ελευθεροι συνειρμοι

ποια η διαφορα μεταξυ μιας "φαμ" και μιας "αδελφης";

05.08.10

αναδημοσιευση

το βρηκα εδω:
http://manenough.tumblr.com/
...ωραιο μπλογκ!

Femmes of Ρower

Προβληματιζομαι αυτες τις μερες πανω στις εννοιολογησεις της αρρενoπωτητας και της θηλυκοτητας. Κυριως σκεφτομαι τους τροπους που μαθαινουμε τι ειναι ερωτικο και τι οχι, τι χαιρει κοινωνικου κυρους και τι οχι. Και το μυαλο μου πηγαινει στις μπουτς και τις φαμ και αναρωτιεμαι μηπως η αρρενοπωτητα, ακομα και αποδεσμευμενη απο τα σωματα στα οποια εχουν συνηθισει οι περισσοτεροι γυρω μας να την συναντουν, συνεχιζει να ειναι ενας κεντρικος τροπος ασκησης εξουσιας και προκλησης φαντασιωσεων. Αναρωτιεμαι, δεν λεω οτι συμβαινει απαραιτητα. Για να αναρωτιεμαι ομως ολο και καποιο λογο θα εχω. Και ισως μιλαω για αυτο διστακτικα γιατι φοβαμαι ακομα και να ξεστομισω πως σε χωρους που θελουν να λεγονται queer η πρωτοκαθεδρια της αρρενωποτητας βρισκεται βαθια ριζωμενη στα μυαλα και στις πραξεις μας...Και αυτα τα λεω εγω, κατεξοχην butch lover.
Ετσι να υπαρξει μια ισορροπια δημοσιευω αυτες τις super sexy φωτο, ολες του Del Lagrace Volcano, ως αφορμη προβληματισμου.

http://www.dellagracevolcano.com

Ουτε αντρες ουτε γυναικες

Που να παω οταν βρισκω τετοια post και θελω τρελα να τα επαναδημοσιευσω;

Thanks Q!

Ας μιλήσουμε για τον Ash Crawford... (Το άρθρο "τον" είναι λίγο παραπλανητικό, γιατί ο/η Ash είναι σε κάθε περίπτωση μεταξύ των δύο φύλων, και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε άντρας ούτε γυναίκα. Πάντως γεννήθηκε γυναίκα, κι εδώ και πολλά χρόνια ζει υπερβαίνοντας τα δύο φύλα. Στο αρχικό Αγγλικό κείμενο που μεταφράζω, αναφέρεται και σαν άντρας και σαν γυναίκα και σαν και τα δύο σε ένα ουσιαστικά. Για λόγους ευκολίας και ελλείψη ανάλογης Ελληνικής ορολογίας, θα αναφέρομαι σε αρσενικό.)


Ο Ash, στα 26 του χρόνια, είναι ένας καλλιτέχνης σωματικών τροποιποιήσεων, καθώς και σεξουαλικά εκδιδόμενος κατ' επιλογή (sex worker στα Αγγλικά). Ζει στην Αγγλία κι έχει ένα παιδί 7 ετών. Πριν από περίπου έξι χρόνια άρχισε να ασχολείται με τα τατουάζ, μετά συνέχισε με τα piercing και τα scarification (δημιουργία ουλών πάνω στο σώμα, σε διάφορα σχέδια και σχήματα) και πριν από λίγο καιρό άνοιξε το πρώτο του στούντιο.

Ως ενήλικας, ο Ash, άρχισε να ενδιαφέρεται πολύ για τις σωματικές τροποποιήσεις που μπερδεύουν τα όρια μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Εδώ και έξι χρόνια τροποποιεί δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου μέσω της χρήσης τεστοστερόνης και πιο πρόσφατα κάνοντας μια διπλή μαστεκτομή. Ο Ash επιδιώκει να κάνει τα πρωτεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου όσο πιο διφορούμενα γίνεται, όχι περισσότερο αρσενικά, αλλά αναζητώντας την τέλεια ισορροπία μεταξύ αρσενικών και θηλυκών χαρακτηριστικών, με το καθένα όσο προφανές είναι το άλλο, με σκοπό την άρνηση των περιοριστικών παραγόντων που έρχονται μαζί με τους παραδοσιακούς ρόλους του φύλου. Σαν μετα-φυλικός (post-gender) άνθρωπος, όπως αυτοχαρακτηρίζεται, θεωρεί αυτή την διαδικασία υγιή και απελευθερωτική και πιστεύει ότι αυτή η οπτική του φύλου με τα χρόνια θα γίνεται όλο και πιο κοινή.

Τελευταία ασχολείται πολύ με τα piercing των γεννητικών οργάνων. Θεωρεί ότι τα γεννητικά του όργανα δεν είναι σύμβολο ούτε της ταυτότητας φύλου του, ούτε της πολιτικής του, αλλά ότι είναι το βασικό σημείο ερωτικής ευχαρίστησης. Ο βασικός λόγος τροποποίησης των γεννητικών του οργάνων μέσω των piercing λοιπόν είναι να του δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσει νέες και ενδιαφέρουσες σεξουαλικές εμπειρίες, ερχόμενος πιο κοντά στο σώμα του και νιώθοντας πιο έντονα τα συγκεκριμένα σημεία. Πέρα λοιπόν από αυτά που θα μπορούσαν να θεωρηθούν "κλασικά" (όπως στην κλειτορίδα), έχει piercing πάνω από το ονομαζόμενο g-spot, καθώς και στον τράχηλο της μήτρας. Τα έχει κάνει όλα μόνος του και με τον καιρό έχει αφαιρέσει όσα τελικά δεν του έδιναν την αίσθηση που αποζητούσε.

Ο ίδιος πιστεύει ότι οι άνθρωποι με μετα-φυλική ταυτότητα ή εμφάνιση δεν θεωρούνται αυτόματα transgender, ούτε έχουν κάποιου είδους transgender σωματικές τροποποιήσεις. Ακόμα και μεταξύ των transgender ανθρώπων υπάρχουν πολλά είδη σωμάτων και μυαλών, οπότε δεν θεωρεί ότι κάποιο συγκεκριμένο Χ piercing θα ταίριαζε σε κάποιο άνθρωπο με μια Χ ταυτότητα. Παρόλα αυτά θεωρεί ότι υπάρχουν 1-2 piercings που ίσως να ήταν ιδιαίτερα κατάλληλα για FTM (female to male transgender) ανθρώπους που θέλουν να εκμεταλευτούν στο έπακρο την διογκωμένη από την τεστοστερόνη κλειτορίδα τους.

Θεωρεί ότι η τεστοστερόνη άλλαξε την ανατομία του και κατ'επέκταση την σεξουαλική του ζωή. Νιώθει ότι τώρα είναι σε καλύτερη επαφή με τα γεννητικά του όργανα, ειδικά με την κλειτορίδα του (micro-penis).

