Πόσο ακόμη για την ενηλικίωση;

Είμαι εδώ όπου είναι και οι γονείς μου. Στο πατρικό μου σπίτι. Ναι υπάρχει και η μητέρα μου εδώ αλλά το σπίτι συνεχίζει να είναι πατρικό. Είμαι ξανά στο δωμάτιο μου, αργά το βράδυ, δεν κοιμάμαι και γράφω, όπως όταν έγραφα ημερολόγιο. Τότε έγραφα γιατί δεν μπορούσα να συντάξω σε ηχηρές προτάσεις την ύπαρξη μου. Απόψε, 01/01/11 ακόμα δεν μπορώ σε αυτό το πλαίσιο να συντάξω σε ήχους την ύπαρξη μου. Αυτό που είμαι, ότι κι αν είναι αυτό το «είμαι», σιωπά μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Πλέον σιωπά ηχηρά.
Το πρωί πήγα για ψώνια με την μητέρα. Αν ήμουν μόνη μου θα είχα ξαφρίσει το μισό μαγαζί. Όπως και στο σούπερ μάρκετ. Αντ’ αυτού ξόδεψα χρήματα, απλά και ωραία, για να ικανοποιήσω το κομμάτι μου που του αρέσει να ντύνεται και να στολίζεται. Για να ικανοποιήσω το κομμάτι μου που ακόμα είναι κοντά στη μητέρα. Το μεσημέρι στο σπίτι της Λ, της γιαγιάς, ένιωσα πως ακόμα μπορώ να υπάρξω εδώ. Σε αυτό το νησί. Αγαπάω τη θέα από το μικρό της παράθυρο. Αγαπάω τα καντούνια που το τέλος του ορίζοντα τους αγγίζει θάλασσα. Αγαπάω την υγρασία που νοτίζει τόσο τον αέρα όσο χρειάζεται για να μοιάζει με τη φίλη μου την ομίχλη.
Ύστερα ξανά στο σπίτι. Στην απόσταση και στην αμηχανία. Ο πατέρας. Ο άντρας τον οποίο ξέρω τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Ο άντρας με τον οποίο ποτέ δεν φλέρταρα ικανοποιητικά. Η γοητεία μου, όχι μόνο δεν τον επηρεάζει, αλλά χτίστηκε πάνω σε αυτή του την απόρριψη. Η γοητεία μου που τίθεται σε λειτουργία όταν αμφισβητείται, όταν κλονίζεται, όταν δεν πιάνει η μπογιά της, από άντρες και γυναίκες. Απόψε βρέθηκα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου που γίνεται αυτό που είναι προσπαθώντας σκληρά να μη μοιάσει στους ανθρώπους που έβαλαν τις βάσεις για να είναι. Και είναι τόσο συνηθισμένα περίεργο να είναι τόσο απαραίτητο και συνάμα αδύνατο να διαλυθούν αυτές οι βάσεις.
Ακούω τον πατέρα να μιλάει. Να μιλάει για τους αλβανούς, για τους έλληνες και στο μυαλό μου πια να είναι μόνο ένας ρατσιστής, σεξιστής, ομοφοβικός φαλλοκράτης, τόσο που δεν αντέχω την παρουσία του δίπλα μου. Την ίδια στιγμή που πληγώνομαι βαθιά όταν για άλλη μια φορά δεν μου απευθύνεται. Με προσπερνάει για να μιλήσει στον αδελφό μου. Να υποδείξει τα δικά του καθήκοντα απέναντι στην οικογένεια, να στηρίξει την δική του ικανότητα στα χαρτιά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και όλα όσα με κλειδώνουν, με κάνουν να μιλάω χαμηλόφωνα, να μη μιλάω καθόλου, να κλείνομαι στον εαυτό μου, υψώνονται ξανά μπροστά μου. Με κυκλώνουν και με καταστέλλουν .

Να μην είμαι εδώ. Να μην είναι το εδώ μέσα μου.

Είχα την ατυχία να γεννηθώ γυναίκα στην κέρκυρα, τέλη 20ου αιώνα, σε αυτήν την οικογένεια, όχι σε άλλη, με έναν μικρότερο αδελφό, μια μάνα που άφησε το σχολείο για να δουλεύει μια ζωή για τον πατέρα μου και την οικογένεια, με έναν πατέρα που προσπαθεί σκληρά να είναι ο πατριάρχης ο σωστός που φροντίζει για την οικογένεια του. Την περιουσία του και την αυτοεικόνα του. Τα πάντα μια τραγική ειρωνεία.
Έχω και άλλη γιαγιά. Την Α. Αυτή τώρα είναι μια χαρούμενη τρελή 86 χρονών. Ξεχνάει γρήγορα και γελάει συχνά. Όσα έζησε έγιναν τα λευκά της μαλλιά, τα δόντια της που έπεσαν, τα μάτια της που έκλεισαν. Ο παππούς Χ, την έδερνε, πήγαινε με άλλες γυναίκες, δεν έκαναν έρωτα. Η γιαγιά μου που και που θυμάται και λέει λόγια τρελής. Μιλάει για όλα αυτά, όπως πάντα άλλωστε μόνο που τώρα τα φωνάζει. Τώρα ο πατέρας μου, ο γιος της, που όσα εγώ ξέρω μέσω αφηγήσεων αυτός τα άγγιζε και τα μύριζε καθημερινά, της λέει «πρόσεχε μη τον πεθάνεις τον άντρα σου και ποιος θα σε φροντίζει». Η γιαγιά μου δεν ενηλικιώθηκε ποτέ για να αποκτήσει μια αυτόνομη εαυτή. Ο άγγελος του σπιτιού έπεσε βαρύς πάνω της και της ρούφηξε τα γαλάζια της μάτια. Ο άντρας, αυτός ο άντρας, τώρα τη φροντίζει και όπως όταν ήταν νέα, ακόμα εξαρτάται από αυτόν για τη ζωή της. Η Αντριάννα ίσως τώρα να παίρνει την φροντίδα που ποτέ δεν πήρε όταν τη ζητούσε. Και τώρα την παίρνει με τον πρέποντα γυναικείο τρόπο, παθητικά ανήμπορη στο κρεβάτι επιβάλλει την ύπαρξη της. Ακόμα και τώρα, ένας άντρας, ο γιος της, της αφαιρεί τη γλώσσα. «Πρόσεχε μη τον πεθάνεις». Πρόσεχε μη τον πεθάνεις. Τα πάντα μια τραγική ειρωνεία.
Δεν έφυγα ποτέ από αυτό το σπίτι και κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσω. Δεν ξέρω αν φέτος θα καταφέρω αν φύγω, έστω για λίγο. Να νιώσω πως είναι η απουσία υποχρεωτικών δεσμών. Και ύστερα αναρωτιέμαι, οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους; Απόψε συνειδητοποίησα πόσο εγώ κουβαλάω και αναδημιουργώ αυτό το πλαίσιο όπου πηγαίνω. Πόσο σιωπάω, πόσο εξεγείρομαι, πόσο αδικώ, πόσο ακολουθώ τα μοτίβα που μου έμαθαν οι πρώτοι άνθρωποι με τους οποίους συναναστράφηκα. Η σχέση μας έχει λήξει προ πολλού και ακόμα εγώ σκαλίζω και προσπαθώ δρόμους μαζί. Είναι γιατί φοβάμαι, γιατί δεν είμαι σίγουρη. Για μένα, για αυτά που μπορώ, για αυτά που έχω ήδη κατεκτημένα. Είναι αυτό το καταραμένο βήμα έξω που με τρομάζει και όσο παραμένω μέσα τόσο χάνω κομμάτια μου, σάρκες ολόκληρες και πολύτιμο αίμα.

