοδαρμούς και δεκάδες συλλήψεις. Ενδεικτικά χθες μεσα στο container-κρατητήριο του λιμανιού βρίσκονταν 47 άτομα εκ των οποίων 16 ανήλικοι.

Σήμερα η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Στην προσπάθεια κάποιων μεταναστών να ταξιδέψουν για Ιταλία, οι λιμενικοί σακάτεψαν 3 άτομα, εκ των οποίων ο ένας σοβαρά τραυματισμένος. Είχαμε ακόμα συλλήψεις και άλλους τραυματισμούς.

Οι Αφγανοί τότε μετέφεραν τους τραυματίες τους στον Ερυθρό Σταυρό, όπου εκεί αλληλέγγυοι τους μετέφεραν στο νοσοκομείο του Ρίου ακολουθούμενοι από ασφαλίτικα. Στο Ερυθρό Σταυρό συγκέντρωθηκαν γύρω στους 150 πρόσφυγες και άλλοι τόσοι αλληλέγγυοι. Ξεκίνησαν κι άλλοι απ'τον καταυλισμό αλλά ανακόπηκαν στο δρόμο απ'τους μπάτσους.

Η οργή των προσφύγων ήταν έκδηλη. Κατηφορίσαμε προς το λιμάνι όπου απαίτησαν να απελευθερωθούν όσοι μετανάστες κρατούνταν μέσα. Οι λιμενικοί πέταξαν το μπαλάκι στον εισαγγελέα, ο οποίος απάντησε αρνητικά.

Τότε η οργή των μεταναστών ξέσπασε πάνω στη διμοιρία των λιμενικών. Οι πέτρες λόγω της γραμμής του τρένου ήταν άφθονες και άρχισαν να πέφτουν σαν χαλάζι. Μας χώριζαν με τη διμοιρία τα κάγκελα του λιμανιού και μία μισάνοιχτη πόρτα.

Κάποια στιγμή οι λιμενικοί πλησίασαν την πόρτα και χρησιμοποίησαν τα γκλοπ με σκοπό να την ελέγξουν. Ταυτόχρονα ασφαλίτες, ΟΠΚΕ και ό,τι άλλο γουρουνοειδές υπήρχε μέσα στο λιμάνι πετούσε πίσω πέτρες με αποτέλεσμα πολλοί από εμάς να τραυματιστούν.

Εκεί και οι υπόλοιποι αλληλέγγυοι μπήκαν στον πετροπόλεμο. Οι λιμενικοί υποχώρησαν και σπάζοντας την πόρτα μερικοί πρόσφυγες μπήκαν στο λιμάνι παίρνοντας στο κυνήγι τους λιμενικούς.

Ο πετροπόλεμος κράτησε τουλάχιστον ένα τέταρτο. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε με πορεία προς τον καταυλισμό. Περνώντας από την τελευταία πύλη του λιμανιού οι πρόσφυγες επιτέθηκαν εκ νέου σπάζοντας τα φυλάκια του λιμενικού.

Η πορεία κατέληξε στον καταυλισμό, ενώ λίγο πριν οι πρόσφυγες ακινητοποίησαν ρεπόρτερ τοπικού καναλιού που έπαιρνε πλάνα προκλητικά, αρπάζοντας του την κασέτα.

Στο νοσοκομείο βρίσκονται 4 Αφγανοί οι οποίοι ανακρίνονται παράνομα, παρά τις προσπάθειες των αλληλέγγυων και δικηγόρων που βρίσκονται εκεί. Λόγω της κατάστασης στο νοσοκομείο, γιατρός πήγε στον καταυλισμό να φροντίσει τους υπόλοιπους τραυματίες.

www.noborderpatras.org"

για περισσοτερες λεπτομερειες ακολουθηστε το λινκ

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=905932

και εδω

http://indy.gr/newswire/mme-kai-o-3c7thesinos-ksesikomos-ton-metanastn-stin-patra

Μετα απο κατι τετοια το μονο που μπορω να σκεφτω ειναι "αι στο διαολο πια, ιλιθιοι, βαλτε οτι εχει απομεινει απο το μυαλο σας να δουλεψει και σταματηστε να βλεπετε σιριαλ".

ερεσσος ποια ερεσσος ή we are here we are queer

2008-11-17T13:59:00.000-08:00

Μετά από δύο μήνες απουσίας από το αγαπημένο μου αστικό περοβάλλον επέστρεψα με ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις και εμπειρίες. Επέστρεψα από την Λέσβο, συγκεκριμένα από την σκάλα της ερεσσού, με τις ωραίες παραλίες και τις ακόμα ωραιότερες στιγμές τις. Και τις χειρότερες επίσης.