Και στην προσπάθεια του να εξηγήσει γιατί κάνει τις σωματικές τροποποιήσεις, αναφέρει πόσο τον ενοχλούσε πάντα το να προσπαθεί να τροποποιήσει το σώμα του για να ικανοποιήσει τα κοινωνικά στάνταρ, αντί τα προσωπικά, αλλά σίγουρα πιστεύει ότι ο καθένας το κάνει διαφορετικούς λόγους.

Συνεχίζει λέγοντας ότι στην κοινωνία μας το πιο σημαντικό πράγμα που κάνει μια γυναίκα με το σώμα της είναι να το τροποποιεί και να το παρουσιάζει με τρόπους που το κάνουν ελκυστικό στους ετεροφυλόφιλους άντρες. Βέβαια οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται με αυτό τον τρόπο και απλά πιστεύουν ότι αυτές οι προσπάθειες έχουν να κάνουν απλά με το να προσέχουμε τον εαυτό μας και να νιώθουμε καλά με το σώμα μας, αν κι ο Ash πιστεύει ότι πολλές από τις προσδοκίες της κοινωνίας είναι ιδιαίτερα περιοριστικές και ετεροσεξιστικές όσο αφορά στο γυναικείο σώμα.

Ακόμα και στο κομμάτι των τατουάζ, τα μεγάλα τατουάζ δεν θεωρούνται θηλυκά, χωρίς να εξετάζεται το ενδεχόμενο αυτή που τα κάνει να μην επιδιώκει την κλασική εικόνα της θηλυκότητας. Ο ίδιος άρχισε να παίρνει τεστοστερόνη σχεδόν αντιδραστικά, γιατί δεν άντεχε άλλο τις επιταγές της κοινωνίας που την ήθελαν όμορφη, θηλυκή, ώστε να την γουστάρουν οι άντρες, και να την πηδάνε αυτοί κι όχι εκείνη και να μην παίρνει λεφτά για αυτό γιατί σε κανέναν δεν αρέσουν οι πουτάνες. Για τον Ash, το να δείχνει επιτηδευμένα πιο αρρενωπός ήταν πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα υπό την έννοια ότι το θεωρούσε ένα μεγάλο οπτικό "Άντε και γαμήσου!" σε μια κοινωνία που ενοχοποιεί τις γυναίκες που δεν είναι νέες, λεπτές, που δεν έχουν μεγάλο στήθος, που έχουν τρίχες κλπ.

Πριν αρχίσει να παίρνει τεστοστερόνη δυσκολευόταν πολύ στις σχέσεις τις με τους ετεροφυλόφιλους άντρες, να δημιουργήσει σχέσεις ισότητας, ενώ αποκτώντας ένα πιο αρρενωπό σώμα ήταν σαν να ξεφεύγει από την υπάρχουσα δυναμική και να ελκύει περισσότερους συντρόφους που είναι πιο ανοιχτοί σε διαφορετικούς τρόπους του σχετίζεσθαι.

Σε μεγάλο βαθμό είχε εσωτερικεύσει πολλά από τα αρνητικά μηνύματα για την θηλυκή αρρενωπότητα (female masculinity) που θεωρείται μη αποδεκτή. Αν και ήταν μια συνειδητή του επιλογή όλη αυτή η αλλαγή και επίτηδες έκανε τον εαυτό του πιο αρρενωπό, υπήρχαν στιγμές που το αποτέλεσμα αηδίαζε ακομά και τον ίδιο. Θεωρεί ότι αυτό που τελικά τον έκανε να επιμείνει στην καινούρια ανδρόγυνη εικόνα του ήταν ότι άλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπιζόταν από τους ανθρώπους σε κοινωνικά, ερωτικά και επαγγελματικά πλαίσια. Αν και υπήρχαν αρνητικές αλλαγές, σε γενικές γραμμές οι αλλαγές ήταν θετικές για τον Ash.

Ειδικά στο ερωτικό επίπεδο, όλα άλλαξαν προς το καλύτερο. Άρχισε να προσεγγίζεται από περισσότερους αμφισεξουαλικούς κάθε φύλου, που είχαν μια πιο άμεση προσέγγιση στο σεξ και δεν έμπαιναν σε μια διαδικασία να ρίξουν την διστακτική γυναίκα και σιγά σιγά να επιμείνουν ώστε να καταφέρουν να κάνουν σεξ μαζί της. Ο Ash αυτό το θεωρεί έλλειψη σεβασμού στη γυναίκα, επειδή δεν αναγνωρίζει την πιθανή αμοιβαία επιθυμία της για να κάνει απλά σεξ με έναν άντρα ή με οποιονδήποτε κι ότι είναι το θήραμα που πρέπει να κατακτηθεί κι όχι εκείνη που μπορεί να διεκδικήσει ανοιχτά την σεξουαλική της ευχαρίστηση χωρίς να θεωρηθεί τσούλα. Και σε κάθε περίπτωση για τον Ash, δεν υπάρχει τίποτα κακό με το εφήμερο σεξ, και με το να είσαι τσούλα (άσχετα με το φύλο σου).

Σύμφωνα με τον Ash, το να αυτοχαρακτηρίζεται κάποιος μετα-φυλικός δεν ανήκει σε κανένα σημείο μεταξύ των δύο φύλων, γιατί αυτό θα υπονοούσε ότι υπάρχουν δύο "κανονικά" φύλα μεταξύ των οποίων μπορείς να κινείσαι και η μετα-φυλική ταυτότητα είναι κάπου στο ενδιάμεσο. Το οποίο δεν είναι καν υπάρχον μέρος από μόνο του. Για τον Ash, η βάση της μετα-φυλικής ταυτότητας είναι η συνείδηση ότι τίποτα δεν είναι ουσιαστικά αρσενικό ή θηλυκό παρά μόνο τα γεννητικά όργανα, κι αυτά μπορούν κάποιες φορές να μην είναι καν τόσο ευδιάκριτα κατηγοροποιημένα. Όλα τα υπόλοιπα πράγματα που θεωρούνται αρσενικά ή θηλυκά έχουν να κάνουν με κοινωνικά στερεότυπα και συμβάσεις.

Προφανώς και κάθε κομμάτι της συμπεριφοράς και της εμφάνισης μπορούν να θεωρηθούν ενδεικτικά του φύλου. Όπως για παράδειγμα το μακρύ ή το κοντό μαλλί μπορεί να κατηγοριοποιήσει (απ'έξω τουλάχιστον) έναν ανδρόγυνο άνθρωπο ως άντρα ή γυναίκα. Παρόλα αυτά τα μαλλιά δεν είναι τόσο ενδεικτικά παρά μόνο όταν απουσιάζουν πιο ισχυρές ενδείξης του φύλου. Μπορεί λοιπόν σε γενικές γραμμές τα μακριά μαλλιά να σχετίζονται με τις γυναίκες, αλλά δεν είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι του να είσαι γυναίκα.

Η μετα-φυλική ταυτότητα έχει να κάνει με την επιλογή να απέχεις από τη σύμβαση του φύλου.