τρα λα λα

http://whatqueerfest.espivblogs.net/

ελευθεροι συνειρμοι

ποια η διαφορα μεταξυ μιας "φαμ" και μιας "αδελφης";

ΠαΡτι 16.07

περι καταληψεων

Επιλέγουμε και στηρίζουμε την κατάληψη,επειδή θεωρούμε ότι τους νεκρούς χώρους,που εγκαταλείπονται,έχουμε το δικαίωμα ή και την υποχρέωση να τους δίνουμε ζωή.Το σάπιο αυτό σύστημα έχει θεσπίσει την ιδιοκτησία ως μία από τις υπέρτατες αξίες.Για μας είναι δέκα τούβλα με μία στέγη που δεν μετριούνται με το χρήμα αλλά αποκτούν αξία όταν καταλαμβάνονται για να χρησιμοποιηθούν ενάντια στη λογική της ιδιοκτησίας,που διακατέχει την κοινωνία,αλλά και να στεγάσει τις ανάγκες και τις ιδέες των ανθρώπων.

http://candiaalternativa.blogspot.com/2009/06/blog-post_02.html

Η εισβολή στο σπίτι ξεκίνησε περίπου στις 6:05 σπάζοντας την εξωτερική πόρτα που οδηγούσε στον κήπο. Ομάδες των ΕΚΑΜ με full face και αυτόματα με σιγαστήρα ακροβολίζονται εντός του χώρου και στις εξωτερικές σκάλες που οδηγούν το σπίτι. Αν και όσοι βρίσκονται στο κατειλημμένο κτίριο έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει, χωρίς καμία προειδοποίηση ή προσπάθεια επικοινωνίας με τους καταληψίες ξεκινά το σπάσιμο της πόρτας με μεταλλικό κριό. Άνδρες των ΕΚΑΜ εισβάλουν στο σπίτι.

Τελικά στις 8 το πρωί οι 3 συλληφθέντες μεταφέρονται στον 6^ο όροφο της ΓΑΔΑ, στην Υπηρεσία Προστασίας Πολιτεύματος, πράγμα και το οποίο σήμαινε ότι ακόμη και για τους μπάτσους το θέμα της εκκένωσης δεν είναι ποινικό αλλά πολιτικό. Αν και συνεχίζουν να δηλώνουν ότι δε γνωρίζουν εάν πρόκειται για σύλληψη ή προσαγωγή φωτογραφίζουν και παίρνουν δακτυλικά αποτυπώματα από τους καταληψίες.

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=710507

Από τη μία εβδομάδα την οποία κοντεύουμε να κλείσουμε ως εγχείρημα της κατάληψης Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά έως τα 2 χρόνια της κατάληψης του κτήματος Πραποπούλου στο Χαλάνδρι, και από τα 19 χρόνια της Villa Amalias έως τα 20 χρόνια της κατάληψης της Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη, ο απελευθερωμένος χρόνος κι ο απελευθερωμένος χώρος συναντά τις συλλογικές αρνήσεις όλων αυτών που στέκονται απέναντι στον πολιτισμό της εξατομίκευσης, της ιδιώτευσης, της εμπορευματοποίησης κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής.

Και όχι μόνο. Οι αιχμές του αγώνα ενάντια στο Υπάρχον αποκτούν τα ιδιαίτερά τους χαρακτηριστικά σε κάθε απελευθερωμένο χώρο, σε κάθε χώρο ελευθερίας. Αυτές τις αιχμές, αυτά τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, αυτές τις διαδικασίες και αυτόν τον αγώνα να ενισχύσουμε.

http://pat61.squat.gr/?m=200903

Εδω και λιγο καιρο, με καποιες συντροφισσες, την ψαχνουμε για καταληψη στεγης. Οι αντιδρασεις οταν συζηταμε το θεμα ποικιλες, αστυνομια, τα πραγματα σας, οι ιδιοκτητες... Ηρθε και ο Σανιδας τωρα να μας τρομαζει με τους νεους νομους του για τις καταληψεις και το ασυλο.
Κι εγω σκεφτομαι, αυτη η πολη ειναι και δικη μας πολη, ας την κατοικησουμε με οποιο τροπο μπορουμε. Ας την κανουμε λιγο πιο βιωσιμη με οποιο τροπο μας κατεβει. Τι εχουμε να χασουμε αλλωστε; Αντε κανα επιπλο και την ησυχια μας..λες και αυτην την ειχαμε ποτε.

εξαρχεια- αντιομοφοβικη δραση

στις 6.30 το απόγευμα έγινε η διαμαρτυρία στην Πλατεία Εξαρχείων για την επίθεση σε μπαρ

Εγινε το απόγευμα η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Πλατεία Εξαρχείων ενάντια στην ομοφοβία γενικώς και στην πρόσφατη επίθεση από κάτι μάτσο κάγκουρες σε μπαρ της περιοχής. Τα δυο πανό που συγκράτησα τι έλεγαν, έγραφαν «πλακομούνες, λούγκρες, αδελφές, πλέκουμε κρεμάλες για τους ρατσιστές», «Η ομοφοβία δεν χωράει στα Εξάρχεια» (αυτό από το Δίκτυο), τα συνθήματα ήταν ενάντια στο σεξισμό, ακούστηκε και το «η μονογαμία είναι μια απάτη, βάλτε κι άλλους/άλλες στο κρεβάτι», ο κόσμος ήταν πολύς (γεμάτο το πλαϊνό από το κέντρο της πλατείας μέρος) - άντρες και γυναίκες, τονίζω, σχεδόν ίσα. Στις 7.15 που έφυγα η συγκέντρωση συνεχιζόταν, φωτό από συντροφο/ισσα αργότερα (ελπίζω).

απο indy.gr

Αναρωτιεμαι γιατι στο athens.indymedia δεν αναφερεται τιποτα για τη διαμαρτυρια. Η τελευταια ειδηση μιλαει για το ντου στις διμοιριες της Χαριλαου Τρικουπη. Τωρα τυχαιο ειναι αυτο ή ειναι πολυς ο ανδρισμος και η επαναστατικοτητα που δεν μπορει να ασχοληθει με "δευτερευουσες αντιθεσεις"?

Ημερα κουκουλοφοριας

http://imeratiskoukoulas.blogspot.com/
http://foralexandros.blogspot.com/2009/03/blog-post_24.html

Ομοφοβικη επιθεση στα Εξαρχεια

Μεγαλη απογοητευση η ειδηση αυτη..

η επίθεση έγινε αργά το βράδυ. το μαγαζί έγινε λαμπόγυαλο και τραυματίστηκαν κάποιοι από τους θαμώνες. το σύνθημά τους ήταν "έξω οι πούστηδες από τα εξάρχεια". σίγουρα ένας πήγε στο νοσοκομείο για ράμματα. η βαρβαρότητα ήταν από ότι φαίνεται τρομερή. και συν όλα αυτά, το athens.indymedia έχει κρύψει τα ποστ που ενημέρωναν για την επίθεση. γιατί άραγε;
http://indy.gr/

Άγρια επίθεση πρεζο-τραμπούκων: Τα ξημερώματα του Σαββάτου 21/3 το μαγαζί της πλατείας Εξαρχείων με το όνομα Κερίδο Κούκου δέχτηκε άγρια επίθεση από τραμπούκους μοϊκάνους που φώναζαν «έξω οι πούστηδες από τα Εξάρχεια», και «τι μουσική ακούτε ρε», και «πούστηδες θα σας γαμήσουμε όλους απ’ το κώλο, εδώ είναι εξάρχεια!». Έσπασαν δύο γκέι μύτες, μία στρέιτ μύτη, ενώ ράμματα και αρβυλιές στο σώμα και στο πρόσωπο δέχτηκαν πολλοί θαμώνες του μαγαζιού. Έσπασαν το μαγαζί και γροθοκόπησαν κόσμο μες στη πλατεία των Εξαρχείων, μόνο και μόνο επειδή έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό! Θα τρελαθούμε ρε;;; Μέσα στα Εξάρχεια που υποτίθεται ότι συμβιώνουν διαφορετικές κουλτούρες και κοινωνικοί χώροι! Ντροπή ρε! Ντροπή για όλους μας! To Ιντι-μίντια έβαλε την είδηση, μετά την έβγαλε, για να καταλήξει στις κρυμμένες ειδήσεις. Οι θαμώνες του μαγαζιού καλούμε τις κοινωνικές ομάδες, τα στέκια, τους Εξαρχιώτες, όσα άτομα με λίγο νιονιό στο κεφάλι τους να πάρουν θέση! Δε ζητάμε να προστατέψετε την επιχείρηση, ζητάμε να μπορούμε να πάμε να πιούμε ένα ποτό στο μπαρ που γουστάρουμε, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα φάμε ξύλο, μέσα ή έξω απ’ αυτό. Να πάρετε θέση ρε! Με τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, και εμπράκτως, με την καταδίκη του, με κείμενα, με συζήτηση. Είναι ντροπή και μεγάλη ξεφτίλα να γροθοκοπούνται άνθρωποι μέσα στη πλατεία εξαρχείων μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί. Σκατά στο ρατσισμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται! Τζάμπα δεκέμβρης! Σκατά στην ομοφοβία! Λευτεριά στα μυαλά, στις ψυχές και στα σώματα των ανθρώπων!
http://athens.indymedia.org/