Ξεκίνησα για ερεσσό για να νιώσω πιο κόντα στην ελευθερία και στην ασφάλεια που σου προσφέρει η ύπαρξη μιας γυναικέιας και λεσβιακής κοινότητας, αν ο δικός σου αυτοπροσδιορισμός ταυτίζεται ή έστω πλησιάζει στην λεσβιακή και στη γυναικεία ταυτότητα βέβαια. Και την συνάντησα, ως ένα σημείο φυσικά. 'Εφτασα στη Σκάλα έχοντας κλείσει δουλειά για ολόκληρη τη σεζόν, από τέλη ιουνίου μέχρι σεπτέμβρη. Είχα βρει ένα σχετικά φτηνό δωμάτιο και όλα έμοιαζαν να έχουν μπει σε ένα πρόγραμμα. 'Εφτασα εκεί μετά από πολλές πολλές ώρες ταξίδι με την φίλη μου, η οποία θα έμενε στην παραλία, στο γνωστό κάμπινγκ, παράνομο μεν, αφού ο δήμος όμως δεν προννοεί για τις κατασκηνώτριες και τους κατασκηνωτές, παραδοσιακό δε και πλήρως νομιμοποιημένο στη συνείδηση όσων επιλέγουν να μείνουν στη σκηνή τους.

Το μαγαζί στο οποίο δούλευα είναι μια από τις δυο βασικές καφετέριες της σκάλας, οι οποίες βρίσκονται σε διαρκή αντιπαράθεση μεταξύ τους, πράγμα καθόλου ασυνήθιστο, θα μου πείτε στον κόσμο μας και το κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, απογοητευτικό όμως για όσες οραματίζονται μια λεσβιακή κοινότητα που θα τη διακρίνει η αλλυλεγγύη και η συνεργασία. Λοιπόν τη τρίτη μέρα της δουλειάς απολύθηκα από το μαγαζί αυτο, την ίδια μέρα που είχα μιλήσει με την αφεντικό για τα τελευταία χαρτιά που χρειαζόμουν για τα ένσημά μου. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω το γιατί αρκεί να είχα λίγη παρατηρητικότητα και αρκετή αυτοσυνείδηση. Δυστηχώς έχω ένα θέμα, μια αλλεργία στο maintsream και αυτό φαίνεται αρχικά στην εμφάνισή μου. Το πως είμαι, βέβαια, και το τι με κάνει να νιώθω καλά με εμένα, από ότι φάνηκε, δεν είναι συμβατό με το τι πιστεύετε ότι κάνει καλό στους γύρω. Σε ένα μαγαζί που το 90% των πελατισσών είναι λεσβίες, το μέρος στο οποίο βρίσκεται είναι γνωστό βασικά για το ότι κάνουν τις διακοπές τους λεσβίες και ακόμη η ιδιοκτήτρια είναι λεσβία, ο τρόπος με τον οποίο γίνεται αντιληπτή η ιδανική εμφάνιση είναι εντελώς στρέιτ και ετεροκανονική. Και το λέω αυτό γιατί βάζω το χέρι μου στην φωτιά ότι απολύθηκα λόγω της άρνησης μου να χρησιμοποιήσω ξυραφάκι όπως "οφείλουν" να κάνουν τα κοριτσάκια. Και αυτό χωρίς καμία διάθεση μομφής στα ίδια τα κορίτσια που το κάνουν αλλά με μεγάλη πικρία προς αυτές που το επιβάλλουν με τον δικό τους κάθε φορά τρόπο.

Έμεινα λοιπόν χωρίς δωμάτιο και χωρίς εισόδημα. Σιγά μην έφευγα όμως από το μέρος! Πήρα τη σκηνούλα μου και μετακόμισα δίπλα στο κύμα. Άλλη δουλειά δεν βρήκα αμέσως, αλλά μια χαρά τα κατάφερα φτιάχνοντας κάποιες αφίσσες, με τις λιγοστές γνώσεις γραφιστικής μου και παίζοντας μουσική στα μπιτς πάρτυ στο τέλος της παραλίας μπροστά από την φωτιά με τις επίσης λιγοστές γνώσεις μουσικής μου. Εντάξει, υπήρξαν αρκετές στιγμές που τα νεύρα μου έσπασαν λόγω του αέρα, της δυσκολίας να κάνω ένα ολοκληρωμένο μπάνιο και της άμμου που τρύπωνε παντού και πάντα όσο και αν προσπαθούσα με μαγικά ξόρκια να την κρατάω μακρυά μου. Ο μικρός πρίγκηπας τελικά επιβίωσε και γύρισε σώος και αβλαβής!