απο δω:
http://changegreecenow.blogspot.com

εκτος πλαισιου

Μια βασικη μου αρχη ειναι η αρχη της αλληλεπιδρασης. Τα παντα για να υπαρξουν χρειαζονται νοηματοδοτηση και αυτη ερχεται μεσω της επαφης τους με αλλα πραγματα, οπου μεσα στην κατηγορια "πραγματα" χωρανε απο ανθρωποι μεχρι υλικα αντικειμενα και ιδεες. Μια γατα ειναι γατα επειδη δεν ειναι σκυλος ή ποντικι. Το γκρι ειναι ενα συγκεκριμενο χρωμα επειδη διαφερει απο το ροζ, το πρασινο και το μαυρο. Το θηλυκο δεν ειναι αρσενικο κλπ. Απο τη μια πλευρα οι κατηγοριοποιησεις αυτες ειναι απαραιτητες για την μεταξυ μας επικοινωνια απο την αλλη εμπεριεχουν τροπους καταταξης και αξιολογησης.Σκουρο γκρι, πιο ανοιχτο. Τι γατι ειναι αυτο που δαγκωνει; Ειναι γατοσκυλο κλπ.


Μεσω της αλληλεπιδρασης λοιπον οριζομαστε και οριζουμε. Πως ακριβως γινεται αυτο; Αυθαιρετα; Ή υπαρχουν κανονες που οριζουν τη διαδικασια αυτη; Ας υποθεσουμε οτι υπαρχουν κανονες και μαλιστα τοσο σφιχτοι που οριζουν και τι μπορει να ειναι υπαρκτο και τι οχι. Μπορει να υπαρξει το γατοσκυλο; Το χρωμα φουξιαγκρι; Κι αν υπαρχει ειναι βιωσιμο ή μπλεκοντας τις κατηγοριες γινει μια υλη εκτος τοπου; Μια μη εφαρμοσιμη θεωρια; Ενα ζωο που εμφανιζεται μονο στα παραμυθια, σαν το Γατο της Αλικης; Και τι γινεται οταν αυτες οι ρευστες κατηγοριοποιησεις ειναι μερος της ζωης μας; Τι συμβαινει τοτε στη διαδικασια αλληλεπιδρασης;

Τους τελευταιους 5 μηνες βρισκομαι στο "νησι" για ενα μεταπτυχιακο. Αποφασισα, μετα απο μια εντονη εσωτερικη διεργασια, να ερθω ως τρανς αγορι. Κυριως γιατι μου ηταν αδυνατο να με αντιληφθω ως κοριτσι και επειδη θεωρησα το συγκεκριμενο τμημα ενα ασφαλες μερος για εμφυλες "παραβασεις". Και επειδη το "νησι" δεν ειναι το καθημερινο μου περιβαλλον της Αθηνας οπου θα χρειαζοταν περισσοτερες εξηγησεις ισως για το πως και το γιατι. Ηρθα, μιλησα στις συμφοιτητριες μπηκα και στην θεατρικη ομαδα. Το πρωτο συναισθημα ηταν η διστακτικη αλληλεπιδραση. Μια προσεκτικη αντιμετωπιση απο τις/ τους γυρω. Κατι σαν "μην αγγιζεται ποιος ξερει τι θα γινει". Οσο παιρνουσε ο καιρος και μεχρι τα χριστουγεννα μιλουσα με λιγα ατομα, τοσο στο τμημα οσο και στην θεατρικη, κυριως με τις λεσβιες και τα γκει αγορια. Ηρθαν τα χριστουγεννα και στην επιστροφη καπως η αρχικη αμηχανια ειχε σπασει. Αρχισαν τωρα να μου λενε πως βιωσαν την παρουσια μου στον χωρο. Μια συμφοιτητρια απο το δικο μου τμημα και αλλη μια απο το αλλο. Οι αφηγησεις ειχαν κοινα σημεια κυριως στο "περιεργο" και "πρωτογνωρο" και ταυτοχρονα στη δηλωση καλης προθεσης και θετικοτητας. Απο τη δικια μου πλευρα δεν υπηρξε καποια αρχικη προσπαθεια προσεγγισης. Διακατεχομουν και απο μια αρνητικοτητα η οποια εχει μεινει μεχρι τωρα, επιβεβαιωμενη, για καποια ατομα. Για αλλα οχι.


Αυτο που αντιληφθηκα νωρις ειναι πως αλληλεπιδρουσα ως ενα περιεργο ειδος λεσβιας. Μια συμφοιτητρια, ενα μεσημερι, σε ανυποπτο χρονο ηρθε να μου δηλωσει πως "δεν πιστευω πως εισαι αντρας που του αρεσουν οι γυναικες αλλα απλα λεσβια". Ευχαριστω για την πληροφορια αλλα δεν μ'αρεσουν οι γυναικες, οχι μονο τουλαχιστον ή δεν μ'αρεσουν με τον τροπο που εσυ το εννοεις. ..Υστερα, οταν αρχισα να εκδηλωνω ενδιαφερον για αγορακια οι αντιδρασεις ηταν "Σ'αρεσουν τα γκει αγορια;!;" Οχι, μ'αρεσουν ολων των ειδων τα αγορια... Και "Σ' αρεσουν τα αγορια!:!" "Δηλαδη σου αρεσουν εξισου τα αγορια και τα κοριτσια;!;!". Μεχρι χτες το βραδυ που μια κοπελα, που γνωρισα προσφατα μου, μου δηλωσε την χαρα της που με γνωρισε καθως ειμαι ενα ατομο τοσο out and proud ως λεσβια. Η αλληλεπιδραση και η νοηματοδοτηση τελικα ειναι κατι που δεν μπορουμε να ορισουμε. Οριζεται μεσα απο στερεοτυπα, απο μαθημενες διαδιακασιες και συγκεκριμενες εικονες που εχουμε ενσωματωσει.

Χτες το βραδυ, τελευταια κυριακη αποκριας, εβαλα μια φουξια περουκα, βαφτηκα και βγηκα εξω. Μετα απο πολυυυυ καιρο αγορια με πειραζαν στο δρομο, με κοιτουσαν εντονα και μαλιστα ενας μπαρμαν με αγγιξε, περισσοτερο απο οσο του επετρεπαν τα 3 δευτερολεπτα της γνωριμιας μας και ο σκοπος της. Τα παιδια που βγηκαμε μαζι εντυπωσιαστηκαν με την αλλαγη μου και με κοιτουσαν συνεχως. Ενας γνωστος δεν με αναγνωρισε, οσο και να του χαμογελουσα σιωπηλα! Ασχετη απορια: Τα ρουχα κανουν τον παπα ή ο παπας τα ρουχα; Μετα απο λιγη ωρα μπηκαν στο μαγαζι δυο τρανς τυπισσες τις οποιες εμεινα να χαζευω για ωρα. Ταυτιστηκα αλλα δεν νομιζω να το καταλαβε αυτο καποια απο την παρεα, ουτε οταν τους ελεγα οτι τις βρισκω απιστευτα σεξυ. Ταυτιστηκα τοσο γιατι εκεινη τη στιγμη ενιωθα κι εγω in drug οσο και γιατι ενιωθα τη εμφυλη ρευστοτητα τους. Οι ιδιες βεβαια δεν μου εδωσαν και πολυ σημασια και ας τους εξεφρασα τον θαυμασμο μου..