Turn me on and you'll be happy

Εχω καθησει τωρα στον καναπε και ο ηλιος, που μπαινει απο τη μπαλκονοπορτα, χτυπαει την δεξια του γωνια και μαζι το δεξι μου ποδι. Και ετσι οπως με ζεσταινει και μου ρχεται ν'αρχισω να χουρχουριζω σαν το γατι, μου ρχονται στο μυαλο σκηνες σεξ. Διαφορες φαντασιωσεις με διαφορες και διαφορους παρτενερ. Ειναι η ανοιξη; Ειναι η φαση στην οποια ειμαι; Μπορει και να ειναι default βεβαια. Καταλαθως κατα τον προγραμματισμο μου περασαν στην καρτα μνημης μου περισσοτερες σκηνες σεξ απο τις προβλεπομενες.

Κι επειδη σκεφτομαι πολυ το σεξ αυτο το καιρο, απο την μια κανω και απο την αλλη μιλαω για αυτο. Και αντιλαμβανομαι πως ο κοσμος δεν μιλαει για το σεξ. Η μιλαει σε συγκεκριμενα, χαμηλοφωνα συμφραζομενα. Με πονηρο γελακι και ελαφρο κοκκινισμα... Η μιλαει για αυτο με ορους ρομαντισμου. "Κανω ερωτα" δηλαδη δεν ξεσκιζομαι; Η θεωρει πως το να μιλας πολυ για το σεξ ειναι δειγμα ανωριμοτητας, ειναι κατι που εκανες παλια, τωρα ωριμασες, δεν κανεις παρτουζες, δεν κανεις ξεπετες και κατευθυνεσαι προς τη σχεση που θα γεμισει τη ζωη σου μια και για παντα. Την ιδια στιγμη γινεται και μια κατηγοριοποιηση και ιεραρχηση των ατομων με βαση τους τροπους που κανουν σεξ. Σ/Μ πρακτικες ειναι κατι κακο γιατι το σεξ ειναι κατι, ισως, λιγο ιερο και πρεπει να ειναι τρυφερο (μονο) για να ειναι πραγματικο. Επισης οφειλει να ειναι μονογαμικο, οτιδηποτε αλλο ειναι απιστια, προδοσια, δειγμα ανηθικοτητας ή τουλαχιστον ανωριμοτητας.

"Το σεξ ειναι το σημειο στο οποιο συναντιεται η εξουσια που ρυθμιζει την πολιτικη και ατομικη ζωη των υποκειμενων", καπως ετσι το πε ο Φουκω και αναρωτιεμαι τι να εννοουσε. Οταν δυο (ή περισσοτεροι) ανθρωποι κανουν σεξ, τις περισσοτερες φορες θεωρουν πως μπαινουν σ εμια διασταση μη περιγραψιμη. Αυτο που κανουν ειναι ιδιωτικο, καταρχην, και ισως λιγο μαγικο ή ισως και βαρετο. Θεωρειται ομως κατι μοναδικο που αν ξεφυγει απο το πλαισιο του καθωσπρεπισμου και της αστικης αγνοτητας, βαζει κακες ταμπελες στα ατομα. Η πουτανα, το τσουλι, ο σαβουρογαμης ή ο γαμιας, οπως και η πλακομουνα και ο πισωγλεντης αποτελουν ταυτοτικες κατηγοριες που απορρεουν απο τους τροπους που τα ατομα κανουν (ή πιστευεται οτι κανουν) σεξ. Το σεξ λοιπον μιλιεται, δεν ειναι καθολου μυστικο. Το θεμα ειναι το πως μιλιεται.

Το σεξ συνδεεται με την ωριμοτητα, τη συναισθηματικη ωριμοτητα. Και αυτο γιατι, στις δυτικες μας κοινωνιες, οι ζωες των ανθρωπων οφειλουν να ακολουθουν συγκεκριμενες διαδρομες. Γεννηση, περιοδος πειραματισμου-νεοτητα, ωριμοτητα-οικογενεια και δουλεια, θανατος. Στο πλαισιο της οικογενειας ερχονται και οι ετεροφυλες μονογαμικες σχεσεις. Μπορει να μη θελουν ολες να κανουν οικογενεια αλλα η Σχεση και ο "οικογενειακος" τροπος σκεψης ειναι καλα εδραιωμενος. Και επειδη, αιωνες τωρα, ολα τα παρακλαδια του χριστιανισμου μας μαθαινουν οτι το σεξ εκτος συζηγικης κλινης και περαν της αναπαραγωγικης διαδικασιας, ειναι αμαρτια, εμεις ενσωματωνουμε τη συνθηκη αυτη και την αναπαραγουμε. Σκεψου δηλαδη να ημουν sex worker...

Απο την αλλη βεβαια το σεξ ειναι υγεια. Οταν ειναι καθαρο και ετεροφυλο. Και παντα με ομορφο πατρενερ. Οχι χοντρες, τριχωτες, καραφλοι και κοιλαραδες. Και παντα με την υποσχεση του οργασμου, αν ειναι και ταυτοχρονος ακομα καλυτερα.

Για να σκεφτω, τι αλλο κανει το σεξ; Α ναι, καταχωρει τους ανθρωπους. Ο τροπος και τα ατομα με τα οποια κανεις σεξ οριζουν την ταυτοτητα σου. Μια γυναικα που πηδιεται με γυναικες ειναι λεσβια. Ενα αγορι που πηδιεται με κοριτσια ειναι στρειτ κλπ. Και τι γινεται αν ενα αγορι πηδιεται με ενα genderqueer ατομο; Ειναι αδελφη; Ή μηπως ειναι στρειτ; Και το genderqueer που πηδιεται με λεσβιες, αδελφες, στρειτ κοσμο και αλλα genderqueer, τι ειναι;

Το τελευταιο καιρο καθε φορα που πηδιεμαι ερωτευομαι. Ερωτευομαι μυρωδιες και αγγιγματα, δαγκωματα και χαστουκια. Ερωτευομαι και το σωμα μου, ειδικα οταν πηδιεμαι με ατομα που με αντιλαμβανονται με τον τροπο που εγω με αντιλαμβανομαι. Γιατι το σεξ δεν ειναι ουτε μιαρο ουτε υγεια. Ειναι καυλα, πειραματισμος, φαντασια και ενδυναμει αποδιαρθρωτικος παραγοντας μιας κυριαρχης νορμας που μας θελει ομοιομορφες και πιστους αναπαραγωγους του εθνους. Και για αυτο λογοκρινεται, ειτε επισημα ειτε ανεπισημα μεσω της ντροπης και του κοκκινισματος που συνοδευει λεξεις οπως "ξεσκιζομαι" "γαμιεμαι" ή απλα σεξ.