Ο βασικός λόγος για τον οποίο γράφω αυτό το άρθρο, είναι η απουσία, όχι αποδοχής ή ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα, σιχαμένες λέξεις, αλλά η απουσία σχεδόν της ίδιας της διαφορετικότητας. Και μάλιστα σε ένα χωρό όπου τα άτομα που τον κατοικούν τα καλοκαίρια αντιμετωπίζονται ως διαφορετικά στην υπόλοιπη ζωή τους. Για να γίνω πιο σαφής, εγώ πήγα στην ερεσσό ως λεσβία και βασικά ως γυναίκα. Από την μια το μέρος με έκανε να νιώσω πως με αγκαλιάζει και από την άλλη πως θέλει να με κανονικοποιήσει. Για την καφετέρια δεν ήμουν αρκετά "κανονική" γυναίκα ώστε να σερβίρω τον καφέ με τρίχες στα πόδια και στην μασχάλη. Αλλά υπάρχει και άλλο περιστατικό που επιβεβαιώνει αυτή μου την υποψία.

Ένα βράδυ έπαιζα μουσική στο μπιτς πάρτυ με drag εμφάνιση. Δεν συστήθηκα ως αγόρι, καθώς με είχαν γνωρίσει ως κορίτσι, ως τέτοιο όμως φαινόμουν. Στο γυρισμό, νωρίς το πρωί προς τη σκηνή , μια γνωστή λίγων ημερών, οπότε δεν περίμενα ότι θα έπαιρνε το θάρρος για τόσο προσωπικά σχόλια αφού μου είπε πόσο μου παέι το μούσι, μου πρότεινε να πάρω ορμόνες για να το σταθεροποιήσω, προφανώς. Το πρώτο το πήρα ως κοπλιμέντο, το δεύτερο με προβλημάτισε. Το πήρα ως μια προτροπή για να μπω σε ένα κουτάκι. Σε ένα κουτάκι κατανοητό και λογικό. Αφού σου αρέσει να είσαι αγόρι μονιμοποίησέ το. Και στη συνέχεια μια άλλη κοπέλα με ρώτησε αν παίρνω ήδη ορμόνες, λόγω της τριχοφυίας μου προφανώς. Ο λόγος περί τριχών δεν σταμάτησε εκεί βέβαια, σχόλια συνέχισαν να γίνονται από φίλες και γνωστές και δεν μπορώ να πω ότι ήταν πάντα άσχημα. Όσα άτομα βρήκα σέξυ και μπορέσαμε να έρθουμε κοντά και σε επικοινωνιακό και φιλικό επίπεδο με έβρισκαν και εμένα σέξυ και κοντά στο τρόπο σκέψης. Είναι όμως τόσο λίγα...

Αυτό που με προβλημάτισε βασικά, έιναι η εμμονή στα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου και στη σωστή κατανομή τους. Δηλαδή, είσαι άντρας; Έχεις τρίχες και φοράς αυτά τα ρούχα. Είσαι γυναίκα; Τότε δεν έχεις τρίχες και φοράς άλλα ρούχα. Όσον αφορά στη στάση του σώματος και τις συμπεριφορές δεν υπήρχε κάποιο θέμα αναλογίας με το βιολογικό φύλο. Ανάλογα με τι σου βγαίνει ή τι υιοθετείς κατατάσεσαι στα κουτάκια των μπουτς και φαμμ.

Έχει και η ελευθερία έκφρασης τα όρια της λοιπόν. Τώρα που γύρισα όμως στην αθήνα νιώθω πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ανάγκη να σπάσω τα κουτάκια που μου επιβάλλονται και που επιβάλλω και εγώ κάποιες φορές. Για να τελειώνω με τις φλυαρίες μου, δεν απογοητεύτηκα από την ερεσσό, δεν περίμενα και κάτι τελείως διαφορετικό. Από την μια με έκανε να νιώσω δύναμη και από την άλλη με έκανε να σκεφτώ ακόμη μια φορά πως η ετεροκανονικότητα και η στρέιτ λογική είναι ένας βαθιά ριζωμένος τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να κατανοούμε τους ανθρώπους γύρω μας. Αλλά, ρε γαμώτο, πρέπει να αρχίζουμε να τον αλλάζουμε!!