Ποιο ειναι το πλασιο, που εχω βαλει ως τιτλο της αναρτησης και που θελω να καταληξω; Το πλαισιο, απο το οποιο ειμαι εκτος τους τελευταιους μηνες ειναι η queer παρεα-οικογενεια μου. Ανθρωποι που δεν αντιλαμβανονται την βιολογια ως τη βαση της σεξουαλικοτητας και της εμφυλης ταυτοτητας. Το πλαισιο αυτο μου λειπει. Τοσο γιατι εξω απο αυτο χανω την θεση μου και τον αυτοπροσδιορισμο μου οσο και λογω της μη ευκολης δυνατοτητας του κοσμου να σκεφτει εξω απο τις ετοιμες κατηγοριες. Και αυτομε πεταει απ'εξω. Ευγενικα μεν αλλα με πεταει. Με το γαντι με θετει εκτος. Ακομα και οταν βρισκομαι μεσα στις παρεες βρισκομαι σαν κατι "εξωτικο" σαν τους χτεσινοβραδυνους "αγγελους" (οπως τις χαρακτηρισε και μια κοπελα). Και τωρα δεν θελω να βγω για καφε κι ας με παιρνουν τηλεφωνα γιατι ενσωματωνω κι εγω με τη σειρα μου αυτη την πολυπλοκη διαδικασια και κουραζομαι. Ετσι ξυπνησα στις 16.00 και αρχισα να γραφω στο blog. Οχι και τοσος καλος τροπος εκπαιδευσης της κοινωνιας στην αποδοχη της ποικιλομορφιας...

η εμμηνος ρυση κυλαει...

Όταν μου ‘ρχεται περίοδος μπαίνω στη διαδικασία μυστικιστικής προσέγγισης του σώματός μου. Σαν να νιώθω έντονα τις εσωτερικές του λειτουργίες μέσω του πόνου, που είναι σταθερός και βαθύς, κάτω από τον αφαλό μου. Όσο γράφω τόσο τον νιώθω να μεγαλώνει και να απλώνεται στο υπόλοιπο σώμα μου σαν ενέργεια που με καθηλώνει. Μ’ αρέσει, όταν έχω περίοδο, απλά να κάθομαι σπίτι ή να ξαπλώνω κάπου ήσυχα και να με αφουγκράζομαι. Καμιά φορά βάζω τα χέρια μου στην κοιλιά μου και με νιώθω. Είναι σαν να παραδίνομαι σε ανάγκες που δεν εκφράζονται με λέξεις, που άλλες φορές δεν θα τις παραδεχτώ, κυρίως λόγω της δυτικοθρεμένης τετράγωνης λογικής μου. Ο πόνος συνδέεται ναρκισσιστικά με την ηδονή, μέσω της ερωτικοποίησης του πονεμένου μέλους, κατά Φρόιντ. Τώρα απλά ερωτικοποιώ τις λειτουργίες μου, τις αόρατες και άηχες. Πράγματι νιώθω ηδονικά, όχι για κάποιο μέλος μου συγκεκριμένο αλλά για όλη μου τη σωματική ύπαρξη, χωρίς να την κατονομάζω κάπως ή να την ορίζω. Απλά αισθάνομαι, νιώθω.


«Αδιαθεσία». Γιατί η έμμηνος ρύση να χαρακτηρίζεται με αυτή τη λέξη; Πάντα αρνητικές συνδηλώσεις. Είναι η εξωτερίκευση υγρών; Η αίσθηση ότι το σώμα είναι τρωτό; Ότι μέσω του αίματος το σώμα επικοινωνεί με τον εξωτερικό του κόσμο; Ότι τον μιαίνει μέσο αυτού; Γιατί άτομα (συνήθως άτομα που χαρακτηρίζονται ως γυναίκες) δεν επιτρεπόταν να μπαίνουν στην εκκλησία όταν είχαν περίοδο; Γιατί σε προηγούμενους αιώνες οι τερατογενέσεις δικαιολογούταν από τη σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια της περιόδου; Τι κάνει την περίοδο σημαντική ώστε να περιγράφεται από τόσες εκφράσεις και ταυτόχρονα να αποκαλεί αμηχανία και ντροπή; Τόσο σε όσα άτομα την έχουν, δεν πας εύκολα στη τουαλέτα με τη σερβιέτα ή το ταμπόν στο χέρι σε ένα δημόσιο χώρο. Όσο και σε άτομα που δεν την έχουν. Ο πατέρας μου μια φορά είχε δυσκολευτεί πολύ να περιγράψει στον αδελφό μου τι είναι. «Κάποιες μέρες το μήνα οι γυναίκες είναι άρρωστες». Χμ, όχι μόνο μόνο οι «γυναίκες» έχουν περίοδο αλλά είναι και «άρρωστες»! Τότε του την είπα, αλλά τώρα το σκέφτομαι χαμογελώντας. Ο καημένος πρέπει να δυσκολεύτηκε να περιγράψει κάτι το οποίο είχε περιγραφεί ( ή όχι) και στον ίδιο με την ίδια αμηχανία.


Η περίοδος, μέσω μιας ουσιοκρατικής προσέγγισης, είναι ένας από τους τρόπους βίωσης του φύλου. Κάτι που μοιράζονται οι
«γυναίκες». Κάτι, όπως και η γέννα, που τις κάνει γυναίκες. Συνδέεται με τα εσωτερικά γεννητικά όργανα, την «φύση», το «ένστικτο». Σε κάποιες φυλές οι άντρες ορισμένες μέρες του μήνα κόβονταν τελετουργικά, ώστε να φύγει το κακό αίμα και να καθαρίσει ο οργανισμός τους. Είχαν και αυτοί περίοδο. Σε φυλές που ίσως οι σωματικές λειτουργίες δεν συνδέονται με έμφυλα, κοινωνικά, χαρακτηριστικά. Άσε που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι που (αυτο) προσδιορίζονται ως γυναίκες περίοδο.


Η περίοδος είναι μια σωματική λειτουργία, σε άλλα σώματα έρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε άλλα όχι. Σε άλλα πάλι δεν έρχεται καθόλου. Όταν έρχεται στο δικό μου σώμα, όταν έχω χρόνο και χώρο να απολαύσω τη δυνατότητα χαλάρωσης που μου προσφέρει, την απολαμβάνω. Όταν πάλι δεν την έχω, απλά την αφήνω, όσο μπορώ, να με πάει με τους ρυθμούς της. Δεν την νιώθω πάντα το ίδιο έντονα. Είναι φορές που έχω διάφορα στο μυαλό μου για να της δώσω ιδιαίτερη σημασία.

there may be as many as a million genders...

πολυ μ'αρεσε αυτο το blog!

…there may be as many as a million genders, identities, and sexualities,
just floating around, searching for the right person,
to snatch them up,
put them on, and proudly parade around in their new skin,
unrestricted by layers and identity, and
limitations of culture, society, and social construction.
this new gender is a function of inner desire, and
genuine understanding of self to be lived…
–Written and performed by Kit Yan © 2005.