Μη Φοβασαι Ενα Φιλι -Λυρικη Σκηνη χτες το βραδυ

Δεν ειναι μονο για αυτο το φιλι.Γιατι παντα υπαρχουν και καποιες που δεν γουσταρουν να φιλουν στο στομα. Ειναι για καθε καυλα, για καθε ξεσκισμα, καθε γαμησι και καθε παρτουζα. Ειναι για οσες επιθυμιες επιθυμουνται, ειναι για οσα φυλα επιτελουνται, για ολα τα σωματα που λενε πως δεν ειναι εφικτα, αλλα παρ'ολα αυτα εκείνα επιμένουν να ζουν αναμεσα μας. Για την κραγμενη, την αδελφη, την νταλικα, το τραβελι, τη σαδομαζοχιστρια, τον εγχειρισμενο, την πορνη, τον εργατη και την εργατρια στη βιομηχανια του σεξ. Ειναι για την ΟΡΓΗ και για την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σε καθε ΑΣΤΥΝΟ(Ρ)ΜΕΥΣΗ μεσα και εξω απο straight friendly κινηματα, gay friendly μαγαζια, ομοκανονικα πουστραδικα και λεσβιαδικα στολισμενα με τη glitter μιζερια του εμπορευματικου lifestyle.

κειμενο που κυκλοφορησε χτες στη δραση εναντια στην ομοφοβικη λογοκρισια στο εργο Ρουσαλκα

περι ερωτος

Για εραστές και μαχητές

του trans ακτιβιστή και δικηγόρου Dean Spade

Τα τελευταία πέντε χρόνια, ή περίπου τόσο, ένας ολοένα και αυξανόμενος αριθμός, από τους ανθρώπους που ξέρω, έχει αρχίσει να μιλάει και να κάνει πράξη την πρακτική του polyamory (μια, όχι και τόσο ακριβής, μετάφραση του όρου στα ελληνικά θα ήταν πολυγαμία). Είναι queer και trans άτομα, στις κοινότητες που συμμετέχω, που ξοδεύουν το περισσότερο χρόνο στη συζήτηση και ανάλυση αυτών των ιδεών. Πολλοί άνθρωποι απαντούν με τη συνηθισμένη συμβουλή, ότι δεν μπορεί να δουλέψει. Αλλά εφόσον πολλές από εμάς ζουν σύμφωνα με ταυτότητες και πρακτικές για τις οποίες μαθαίνουμε σ’ όλη μας τη ζωή πως δεν λειτουργούν, βλέπω ανθρώπους, με συνέπεια, να αντιστέκονται στην κοινή λογική, που έχουμε κληρονομήσει σχετικά με την φυλή, τη τάξη, το φύλο και τη σεξουαλικότητα στον πολιτισμό που ζούμε.

Δεν το βρίσκω υπερβολικό να βλέπω πως η εξέταση των ορίων της μονογαμίας ταιριάζει στις queer, trans, φεμινιστικές, αντικαπιταλιστικές, αντικαταπιεστικές πολιτικές, στις οποίες εστιάζει το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής και πολιτικής πρακτικής μου. Όταν σκέφτομαι πάνω σε αυτό το θέμα, συχνά, ξεκινάω από τον φεμινισμό. Ήταν μια ανακούφιση για μένα να ανακαλύψω, στην εφηβεία μου, ότι υπήρχαν φεμινίστριες που διεξήγαγαν κριτική στο ρομάντζο. Είδα πως ο μύθος του ετερο- μονογαμικού ρομάντζου στοιχιζόταν πάνω στις πλάτες των γυναικών για να δημιουργήσει ένα πολιτισμικό κίνητρο για την είσοδο τους στους ιδιοκτησιακούς διακανονισμούς του γάμου, στην τοποθέτηση των γυναικών σε μια υποβαθμισμένη θέση στην ρομαντική δυάδα, στο να ορίζεται η αξία των γυναικών μόνο σε σχέση με την επιτυχία τους στο να βρίσκουν και να διατηρούν ένα ρομάντζο. Στο να κάνει πλύση εγκεφάλου στις γυναίκες ώστε να ξοδεύουν τον χρόνο τους αναμετρώντας τις εαυτές τους με αυτή την νόρμα και να δουλεύουν για να αλλάξουν τα σώματά τους, τις συμπεριφορές τους και τις δραστηριότητές τους, ώστε να αρέσουν στους άντρες και να είναι ταιριαστές στο ρομάντζο. Βλέπω αυτόν τον μύθο ως ζημιωτικό, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, καθώς δημιουργεί μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τους εαυτούς μας και για τις άλλες και μας δημιουργεί μια διαρκή ανασφάλεια, όσο και σε πολιτικό επίπεδο, επειδή αποτελεί μια γιγαντιαία απόσπαση από την αντίστασή μας και μας διαχωρίζει.

Επίσης σκέφτομαι για το θέμα στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, με την έννοια ότι ο καπιταλισμός συνέχεια μας ωθεί προς την επίτευξη της τελειότητας, δημιουργώντας αντιλήψεις για το σωστό τρόπο του να είσαι άντρας ή γυναίκα ή μητέρα ή σωστό ραντεβού ή οτιδήποτε οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκπληρώσουν. Το αποτέλεσμα είναι συνέχεια να παλεύουμε και να αγοράζουμε πράγματα για να καλύψουμε αυτό το γιγάντιο κενό ανασφάλειας που μας δημιουργείται. Ο καπιταλισμός επενδύει βασικά στην έννοια της σπανιότητας, τόσο όσον αφορά τα καταναλωτικά αγαθά όσο και σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο ρομαντικός μύθος εστιάζει στην σπανιότητα, «Υπάρχει μόνο ένα άτομο για σένα εκεί έξω ! Πρέπει να βρεις κάποια να παντρευτείς πριν γεράσεις!» Ο κανόνας της σεξουαλικής αποκλειστικότητας βασίζεται επίσης στην σπανιότητα, καθώς θεωρείται πως κάθε άτομο διαθέτει μόνο συγκεκριμένη ποσότητα προσοχής, ελκυστικότητας, αγάπης ή ενδιαφέροντος και αν κάποιο από αυτά πάει σε κάποιο άλλο άτομο πέρα από τον σύντροφο του, ο σύντροφος θα βιώσει τη έλλειψη τους. Δεν εφαρμόζουμε όμως γενικά αυτόν τον κανόνα, π.χ. Δεν υποθέτουμε πως αν έχουμε δυο παιδιά το ένα θα το αγαπάμε λιγότερο ή καθόλου ή ότι αν έχουμε πάνω από μια φίλη θα είμαστε κακοί ή ψεύτικες ή θα δείχνουμε λιγότερο ενδιαφέρον στις άλλες. Εφαρμόζουμε αυτήν την συγκεκριμένη κατανόηση της σπανιότητας μόνο στο ρομαντικό έρωτα και οι περισσότεροι /ες από εμάς το έχουμε εσωτερικεύσει πολύ βαθιά.

Ένας από τους στόχους μου, σκεφτόμενος τον επαναπροσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τις σχέσεις, είναι να προσπαθώ να φέρομαι στους ανθρώπους που βγαίνω όπως φέρομαι στους φίλους, να προσπαθώ να δείχνω μεγαλύτερο σεβασμό και αισθαντικότητα, να έχω όρια και λογικές προσδοκίες. Και να φέρομαι στους φίλους όπως και στα ραντεβού μου, να τηρώ τις δεσμεύσεις μου σ’ αυτούς, να είμαι συνεπής και να επενδύω στο κοινό μας μέλλον

Για κάποιους ανθρώπους το σεξ είναι το μέρος όπου οι έμφυλοι ρόλοι επιβεβαιώνονται και το να κάνεις σεξ με ανθρώπους που σε αντιλαμβάνονται και σου φέρονται με τους έμφυλους ρόλους που εσύ εκφράζεις, μπορεί να είναι ένα υπέροχο και επιβεβαιωτικό συναίσθημα. Για παράδειγμα έχω δει πολλούς ανθρώπους να μεταβαίνουν από την θέση της μπουτς λεσβίας σε αυτήν του τρανς άντρα ή από την τρανς αρσενική ταυτότητα να θέλουν πειραματιστούν με την ταυτότητα της αδελφής ή να πηδάνε άλλους τρανς ή μη άντρες. Για ανθρώπους που πειραματίζονται με το φύλο τους, με το πως σκέφτονται και εκφράζουν το δικό τους φύλο, το να θέλουν να κάνουν σεξ με διάφορους τρόπους, με διαφορετικά είδη ανθρώπων, μπορεί να είναι ένα σημαντικό μέρος μιας διαδικασίας εκμάθησης.