απο genderkid

Dyke Action Machine!

Dyke Action Machine! (DAM!) is a two-person public art project founded in 1991 by artist Carrie Moyer and photographer Sue Schaffner. Between 1991 and 2004 DAM! blitzed the streets of New York City with public art projects that combined Madison Avenue savvy with Situationist tactics.

The campaigns dissected mainstream media by inserting lesbian images into recognizably commercial contexts, revealing how lesbians are and are not depicted in American popular culture. While questioning the basic assumption that one cannot be “present” in a capitalist society unless one exists as a consumer group, DAM! performed the role of the advertiser, promising the lesbian viewer all the things she’d been denied by the mainstream: power, inclusion, and the public recognition of identity.

DAM! began as a working group of Queer Nation and quickly evolved into a stand-alone agitprop unit whose exact membership remained anonymous for many years. Dyke Action Machine! campaigns presented a hybrid form of public address where civic issues such were packaged to fit seamlessly into the commercialized streetscape.

A typical DAM! campaign was comprised of 5,000 posters wheatpasted over the course of one month. Neighborhoods were targeted for both the volume and diversity of pedestrian traffic as well as their long histories as sites for graphic intervention and public discourse. As corporations and activists battled for the ever-dwindling public space in New York City, DAM! turned to other modes of propaganda (lightboxes, catalogs, matchbooks, buttons and stickers to name but a few) and distribution (the US Postal Service, the Internet and by hand).

Dyke Action Machine

Joshua Bastian Cole

Το κειμενο που ακολουθει, σε μορφη audio δημοσιευτηκε στο
http://www.beyondmasculinity.com/articles/index.php
και περιγραφει την εμπειρια του Joshua Bastian Cole ως femme trans αγορι σε σχεση με τις τρανς κοινοτητες και ιντερνετικες λιστες στις οποιες εχει ενταχτει ανα διαστηματα αλλα και σε σχεση με το πως ο ιδιος βιωνει τον εαυτο του.

Tarheels and Transfags

Joshua Bastian Cole is a yankee transplant to the South. After graduating from James Madison University's School of Theatre and Dance, Cole moved to southern Virginia and now currently lives in Chapel Hill, North Carolina, but he will always have Brooklyn in his blood. Cole is pursuing a Masters Degree in History & Culture with a specialization in Queer Theory and Performance from the Union Institute and University. He is a femme-identified trannyfag performance artist and playwright who uses performance as a medium for activism and trans awareness. Cole has been published and seen and heard in newspapers, books, magazines, ezines, photo series, films, radio, and podcasts. You can find his website here.

Ουτε αντρες ουτε γυναικες. Πειρατες του φυλου, προς αναζητηση θησαυρων..

Ni homes, ni dones.
Pirates del gènere, buscadors de tresors.





Querilla Travolaka: Manifesto μεταφρασμενο στα αγγλικα

We of the 'Trans' Guerrilla believe in the power of SHOWING ourselves, talking about our bodies, our sexuality, our differences and the thousand identities that are hidden beneath that label of "trans". We want to be visible and we speak in the first person.
We want to possess gender, redefine our BODIES and create free, open networks where we can develop, where anyone can build up their security mechanisms against gender pressure.

We aren't victims; our war wounds are our shields.

In opposition to the Trans-normativity that imposes strict medical morals and a binomic gender system, we propose new alternatives to understand and construct our bodies. We are NOT talking about a third sex, as we don't even believe in a first or second sex. This is a question of being able to express our gender freely, of understanding the utopia that means and the pressures that exist.

We present ourselves, not as terrorists, but as pirates, trapeze artists, guerrillas, members of the gender RESISTANCE.

We defend Doubt, we believe in the 'going back' medically and in going forward, we think that no construction process should be labelled as IRREVERSIBLE. We want to make the beauty of androgyny visible. We believe in the right of removing our bandages to breathe, and that of not removing them ever; in the right of undergoing operations at the hands of good surgeons and not BUTCHERS, in free access to hormone treatments without the need for psychiatrists' certificates, in the right of self hormone administration. We demand the right to live without asking for permission.

We believe in direct action against trans-phobia. And to achieve this, we feel it is necessary to redefine the limits of this phobia, understanding it to be the rejection of any non-regulatory expression of gender identity, not just transexualism.

We declare our doubts concerning the Spanish medical protocol which has, for years now, established absurd, trans-phobic rules for any citizen who wishes to take the hormones of his or her "opposite sex". We do not believe in gender disphoria, or identity disorders, we believe it is not people who are mad, but the system. We do not classify ourselves by sexes, we are all different, regardless of our genitals, hormones, lips, eyes, hands…

We do not believe in paperwork, in legal gender, we do not need documents, or to have our gender mentioned on our identity card - we believe in the free circulation of hormones (which already exists, in fact).

We don't want any more psychiatrists, or psychiatry/psychology books; we don't want any more "Real Life Tests"…

We don't want to be treated as though we were mentally ill… because we aren't… and yet that is how we have been treated for a long time!

We believe in activism, in constancy, in visibility, in liberty, in resistance…

In the 'Travolaka' guerrilla we have not chosen to be guerrillas. We all have our own private wars, but not all of us choose to spring into the battlefield…

Welcome to the 'Travolaka' Guerrilla.

Trans Guerrila

Lazlo Ilya Pearlman

Lazlo Ilya Pearlman has been making performances since he was a 10-year-old girl. Always a show queen, he appeared in many musicals such as No, No, Nannette, Oliver! and West Side Story (As the tomboy and nascent dyke Jet wannabe "Anybody's"). As an adult with the Provincetown Players on Cape Cod he cross-dressed one way to play Nathan Detroit in Guys and Dolls and crossed "back" to play Cheri Netherlander to Lea Delaria's Matron in Women Behind Bars. In New York Pearlman was a member of the world renowned WOW Theater, playing the memorable role of Sandy Sonnenshein, the dyke Card Sharp in Lynn Hayes' Guitar Boy.

He also played God in WOW's original production about her, an absurdist surgeon in their version of Ionesco's A Killing Game, and was one of the Jew Girls in the jazz- performance-art-comedy group Sister Theresa and the All Jew Girl Band.

As a lead singer and bass player he fronted such bands as the reggae/ska Small Axe (not small ass, as many thought), wave/punk bands Skinny Wires and Jezebel's Kiss.

Leaving music for theatre in 1992, he co-founded the Dan Savage-led theater company Greek Active in Seattle, Washington. The then female Pearlman played all the male roles in Medea, Macbeth and A Comedy of Errors, to great success. In 1994 he created and directed an all-girl Romeo and Juliet, set in the modern day Seattle snakepit of rival women's softball teams. After that his gender bending became more intense, both personally and professionally. He accessed his inner and outer fag, adapting and directing his oddly gendered and award-winning version of the Douglas Sirk/Ross Hunter/Lana Turner movie Madame X; his surrealist The Wonderful, Horrible Life of Lawrence Welk; and a series of fantasy/nightmare performances for the fetish balls of Seattle.

Around the same time Pearlman became the man he is today. His next project was directing Seattle's summer 2000 hit All About Medea, written by Mark Mitchell, which ingeniously combined the film classic All About Eve with the Greek classic Medea in what has become known as "Queerbuki" style. He co-created and co-directed 1999's LA Weekly pick of the week site-specific Girl Without Hands. In 2000 he directed another Weekly pick, LeVan D. Hawkin's I Reject These Labels. He returned to the stage in 2001 with his award-winning one person show Unhung. That same year he wrote, directed and co-produced the first FTM comedy short movie, Unhung Heroes, distributed by Frameline and currently being shown in festivals around the world. He most recently appeared on stage with Cornerstone Theater and the Orphean Circus at the Evidence Room. Theatre critics in Seattle and Los Angeles have pronounced his work 'larky', 'groovy', 'lively', 'reverential', 'deft', 'rollicking', 'expert' and 'awe-inspiring'.

Currently, Lazlo is in London and Europe through 2005 performing on the festival and cabaret/club scene and completing his graduate work in The Actor Created Physical Theatre program at London International School of Performing Arts

Και κατι απο οτι λεει ο ιδιος

“I take my pants off on stage because at this point in my artistic career, it’s important to me that the fact that I am trans be visible in my work. Because it changes the work. A work is inevitably different based on who we perceive the performer to be.”

Nonetheless, there are many ways to talk about transgender bodies; dropping trou is only one. But Pearlman believes it’s most effective in his particular case. “I don’t want to say it with words, in part because nobody believes me, in part because it’s boring. So how do I say this? The only way that I’ve found is to take off my pants. And while I’m no spring chicken and I don’t have the best body in the world, I’m not shy about being naked on stage. It seems like it’ll be the hardest thing in the world to do but it’s so easy. And it always works.”

"I don’t consider myself to be male or female, gay or straight. I’m a multiple of everything..."

Lazlo's Performance

http://www.gendelicious.com/

Α, να χαθεις, γελασαμε παλι..

Ακομα προσπαθω να καταλαβω που ειναι το αστειο στη γελοιοποιηση ανθρωπων μονο και μονο επειδη τυχαινει να διαφερουν απο αυτο που θεωρειται μεσος ορος. Ο λογος για ενα απο τα τελευταια επεισοδια της σειρας Η Πολυκατοικια. Ο γκει Μαρκος λοιπον, πασχοντας απο ακατασχετη μοναξια, αποφασιζει να αναζητησει πρωην του για να βγει για ποτο ή να βρει σχεση. Βρισκει εναν πρωην, τον Περικλη και οταν αυτος εμφανιζεται στην πορτα του βλεπουμε μια ξανθια καλλιγραμμη γυναικα. Ο Μαρκος βεβαια δεν πτοειται απο την εμφανιση και την αποκαλει διαρκως "Περικλη". Η μουσικη υποκρουση και η αντιδραση του ιδιου προσπαθουν να μας πεισουν για το αστειο του θεματος. Στη συνεχεια η τρανς τυπισσα (παντα Περικλης) αρχιζει και φλερταρει με την κοπελα της Μπετυς και ο Μαρκος εξαλλος προσπαθει να της υπενθυμησει πως ειναι γκει αντρας και δεν μπορει να πηγαινει με γυναικες!!Μετα απο ενα ακαταλαβιστικο λογιδριο η Γιολαντα φευγει με την κοπελα, αφου πρωτα δηλωνει πως δεν θα κανει bottom εγχειρηση καθως της αρεσουν οι γυναικες και ειναι μια λεσβια στο σωμα ενος γκει αντρα κλπ κλπ.

Απορια 1η. Γιατι οι γκει πρεπει να πασχουν απο ακατασχετη μοναξια και να ψαχνουν διαρκως για καινουργιο γκομενο/α;
Απορια 2η. Γιατι οι γκει να πρεπει να διεκδικουν μια θεση σε αυτο που θεωρειται φυσιολογικο βαζοντας στην θεση του "ανωμαλου", εκει δηλαδη που βαζει τους ιδιους η ετεροκανικη κοινωνια, αλλους ανθρωπους; Εδω μια τρανς γυναικα.
Απορια 3η. Οι τρανς αντρες και γυναικες ειναι παντα και υποχρεωτικα στρειτ;
Απορια 4η. Μια λεσβια θελει να εχει πεος;
Απορια 5η. Αν στη θεση της τρανς γυναικας ο σεναριογραφος ειχε τολμησει να γελοιοποιησει ενα μεταναστη ή μια τυφλη δεν θα του ειχε γινει μυνηση; Γιατι τωρα το επεισοδιο οχι μονο προβληθηκε στην Ισπανια αλλα ηρθε και στην Ελλαδα;

Μαλλον ειμαι πολυ χαζο και δεν πιανω το λεπτο χιουμορ. Μαλλον εχω κι εγω προκαταληψεις και βλεπω παντου τρανσφοβια...

Η μετάφραση από το δελτίο τύπου που έβγαλε η Ισπανική Ομοσπονδία
Τρανσέξουαλ Ατόμων το Μάιο του 2007 σχετικά με την "Πολυκατοικία" όταν
προβαλόταν εκεί η ισπανική εκδοχή της (την οποία ακουλούθησε η
ελληνική).

Δελτίο τύπου για την σειρά “Aquí no hay quien viva” - 31/05/07

Τις τελευταίες εβδομάδες, κατά μία περίεργη σύμπτωση με την ανακοίνωση
της ψήφισης του Νόμου Περί Ταυτότητας Φύλου που θα αναγνωρίζει τη
ληξιαρχική αλλαγή ονόματος και αναφοράς φύλου για τα τρανσεξουαλικά
άτομα*, η τηλεοπτική σειρά του ιδιωτικού καναλιού Antena 3 “Aquí no
hay quien viva” του παραγωγού José Luis Moreno, εισήγαγε ένα νέο
χαρακτήρα. Πρόκειται για μια τρανς γυναίκα, τη Raquel, που συγκατοικεί
με την αδερφή της, τον γαμπρό της και την ανιψιά της.

Η σειρά, αντί να προβάλει μια κανονική εικόνα της τρανσεξουαλ
ταυτότητας, πέφτει στις χοντροκομμένες στερεοτυπικές απεικονίσεις που
προκύπτουν από την πλήρη άγνοια της πάνω σε αυτό το θέμα. Αντί να
φροντίσουν πρώτα να ενημερωθούν, προστρέχουν σε τετριμμένα και βάρβαρα
αστεία που πλήττουν την εικόνα όλων των τρανσέξουαλ ανθρώπων.

Παραδείγματα: «Δηλαδή, δεν έχετε λεφτά για ένα μηχανάκι αλλά έχετε για
την αλλαγή φύλου του Ραούλ». Από τη μία, με αυτή τη φράση εξισώνουν
μια ανάγκη τόσο βασική για πολλά τρανς άτομα που μπορεί να οδηγήσει
στην αυτοκτονία, με το καταναλωτικό καπρίτσιο μιας έφηβης (τη φράση
αυτή τη λέει μια 15χρονη, η ανιψιά της τρανς γυναίκας). Από την άλλη
μεριά αναφέρονται συνεχώς στη Ρακέλ στο αρσενικό και με το όνομα που
έχει στην ταυτότητα (Ραούλ).