Το θέμα αυτό, του πειραματισμού και τα διαφορετικά είδη επιβεβαίωσης μέσω του σεξ, επηρεάζουν επίσης τις πολιτικές μας περί ταυτότητας. Η σκατένια φιλελεύθερη κουλτούρα μας μας λέει να είμαστε τυφλοί στις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και ο χαζός ρομαντικός μύθος μας λέει πως ο έρωτας είναι τυφλός. Αλλά τα άτομα που ασχολούνται με τη ριζοσπαστική πολιτική και αναγνωρίζουν ότι η ταυτότητα είναι ένας σημαντικός φορέας προνομίων και καταπιέσεων, ξέρουμε πως ο έρωτας, το σεξ, και η κουλτούρα δεν είναι τυφλές στη διαφορά αλλά ότι παίζει σημαντικό ρόλο στο σεξ, στο ρομάντζο, στην οικογενειακή δομή. Επίσης κατανοούμε πως το βίωμα και η αναγνώριση των ταυτοτήτων με τις οποίες ζούμε και γινόμαστε αντιληπτές, είναι σημαντικές και το να βρίσκουμε μια κοινότητα με άλλα άτομα που είναι σαν εμάς, μπορεί να είναι ενδυναμωτικό και θεραπευτικό.

Πολλά πράγματα από όσα γράφω εδώ έχουν να κάνουν με τη βασική αντίληψη του τι νομίζουμε ότι είναι έρωτας προς τους άλλους ανθρώπους. Έχει να κάνει με την ιδιοκτησία, με το να βρίσκουμε ασφάλεια σ’ αυτούς; Έχει να κάνει με την κάλυψη όλων των αναγκών μας από αυτές ή με το να τους φερόμαστε όπως μας έρχεται και μετά να περιμένουμε πως θα συνεχίσουν να βρίσκονται γύρω μας; Ελπίζω πως όχι. Αυτό που ελπίζω πως είναι ο έρωτας, είτε πλατωνικός, είτε ρομαντικός ή οικογενειακός ή κοινοτικός, είναι η ειλικρινής ευχή ότι το άλλο άτομο θα έχει ότι χρειάζεται για να είναι ολοκληρωμένο, για την προσωπική της ανάπτυξη μέσω της απόλαυσης ή οποιοδήποτε είδους ολοκλήρωση ψάχνει.

Εγώ, ως ένα άτομο που ζηλεύει, ενδιαφέρομαι για το χτίσιμο σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με άτομα, που δεν εξαρτώνται από την σεξουαλική αποκλειστικότητα, επειδή μέρος της ζήλιας μου και ίσως μέρος της ζήλιας που υποδηλώνεται στο πολιτισμικό δράμα που συνεχώς επαναλαμβάνεται στη tv, μέσω Της Άλλης Γυναίκας ή της Σχέσης και στο καρδιοθραυστικό σπάσιμο της εμπιστοσύνης που συνεπάγεται το σεξ έξω από μια σχέση, είναι ότι η επιθυμία πάντα υπερβαίνει κάθε πλαίσιο και αυτό το ξέρουμε από την δική μας εμπειρία. Όσο πολύ και να αγαπάμε , να θέλουμε και να λατρεύουμε, όσο και να νιώθουμε ερωτική και σεξουαλική έλξη για τους συντρόφους μας, επίσης βιώνουμε επιθυμία και έξω από τη δυάδα και ο μύθος του ρομάντζου, με τον οποίο εκπαιδευόμαστε από τη γέννηση ως το θάνατο, κάνει αυτή τη γνώση φριχτά τρομαχτική. Έτσι ο στόχος για μένα γίνεται η αναγνώριση του ότι η δέσμευση, η αγάπη και το ενδιαφέρον για κάποιαν/ ον δεν περιλαμβάνει απαραίτητα την μόνωση από τη σεξουαλική επιθυμία για άλλα άτομα, ούτε την προσπάθεια να ξεμάθουμε ότι αυτή υπάρχει. Ο στόχος για μένα είναι να δημιουργούμε σχέσεις βασισμένες στις βαθύτερες και πιο αληθινές αντιλήψεις περί έρωτα και αγάπης. Έτσι ώστε η αγάπη να μην ορίζεται από τη σεξουαλική αποκλειστικότητα, αλλά από τον πραγματικό σεβασμό, την έγνοια, την δέσμευση, την υπευθυνότητα για τις πράξεις μας και την επιθυμία κοινής ανάπτυξης.

Ένα πράγμα το οποία αντιλήφθηκα για τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια είναι πως αυτή είναι μια αρκετά αργή διαδικασία για μένα. Κάθε φορά που προσπάθησα να βουτήξω γρήγορα στο polyamory με διάφορους συντρόφους, ένιωθα απαίσια και συχνά κατέληγα να χάνω την ικανότητα μου να είμαι μαζί τους εξαιτίας του πόσο άσχημα ένιωθα για τη ζήλια μου. Έτσι τώρα προσπαθώ να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο θα έχω σχέσεις που δεν θα βασίζονται στη σεξουαλική αποκλειστικότητα, αλλά επίσης προσπαθώ να βρίσκω που αισθάνομαι άνετα παραδεχόμενος του τι συμβαίνει με εμένα και χωρίς με πιέζω, για αυτό προχωράω αρκετά αργά ώστε να βλέπω τι λειτουργεί και τι όχι. Δεν είναι εύκολο και ακόμα είναι ένα μυστήριο και για μένα.

Δεν έχω κάποια συνταγή για επιτυχημένες σχέσεις, και δεν νομίζω ότι έχει κάποιος. Ο στόχος της δουλειάς μου είναι να απομακρύνω τους καταπιεστικούς μηχανισμούς που επιβάλλουν στους ανθρώπους να συμμορφώνονται με την ετεροκανονικές έμφυλες και οικογενειακές νόρμες. Οι άνθρωποι συχνά μπερδεύονται και νομίζουν πως εγώ και άλλοι τρανς ακτιβιστές προσπαθούν να διαγράψουν το φύλο και να κάνουν τους πάντες ανδρόγυνους. Στην πραγματικότητα αυτό μου ακούγεται λίγο βαρετό. Αυτό που θέλω είναι να δω έναν κόσμο στον οποίο οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να εγκληματοποιούνται, ή να αποβάλλονται από την οικογένεια τους ή να τους κόβονται τα εισοδήματα ή να κακοποιούνται σεξουαλικά στο σχολείο ή να γίνονται υποκείμενα υποχρεωτικής ψυχιατρικής περίθαλψης ή να εμποδίζονται από το να βρουν ένα σπίτι επειδή οργανώνουν το φύλο τους, την επιθυμία και την οικογενειακή δομή τους με τρόπο που προσβάλει ένα κανόνα. Ελπίζω ότι μπορούμε να χτίσουμε αυτό το όραμα με την εξάσκηση του στις δικές μας queer και ακτιβιστικές κοινότητες και στις δικές μας προσεγγίσεις για τους εαυτούς και εαυτές μας. Ας είμαστε ευγενικές ο ένας με την άλλη και άγριοι /ες απέναντι στην καταπίεση.

accion euforia de genero

απο guerillas travolakas

Επιθεση με χειροβομβιδα στο στεκι μεταναστων

Απόπειρα μαζικής δολοφονίας: «άγνωστος» έριξε χθες χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών στην οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια, που ευτυχώς εξοστρακίστηκε στα διπλά τζάμια του κτιρίου και έσκασε στον πεζόδρομο προκαλώντας ζημιές στις τζαμαρίες της απέναντι πολυκατοικίας και μιας καφετέριας. Εκείνη την ώρα, 10.05 το βράδυ, στο ισόγειο του Στεκιού βρίσκονταν δεκάδες άτομα, καθώς γινόταν ανοιχτή εκδήλωση με θέμα τους εξοπλισμούς από τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης και συνεδρίαζε το συντονιστικό του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Αν η χειροβομβίδα περνούσε μες στο χώρο, είναι σίγουρο πως θα υπήρχαν πολλά θύματα.