Άλλες φράσεις όπως «Τον τελευταίο καιρό μας εξαπατούν συνεχώς, με τα
εισιτήρια, με τα πέη». Αυτά τα λέει μια πικρόχολη γειτόνισα, πρώην
του θυρωρού, με τον οποίο είναι ερωτευμένη η Ρακέλ, η οποία γειτόνισσα
κατ’επανάληψη αναφέρεται στα γεννητικά όργανα της Ρακέλ για να την
κοροϊδέψει. Με αυτές τις φράσεις επιδεικνύουν μια παντελή άγνοια πάνω
στην τρανσέξουαλ ταυτότητα, περιορίζοντας όλες τις σχετικές αναφορές
στα γεννητικά όργανα αντί στην ταυτότητα φύλου. Ομοίως, ο γαμπρός της
Ρακέλ της μιλά συνεχώς στο αρσενικό: «Δεν είσαι καταθλιπτικός εσύ,
αυτοί που έχουν κατάθλιψη δεν μιλάνε», λέει για να αναφερθεί σε αυτή.

Αυτές οι φράσεις είναι μια σύντομη ανασκόπηση της τρανσφοβίας που
εκπέμπει αυτή η σειρά. Οι παραγωγοί της, αντί να αναζητήσουν
πραγματική πληροφόρηση πάνω στην τρανσέξουαλ ταυτότητα, ξέπεσαν στο
εύκολο, κοινότοπο, χοντροκομμένο και λαθεμένο αστείο που συνίσταται
στο να μειώνουν την τρανσέξουαλ γυναίκα στο είδος των γεννητικών της
οργάνων, ποντάροντας στο εύκολο γέλιο.

Για όλους αυτούς τους λόγους, αν η προαναφερθείσα σειρά συνεχιστεί στο
ίδιο ύφος, εμείς ως Ισπανική Ομοσπονδία Τρανσέξουαλ Ατόμων
επιφυλασσόμαστε για κάθε νόμιμη ενέργεια.

AET-TRANSEXUALIA(Ισπανική Ομοσπονδία Τρανσέξουαλ Ατόμων)
www.transexualia.org

*Ο νόμος ψηφίστηκε την 01/03/2007. Σύμφωνα με αυτόν, τα τρανσέξουαλ
άτομα μπορούν να κάνουν αίτηση για αλλαγή ονόματος και επίσημου φύλου
στο ληξιαρχείο. Δεν απαιτείται πρότερη χειρουργική επέμβαση, αν
αποφεύγεται για λόγους υγείας ή αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή τους.

Την μεταφραση εκανε μια φιλη, η οποια και επισημανε το επεισοδιο στην mailing list της queer ομαδας Στην Μπριζα.

περι φυλου και ταυτοτητας

"Μα, εσυ, εχεις θεμα ταυτοτητας",
μου ειπε ενα βραδυ μια συμφοιτητρια και φιλη.
"Δεν εχω θεμα ταυτοτητας, θεμα με το φυλο μου εχω.."
της απαντησα εγω σε μια προσπαθεια να διαχωρισω τι σημανει φυλο απο το πως καταλαβαινουμε τον εαυτο μας. Καθως εχω ξεκαθαρο στο μυαλο μου πως περσι, προπερσι, μια βδομαδα πριν, ημουνο ιδιος ανθρωπος. Σκεφτομαι πανω κατω με τον ιδιο τροπο, μου αρεσουν τα ιδια χρωματα, οι ιδιες γευσεις, αγαπαω και μισω, με τους ιδιους πανω κατω τροπους, τους ανθρωπους γυρω μου.
Ειναι ομως ακριβως ετσι; Και γιατι το φυλο να συνδεεται με την ταυτοτητα και οχι ας πουμε το χρωμα των μαλλιων; Αν αποφασιζα μια μερα να τα βαψω ξανθα, καμια και κανεις δεν θα προβληματιζοταν για το συνεχες της υπαρξης μου(μπορει βεβαια και να προβληματιζοταν καθως ειμαι αρκετα μελαχρινος για να περασει απαρατηρητο κατι τετοιο!). Αρα τι ειναι αυτο που διαχωριζει τα εμφυλα χαρακτηριστικα μας απο τα υπολοιπα; Γιατι τα πρωτα να θεωρουνται τοσο εγγεγραμενα στον πυρηνα μας, που οταν αλλαζουν να θεωρουμαστε αλλοι ανθρωποι;
Αρχικα θα πρεπει να ανατρεξουμε στις κλινικες που γινονται γεννησεις. Σε πολλες περιπτωσεις, αλλη ειναι η αντιδραση των γονιων στη γεννηση μιας κορης αλλη στη γεννηση ενος γιου. Στη συνεχεια αλλα ρουχα φορανε στα αγορακια αλλα στα κοριτσακια, με αλλα παιχνιδια παιζουν ,αλλες συμβουλες συμπεριφορας δεχονται, αλλιως μεταφραζονται οι πραξεις τους. Θεωρουνται με αλλα λογια διαφορετικης μορφης και ουσιας οντα. Μεγαλωνοντας η μαμα ενος κοριτσιου θα νιωσει αβολα οταν αυτο αρχισει να φοραει τα ρουχα του μπαμπα της και οχι τα κραγιον της ή ενος αγοριου, που χαζευει στον καθρεφτη φορωντας τις γοβες της. Ειναι και οι δυο λαθος μορφες επιτελεσης του ανατομικου τους φυλου, πιο σωστα αυτου που θεωρειται ανατομικο τους φυλο. Τα παιδια αυτα μπορει να θεωρηθουν παθολογικες περιπτωσεις, ειναι πιθανον να διαγνωστει σε αυτα διαταραχη ταυτοτητας. Και γιατι; Γιατι εχουμε μαθει πως υπαρχουν πολυ συγκεκριμενες ταυτοτητες επιτρεπτες και οριοθετημενες και πολυ συγκεκριμενες εκφρασεις τους.
Οι σημασιες των φυλων , βιολογικων και κοινωνικων, εχουν μια μακρα ιστορια πισω τους. Ο 19ος αιωνας με την πιστη στο ατομο, το ακεραιο και ολοκληρωμενο, η ιατρικη, η ψυχιατρικη και η βιολογια, η παιδαγωγικη και η επικρατηση του θεσμου της οικογενειας, επαιξαν μεγαλο ρολο στη διαμορφωση της σημερινης σκεψης και κουβαλανε μαζι τους πολλες κανονικοποιησεις και περιορισμους. Απο την αλλη οι "ιδανικες", ολοκληρωμενες ταυτοτητες, οι ιδανικες εμφυλες επιτελεσεις δεν ειχαν ποτε ενα πραγματικο, χειροπιαστο αναλογο. Αποτελουν φαντασιακα μετρα συγκρισης στα οποια, ο οποιοσδηποτε και η οποιαδηποτε αποτυγχανει, καθε φορα που βρισκεται απεναντι τους, να ταυτιστει πληρως. Αποτελουν επισης μετρο ταξινομησης, ιεραρχησης και κατηγοριοποιησης. Οσο πιο κοντα στο "τελειο" βρισκεσαι, τοσο περισσοτερο εντασσεσαι στην εννοια του ανθρωπινου και αυτου που μπορει να διαννοηθει, να μπει μεσα το λογο ως πραγματικοτητα, ως εφικτη και βιωσιμη ζωη. Αλλα αν το "ιδανικο", το "κανονικο" βρισκεται στο επιπεδο του φαντασιακου, που επιβαλει εναν διαρκη αγωνα για την εναρμονιση μαζι του, και τα δημιουργηματα του εμενα δεν με αφορουν γιατι πρεπει, οχι μονο να συγκρινομαι με αυτο αλλα να βρισκω και τον εαυτο μου κατωτερο του, διαταραγμενο και προβληματικο, καθε φορα που η συγκριση με κατατασει στον χωρο του διαφορετικου (και αρα- με αυτα τα δεδομενα-αλλοκοτου);
Οι ταυτοτητες μας, δεν ειναι το χρωμα των μαλλιων μας, δεν ειναι τα εμφυλα χαρακτηριστικα μας. Δεν ειναι σταθερες και αναλοιωτες στον χρονο. Οι ταυτοτητες μας ειμαστε εμεις με τα χιλιαδες μικροπραγματα που μας περιβαλουν και η μεταξυ μας αλληλεπιδραση. Μπορω εγω να ειμαι καποιος ξεχωριστος και μοναδικος, χωρις να λαμβανω υποψιν μου τους ανθρωπους γυρω μου; Τις οικογενειες, τις ομαδες και τις κοινοτητες στις οποιες καθε φορα εντασομαι ή ερχομαι σε συγκρουση; Ο εαυτος ειναι διαδραστικος, οπως και καθε τι αλλωστε που κανουμε. Αυτη ειναι και η ομορφια του να εισαι ανθρωπος, αλλα ταυτοχρονα και το μανικι του!