Σε ανακοίνωσή του το Δίκτυο αναφέρει: «Η χτεσινή φασιστική παρακρατική δολοφονική επίθεση εντάσσεται στη γενική προσπάθεια καθεστωτικής αντεπίθεσης μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Όλο το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε την όξυνση της κρατικής και παρακρατικής βίας καθώς και μια εκστρατεία μαύρης προπαγάνδας ενάντια στους χώρους αντίστασης («η άκρα Αριστερά είναι υπεύθυνη για τη βία»)».

Στη 1.00 σήμερα το μεσημέρι, συνέντευξη Τύπου/ενημέρωση στο χώρο του Στεκιού.

απο http://indy.gr/

Dyke Action Machine!

Dyke Action Machine! (DAM!) is a two-person public art project founded in 1991 by artist Carrie Moyer and photographer Sue Schaffner. Between 1991 and 2004 DAM! blitzed the streets of New York City with public art projects that combined Madison Avenue savvy with Situationist tactics.

The campaigns dissected mainstream media by inserting lesbian images into recognizably commercial contexts, revealing how lesbians are and are not depicted in American popular culture. While questioning the basic assumption that one cannot be “present” in a capitalist society unless one exists as a consumer group, DAM! performed the role of the advertiser, promising the lesbian viewer all the things she’d been denied by the mainstream: power, inclusion, and the public recognition of identity.

DAM! began as a working group of Queer Nation and quickly evolved into a stand-alone agitprop unit whose exact membership remained anonymous for many years. Dyke Action Machine! campaigns presented a hybrid form of public address where civic issues such were packaged to fit seamlessly into the commercialized streetscape.

A typical DAM! campaign was comprised of 5,000 posters wheatpasted over the course of one month. Neighborhoods were targeted for both the volume and diversity of pedestrian traffic as well as their long histories as sites for graphic intervention and public discourse. As corporations and activists battled for the ever-dwindling public space in New York City, DAM! turned to other modes of propaganda (lightboxes, catalogs, matchbooks, buttons and stickers to name but a few) and distribution (the US Postal Service, the Internet and by hand).

Dyke Action Machine

Eξεγερμενα μπαλετα στην Πατησιων

Μου τη σπαει ο αγιος Βαλεντινος..

Χτες το βραδυ εκανε παρτυ το athens pride για την οικονομικη του ενισχυση. Ως καλο μελος της lgbt κοινοτητας πηγα, οχι μονο για να πιω το ποτο μου αλλα βοηθησα και εθελοντικα για καποια ωρα. Αυτο γιατι θεωρω πως το athens pride αποτελει μια μορφη μαζικου visibility, οπως κι αν λεγεται παρελαση ή διαδηλωση και ειναι σημαντικο να υπαρχει. Αντισταθηκα λοιπον στις κριτικες που ελεγαν "γιατι παρτυ σ'ενα μεγαλο εμπορικο μαγαζι αυτη την περιοδο;". "Γιατι τοσο ακριβη η εισοδος;". "Το pride ειναι απολιτικο και δεν προσφερει τιποτα".

Εσκασα μυτη κατα τις 12 με δυο φιλες στο μεγαλο μαγαζι με το κυριλε ντεκορ, και στη συνεχεια εκατσα στην εισοδο για 1, 5 ωρα. Αρχικα ημουν διπλα στους, καθολου συμπαθεις, πορτεριηδες και ταυτοχρονα διαδραματιζονταν διαφορα σκηνικα. Το πρωτο ειχε να κανει με δυο αγορια εκ των οποιων ο ενας ηταν πιο μελαχρινος απο το επιτρεπτο, ετσι φανηκε τουλαχιστον γιατι ο πορτιερης τους ειπε πως το παρτυ ειναι private και χρειαζεται προσκληση για να μπουν. Εμφανιστηκε ομως ενας απο τους διοργανωτες και ετσι μπηκαν μεσα. Στην απορεια μου "γιατι private" η πορτα μου απαντησε πως το μαγαζι δεν αφηνει ξενους (!!). Στην επομενη σκηνη βλεπω την ιδια πορτα να εχει παρει το screw, που υπηρχε στην εισοδο, και να χαζογελαει με τη τρανς του εξωφυλλου...

Ο κοσμος του παρτυ τωρα ηταν, επι το πλειστον, κυριλε και εμοιαζε φραγκατος. Αν οχι πραγματικα φραγκατος, σιγουρα απο τις τυπισσες και τους τυπους που δινουν τα παντα για να εχουν αστραφτερο στυλ και μια θεση στα γκαζομαγαζα. Καπου εκει αρχισα να εχω κριση ταυτοτητας..

Συζητωντας με μια φιλη, κυριως για το σκηνικο με τους "ξενους", που ειναι στην οργανωτικη επιτροπη, αυτο που μου εδωσε να καταλαβω ειναι η πιστη στον διαχωρισμο μεταξυ ορατοτητας των γκει και πολιτικης. Και οτι δεν μπορεις να ρωτας τις πολιτικες του μαγαζιου για τους πελατες, "δεν φτανει που μας εκαναν την χαρη να γινει το παρτυ".

What?? Απο που κι ως που πρεπει να σκεφτομαστε οτι μας κανουν χαρη και απο που κι ως που πρεπει εγω να νιωσω οτι εντασσομαι στη σφαιρα του αποδεκτου επιτρεποντας να αποκλειονται αλλα ατομα; Κι αν δεν ειναι αυτο μια πολιτικη πραξη τοτε τι οριζουμε ως πολιτικη; Τις συζητησεις στη βουλη; Οι τις ολομελειες μια οργανωσης ή ενος κομματος; Πολιτικη πραξη ειναι καθε μας πραξη, ποσο μαλλον οταν αυτη ειναι μαζικη, επιθυμει να προβαλλει αιτηματα, να διεκδικησει. Και οταν επιτρεπεις την διαιωνηση των ιεραρχησεων και των αποκλεισμων τοτε το μονο που κανεις ειναι να πριμοδοτεις το συστημα που σε αποκλειει.

Αυτα για το παρτυ, προς μεγαλη μου απογοητευση. Στη συνεχεια φυγαμε, πηγαμε σε ενα αλλο μαγαζι, στην Κολωκοτρωνη, και παιζαμε σκακι ως το πρωι. Μετα ξυπνησα στις 15.00 και δεν πηγα στη διαδηλωση για τους συλληφθεντες και τωρα νιωθω ασχημα για αυτο...

Milk

Ε, να γραψω κι εγω κατι για την ταινια.
Την ειδα χτες και απο την μια θυμηθηκα ξανα γιατι εχω καθε λογο να θεωρω τον Gus Van Sant υπεροχο σκηνοθετη και απο την αλλη η ιδια η ιστορια με εκανε να βγω απο το σινεμα ελπιζοντας...
Οκ, δεν ειμαστε στο '70, η μεινστριμ κουλτουρα του Γκαζιου μας εχει ποτισει "απελευθερωση" αλλα παντα κατι κινειται, παντα κατι αλλαζει και ειδικα αυτη την περιοδο, που ακομα ανασαινουμε τον αερα του Δεκεμβρη, εχω καθε δικαιωμα να ελπιζω..

"not only gays, but those blacks and the asians, the disabled, the seniors.."



απο τις συγκρουσεις μετα τη δολοφονια του Harvey Milk

Ουτε αντρες ουτε γυναικες. Πειρατες του φυλου, προς αναζητηση θησαυρων..

Ni homes, ni dones.
Pirates del gènere, buscadors de tresors.





Querilla Travolaka: Manifesto μεταφρασμενο στα αγγλικα

We of the 'Trans' Guerrilla believe in the power of SHOWING ourselves, talking about our bodies, our sexuality, our differences and the thousand identities that are hidden beneath that label of "trans". We want to be visible and we speak in the first person.
We want to possess gender, redefine our BODIES and create free, open networks where we can develop, where anyone can build up their security mechanisms against gender pressure.

We aren't victims; our war wounds are our shields.

In opposition to the Trans-normativity that imposes strict medical morals and a binomic gender system, we propose new alternatives to understand and construct our bodies. We are NOT talking about a third sex, as we don't even believe in a first or second sex. This is a question of being able to express our gender freely, of understanding the utopia that means and the pressures that exist.

We present ourselves, not as terrorists, but as pirates, trapeze artists, guerrillas, members of the gender RESISTANCE.

We defend Doubt, we believe in the 'going back' medically and in going forward, we think that no construction process should be labelled as IRREVERSIBLE. We want to make the beauty of androgyny visible. We believe in the right of removing our bandages to breathe, and that of not removing them ever; in the right of undergoing operations at the hands of good surgeons and not BUTCHERS, in free access to hormone treatments without the need for psychiatrists' certificates, in the right of self hormone administration. We demand the right to live without asking for permission.

We believe in direct action against trans-phobia. And to achieve this, we feel it is necessary to redefine the limits of this phobia, understanding it to be the rejection of any non-regulatory expression of gender identity, not just transexualism.

We declare our doubts concerning the Spanish medical protocol which has, for years now, established absurd, trans-phobic rules for any citizen who wishes to take the hormones of his or her "opposite sex". We do not believe in gender disphoria, or identity disorders, we believe it is not people who are mad, but the system. We do not classify ourselves by sexes, we are all different, regardless of our genitals, hormones, lips, eyes, hands…

We do not believe in paperwork, in legal gender, we do not need documents, or to have our gender mentioned on our identity card - we believe in the free circulation of hormones (which already exists, in fact).

We don't want any more psychiatrists, or psychiatry/psychology books; we don't want any more "Real Life Tests"…

We don't want to be treated as though we were mentally ill… because we aren't… and yet that is how we have been treated for a long time!

We believe in activism, in constancy, in visibility, in liberty, in resistance…

In the 'Travolaka' guerrilla we have not chosen to be guerrillas. We all have our own private wars, but not all of us choose to spring into the battlefield…

Welcome to the 'Travolaka' Guerrilla.

Trans Guerrila

Α, να χαθεις, γελασαμε παλι..

Ακομα προσπαθω να καταλαβω που ειναι το αστειο στη γελοιοποιηση ανθρωπων μονο και μονο επειδη τυχαινει να διαφερουν απο αυτο που θεωρειται μεσος ορος. Ο λογος για ενα απο τα τελευταια επεισοδια της σειρας Η Πολυκατοικια. Ο γκει Μαρκος λοιπον, πασχοντας απο ακατασχετη μοναξια, αποφασιζει να αναζητησει πρωην του για να βγει για ποτο ή να βρει σχεση. Βρισκει εναν πρωην, τον Περικλη και οταν αυτος εμφανιζεται στην πορτα του βλεπουμε μια ξανθια καλλιγραμμη γυναικα. Ο Μαρκος βεβαια δεν πτοειται απο την εμφανιση και την αποκαλει διαρκως "Περικλη". Η μουσικη υποκρουση και η αντιδραση του ιδιου προσπαθουν να μας πεισουν για το αστειο του θεματος. Στη συνεχεια η τρανς τυπισσα (παντα Περικλης) αρχιζει και φλερταρει με την κοπελα της Μπετυς και ο Μαρκος εξαλλος προσπαθει να της υπενθυμησει πως ειναι γκει αντρας και δεν μπορει να πηγαινει με γυναικες!!Μετα απο ενα ακαταλαβιστικο λογιδριο η Γιολαντα φευγει με την κοπελα, αφου πρωτα δηλωνει πως δεν θα κανει bottom εγχειρηση καθως της αρεσουν οι γυναικες και ειναι μια λεσβια στο σωμα ενος γκει αντρα κλπ κλπ.

Απορια 1η. Γιατι οι γκει πρεπει να πασχουν απο ακατασχετη μοναξια και να ψαχνουν διαρκως για καινουργιο γκομενο/α;
Απορια 2η. Γιατι οι γκει να πρεπει να διεκδικουν μια θεση σε αυτο που θεωρειται φυσιολογικο βαζοντας στην θεση του "ανωμαλου", εκει δηλαδη που βαζει τους ιδιους η ετεροκανικη κοινωνια, αλλους ανθρωπους; Εδω μια τρανς γυναικα.
Απορια 3η. Οι τρανς αντρες και γυναικες ειναι παντα και υποχρεωτικα στρειτ;
Απορια 4η. Μια λεσβια θελει να εχει πεος;
Απορια 5η. Αν στη θεση της τρανς γυναικας ο σεναριογραφος ειχε τολμησει να γελοιοποιησει ενα μεταναστη ή μια τυφλη δεν θα του ειχε γινει μυνηση; Γιατι τωρα το επεισοδιο οχι μονο προβληθηκε στην Ισπανια αλλα ηρθε και στην Ελλαδα;

Μαλλον ειμαι πολυ χαζο και δεν πιανω το λεπτο χιουμορ. Μαλλον εχω κι εγω προκαταληψεις και βλεπω παντου τρανσφοβια...

Η μετάφραση από το δελτίο τύπου που έβγαλε η Ισπανική Ομοσπονδία
Τρανσέξουαλ Ατόμων το Μάιο του 2007 σχετικά με την "Πολυκατοικία" όταν
προβαλόταν εκεί η ισπανική εκδοχή της (την οποία ακουλούθησε η
ελληνική).

Δελτίο τύπου για την σειρά “Aquí no hay quien viva” - 31/05/07

Τις τελευταίες εβδομάδες, κατά μία περίεργη σύμπτωση με την ανακοίνωση
της ψήφισης του Νόμου Περί Ταυτότητας Φύλου που θα αναγνωρίζει τη
ληξιαρχική αλλαγή ονόματος και αναφοράς φύλου για τα τρανσεξουαλικά
άτομα*, η τηλεοπτική σειρά του ιδιωτικού καναλιού Antena 3 “Aquí no
hay quien viva” του παραγωγού José Luis Moreno, εισήγαγε ένα νέο
χαρακτήρα. Πρόκειται για μια τρανς γυναίκα, τη Raquel, που συγκατοικεί
με την αδερφή της, τον γαμπρό της και την ανιψιά της.

Η σειρά, αντί να προβάλει μια κανονική εικόνα της τρανσεξουαλ
ταυτότητας, πέφτει στις χοντροκομμένες στερεοτυπικές απεικονίσεις που
προκύπτουν από την πλήρη άγνοια της πάνω σε αυτό το θέμα. Αντί να
φροντίσουν πρώτα να ενημερωθούν, προστρέχουν σε τετριμμένα και βάρβαρα
αστεία που πλήττουν την εικόνα όλων των τρανσέξουαλ ανθρώπων.

Παραδείγματα: «Δηλαδή, δεν έχετε λεφτά για ένα μηχανάκι αλλά έχετε για
την αλλαγή φύλου του Ραούλ». Από τη μία, με αυτή τη φράση εξισώνουν
μια ανάγκη τόσο βασική για πολλά τρανς άτομα που μπορεί να οδηγήσει
στην αυτοκτονία, με το καταναλωτικό καπρίτσιο μιας έφηβης (τη φράση
αυτή τη λέει μια 15χρονη, η ανιψιά της τρανς γυναίκας). Από την άλλη
μεριά αναφέρονται συνεχώς στη Ρακέλ στο αρσενικό και με το όνομα που
έχει στην ταυτότητα (Ραούλ).

Άλλες φράσεις όπως «Τον τελευταίο καιρό μας εξαπατούν συνεχώς, με τα
εισιτήρια, με τα πέη». Αυτά τα λέει μια πικρόχολη γειτόνισα, πρώην
του θυρωρού, με τον οποίο είναι ερωτευμένη η Ρακέλ, η οποία γειτόνισσα
κατ’επανάληψη αναφέρεται στα γεννητικά όργανα της Ρακέλ για να την
κοροϊδέψει. Με αυτές τις φράσεις επιδεικνύουν μια παντελή άγνοια πάνω
στην τρανσέξουαλ ταυτότητα, περιορίζοντας όλες τις σχετικές αναφορές
στα γεννητικά όργανα αντί στην ταυτότητα φύλου. Ομοίως, ο γαμπρός της
Ρακέλ της μιλά συνεχώς στο αρσενικό: «Δεν είσαι καταθλιπτικός εσύ,
αυτοί που έχουν κατάθλιψη δεν μιλάνε», λέει για να αναφερθεί σε αυτή.