Claude Cahun 25.10.1894-08.12.1954

"I exist. Forgive my existence."







http://en.wikipedia.org/wiki/Claude_Cahun
http://transpunk.webeden.co.uk/#/claudecahun/4527695582

Pierre Molinier

Pierre Molinier Le triomphe des tribades ou Sur le pavois

Pierre Molinier Portrait of Luciano Castelli 1974

Pierre Molinier Introit 1967

Πολιτικες αναπαραγωγης και transgender σωματα

Αυτες τις μερες καποια απο τα μαθηματα στο μεταπτυχιακο εστιαζουν στις πολιτικες της αναπαραγωγης. Κοινως τι σημανει αναπαραγωγη. Ποιες/ οι αναπαραγουν, πως. Συγκεκριμενα ποιες και ποιοι πρεπει να αναπαραγουν και πως. Οι συζητησεις αρχικαν αναφερθηκαν στις υποχρεωτικες στειρωσεις πληθυσμων που θεωρηθηκαν απο διαφορα κρατη μη "παραγωγικοι", μη επιθυμητοι, τοσο απο τη ναζιστικη Γερμανια οσο και απο αλλα "δημοκρατικα" και δημοκρατικα κρατη. Κοιταξα λοιπον να βρω παραδειγματα στη δικη μου εμπειρια και καθημερινοτητα.
Εχετε σκεφτει ποτε τι χρειαζεται να κανει ενα transgender ατομο στην ελλαδα του 2008 για να αλλαξει τα χαρτια του και να αποκτησει και "επισημα" την επιθυμητη εμφυλη ταυτητοτητα του; Περα απο την παρακολουθηση απο ψυχιατρο, καθως το να μη σ'αρεσει το φυλο που σου εχουν δωσει με το ονομα στην κολυμβηθρα, θεωρειται ψυχικη διαταραχη. Περα απο την επαφη με ασχετους γιατρους που κανουν το παν για να σε κανουν να νιωσεις μη "φυσιολογικος" μη "κανονικη" και ψαχνουν να βρουν πανω σου το "γονιδιο που προκαλει την παρεκλιση" (λογια γεννετιστριας) και την ανωμαλια. Περα τελος παντων απο ολη την ταλαιπωρια που σου επιφυλασεται για να αποδειξεις οτι δεν εισαι ελεφαντας σε αυτους που υποτιθεται οτι σε στηριζουν, στο τελος πρεπει να στειρωθεις. Γιατι τι αλλο σημαινει η απαιτηση απο το ελληνικο κρατος της πληρους αφαιρεσης των εσωτερικων γεννητικων οργανων και η αποδειξη της για την αλλαγη των χαρτιων σου;
Και υστερα αναρωτηθηκα που βρισκεται τελικα το φυλο; Και τι ειναι το φυλο; Μια ορμονη; Ενα γονιδιο; Μια ωοθηκη; Ενα αρχιδι; Και ποιος ειναι αυτος που το οριζει; Ποιος ειναι αυτος που οριζει πως πρεπει να βιωνω το σωμα μου, να το νοηματοδοτω και να το ζω; Ισως η απαντηση δινεται με την πρωτη ερωτηση που μου εκανε ο αρμοδιος ψυχιατρος την πρωτη φορα που τον επισκευτηκα "Σου αρεσουν τα αγορια;" Γιατι το πιο πιθανο βεβαια ειναι πως για να εισαι αγορι πρεπει να σ' αρεσουν τα κοριτσια και για να εισαι κοριτσι πρεπει να σου αρεσουν τα αγορια. Και για να εισαι σωστο αγορι πρεπει να εξαλειφθει απο το σωμα καθε ορατο ή μη στοιχειο που αποσυντονιζει την κανονικοτητα του εμφυλου διαχωρισμου. Γιατι πως να το κανουμε, τα φυλα ειναι δυο και οτιδηποτε υπαρχει περα, στο ενδιαμεσο ή αρνειται την σταθεροτητα αυτης της "αληθειας" ωφειλει να μην υπαρχει, να εξαλειφεται, να μην εχει αξια και λογο.
Εγω αρνουμαι. Θελω να ορισω το σωμα μου και την ταυτοτητα μου οπως μου αρεσει. Οπως τη νιωθω και οπως μου αξιζει. Θελω οτι κανω να το κανω επειδη το θελω οχι επειδη ετσι επιβαλλει μια κυριαρχη νορμα που σκοπο εχει να κοβει και να ραβει σωματα συμφωνα με τις παραλογες αληθειες της. Ετσι κι αλλιως αυτες οι αληθειες εχουν αξια μονο για την αυτοσυντηρηση της και το τελευταιο που θελω ειναι να συντηρηθει..

Fluidfire, dela grace volcano

Embrace, 2000
http://www.dellagracevolcano.com/fluidfire.html#8

Classics, dela grace volcano

Scotts Bar, San Francisco, 1982
http://www.dellagracevolcano.com/classics.html#10