Αυτές οι φράσεις είναι μια σύντομη ανασκόπηση της τρανσφοβίας που
εκπέμπει αυτή η σειρά. Οι παραγωγοί της, αντί να αναζητήσουν
πραγματική πληροφόρηση πάνω στην τρανσέξουαλ ταυτότητα, ξέπεσαν στο
εύκολο, κοινότοπο, χοντροκομμένο και λαθεμένο αστείο που συνίσταται
στο να μειώνουν την τρανσέξουαλ γυναίκα στο είδος των γεννητικών της
οργάνων, ποντάροντας στο εύκολο γέλιο.

Για όλους αυτούς τους λόγους, αν η προαναφερθείσα σειρά συνεχιστεί στο
ίδιο ύφος, εμείς ως Ισπανική Ομοσπονδία Τρανσέξουαλ Ατόμων
επιφυλασσόμαστε για κάθε νόμιμη ενέργεια.

AET-TRANSEXUALIA(Ισπανική Ομοσπονδία Τρανσέξουαλ Ατόμων)
www.transexualia.org

*Ο νόμος ψηφίστηκε την 01/03/2007. Σύμφωνα με αυτόν, τα τρανσέξουαλ
άτομα μπορούν να κάνουν αίτηση για αλλαγή ονόματος και επίσημου φύλου
στο ληξιαρχείο. Δεν απαιτείται πρότερη χειρουργική επέμβαση, αν
αποφεύγεται για λόγους υγείας ή αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή τους.

Την μεταφραση εκανε μια φιλη, η οποια και επισημανε το επεισοδιο στην mailing list της queer ομαδας Στην Μπριζα.

περι φυλου και ταυτοτητας

"Μα, εσυ, εχεις θεμα ταυτοτητας",
μου ειπε ενα βραδυ μια συμφοιτητρια και φιλη.
"Δεν εχω θεμα ταυτοτητας, θεμα με το φυλο μου εχω.."
της απαντησα εγω σε μια προσπαθεια να διαχωρισω τι σημανει φυλο απο το πως καταλαβαινουμε τον εαυτο μας. Καθως εχω ξεκαθαρο στο μυαλο μου πως περσι, προπερσι, μια βδομαδα πριν, ημουνο ιδιος ανθρωπος. Σκεφτομαι πανω κατω με τον ιδιο τροπο, μου αρεσουν τα ιδια χρωματα, οι ιδιες γευσεις, αγαπαω και μισω, με τους ιδιους πανω κατω τροπους, τους ανθρωπους γυρω μου.
Ειναι ομως ακριβως ετσι; Και γιατι το φυλο να συνδεεται με την ταυτοτητα και οχι ας πουμε το χρωμα των μαλλιων; Αν αποφασιζα μια μερα να τα βαψω ξανθα, καμια και κανεις δεν θα προβληματιζοταν για το συνεχες της υπαρξης μου(μπορει βεβαια και να προβληματιζοταν καθως ειμαι αρκετα μελαχρινος για να περασει απαρατηρητο κατι τετοιο!). Αρα τι ειναι αυτο που διαχωριζει τα εμφυλα χαρακτηριστικα μας απο τα υπολοιπα; Γιατι τα πρωτα να θεωρουνται τοσο εγγεγραμενα στον πυρηνα μας, που οταν αλλαζουν να θεωρουμαστε αλλοι ανθρωποι;
Αρχικα θα πρεπει να ανατρεξουμε στις κλινικες που γινονται γεννησεις. Σε πολλες περιπτωσεις, αλλη ειναι η αντιδραση των γονιων στη γεννηση μιας κορης αλλη στη γεννηση ενος γιου. Στη συνεχεια αλλα ρουχα φορανε στα αγορακια αλλα στα κοριτσακια, με αλλα παιχνιδια παιζουν ,αλλες συμβουλες συμπεριφορας δεχονται, αλλιως μεταφραζονται οι πραξεις τους. Θεωρουνται με αλλα λογια διαφορετικης μορφης και ουσιας οντα. Μεγαλωνοντας η μαμα ενος κοριτσιου θα νιωσει αβολα οταν αυτο αρχισει να φοραει τα ρουχα του μπαμπα της και οχι τα κραγιον της ή ενος αγοριου, που χαζευει στον καθρεφτη φορωντας τις γοβες της. Ειναι και οι δυο λαθος μορφες επιτελεσης του ανατομικου τους φυλου, πιο σωστα αυτου που θεωρειται ανατομικο τους φυλο. Τα παιδια αυτα μπορει να θεωρηθουν παθολογικες περιπτωσεις, ειναι πιθανον να διαγνωστει σε αυτα διαταραχη ταυτοτητας. Και γιατι; Γιατι εχουμε μαθει πως υπαρχουν πολυ συγκεκριμενες ταυτοτητες επιτρεπτες και οριοθετημενες και πολυ συγκεκριμενες εκφρασεις τους.
Οι σημασιες των φυλων , βιολογικων και κοινωνικων, εχουν μια μακρα ιστορια πισω τους. Ο 19ος αιωνας με την πιστη στο ατομο, το ακεραιο και ολοκληρωμενο, η ιατρικη, η ψυχιατρικη και η βιολογια, η παιδαγωγικη και η επικρατηση του θεσμου της οικογενειας, επαιξαν μεγαλο ρολο στη διαμορφωση της σημερινης σκεψης και κουβαλανε μαζι τους πολλες κανονικοποιησεις και περιορισμους. Απο την αλλη οι "ιδανικες", ολοκληρωμενες ταυτοτητες, οι ιδανικες εμφυλες επιτελεσεις δεν ειχαν ποτε ενα πραγματικο, χειροπιαστο αναλογο. Αποτελουν φαντασιακα μετρα συγκρισης στα οποια, ο οποιοσδηποτε και η οποιαδηποτε αποτυγχανει, καθε φορα που βρισκεται απεναντι τους, να ταυτιστει πληρως. Αποτελουν επισης μετρο ταξινομησης, ιεραρχησης και κατηγοριοποιησης. Οσο πιο κοντα στο "τελειο" βρισκεσαι, τοσο περισσοτερο εντασσεσαι στην εννοια του ανθρωπινου και αυτου που μπορει να διαννοηθει, να μπει μεσα το λογο ως πραγματικοτητα, ως εφικτη και βιωσιμη ζωη. Αλλα αν το "ιδανικο", το "κανονικο" βρισκεται στο επιπεδο του φαντασιακου, που επιβαλει εναν διαρκη αγωνα για την εναρμονιση μαζι του, και τα δημιουργηματα του εμενα δεν με αφορουν γιατι πρεπει, οχι μονο να συγκρινομαι με αυτο αλλα να βρισκω και τον εαυτο μου κατωτερο του, διαταραγμενο και προβληματικο, καθε φορα που η συγκριση με κατατασει στον χωρο του διαφορετικου (και αρα- με αυτα τα δεδομενα-αλλοκοτου);
Οι ταυτοτητες μας, δεν ειναι το χρωμα των μαλλιων μας, δεν ειναι τα εμφυλα χαρακτηριστικα μας. Δεν ειναι σταθερες και αναλοιωτες στον χρονο. Οι ταυτοτητες μας ειμαστε εμεις με τα χιλιαδες μικροπραγματα που μας περιβαλουν και η μεταξυ μας αλληλεπιδραση. Μπορω εγω να ειμαι καποιος ξεχωριστος και μοναδικος, χωρις να λαμβανω υποψιν μου τους ανθρωπους γυρω μου; Τις οικογενειες, τις ομαδες και τις κοινοτητες στις οποιες καθε φορα εντασομαι ή ερχομαι σε συγκρουση; Ο εαυτος ειναι διαδραστικος, οπως και καθε τι αλλωστε που κανουμε. Αυτη ειναι και η ομορφια του να εισαι ανθρωπος, αλλα ταυτοχρονα και το μανικι του!