φευγω.
καπου θα εμφανιστω ξανα.
αναποφευκτα, επενδυω παντα, ναρκισσιστικα,
στην αυτοεκθεση, για την επουλωση,
την απωλεια, την επαναφορα, το πενθος, τη μνημη,
την αναγκη συνυπαρξης, κλπ κλπ.
falling free
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παραμυθια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παραμυθια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
7.1.11
2:12
Ξανα εδω. Αθηνα. Δεν μενω πια στο πρασινο δωματιο αλλα στο γκρι-μωβ.
Νεοι ανθρωποι, παλιες προσδοκιες.
Και ξαφνικα, σαν απο το πουθενα, ενα πουθενα που παραμονευει
στις πιο ακαταλληλες στιγμες, νιωθω ξανα μοναξια.
Αισθημα αδυσωπητο, θα πεις, και τοσο αναλαφρα κενο ταυτοχρονα
και ειναι που πληγωνομαι τοσο ευκολα πια.
Ειναι που ξερω περισσοτερα
Ειναι που νιωθω περισσοτερα.
Πολλα βραδια μου λειπεις, τυλιγω το μαξιλαρι γυρω απ τα ποδια μου
αισθανομαι το σωμα σου διπλα μου.
Οταν βρισκομαστε δεν ειμαστε πια, δεν εμεινε τιποτα για να γινουμε.
Και να μαι παλι στο δρομο να ψαχνω εναν ερωτα και ερωτες βρισκονται
πολλοι. Ζητανε απο μενα αγαπη, τρυφεροτητα και ολο και κατι δινω,
ολο και καποιο κομματι αφηνω πισω μου φευγοντας.
Ειναι που ζηταω το δρομο, γι αυτο φευγω, επειδη οι στασεις με αποδεκατιζουν.
Ειναι που προτιμω να περπαταω επειδη τα πολλα οτοστοπ με εβγαλαν
καιρο τωρα εκτος πορειας, τοσο που εχασα το δρομο μου πια και μονο πηγαινω,
μεχρι το επομενο φαναρι.
Δεν ειναι οι αγκαλιες που με στεγνωνουν.
Ειναι τα λογια πριν και μετα.
Νεοι ανθρωποι, παλιες προσδοκιες.
Και ξαφνικα, σαν απο το πουθενα, ενα πουθενα που παραμονευει
στις πιο ακαταλληλες στιγμες, νιωθω ξανα μοναξια.
Αισθημα αδυσωπητο, θα πεις, και τοσο αναλαφρα κενο ταυτοχρονα
και ειναι που πληγωνομαι τοσο ευκολα πια.
Ειναι που ξερω περισσοτερα
Ειναι που νιωθω περισσοτερα.
Πολλα βραδια μου λειπεις, τυλιγω το μαξιλαρι γυρω απ τα ποδια μου
αισθανομαι το σωμα σου διπλα μου.
Οταν βρισκομαστε δεν ειμαστε πια, δεν εμεινε τιποτα για να γινουμε.
Και να μαι παλι στο δρομο να ψαχνω εναν ερωτα και ερωτες βρισκονται
πολλοι. Ζητανε απο μενα αγαπη, τρυφεροτητα και ολο και κατι δινω,
ολο και καποιο κομματι αφηνω πισω μου φευγοντας.
Ειναι που ζηταω το δρομο, γι αυτο φευγω, επειδη οι στασεις με αποδεκατιζουν.
Ειναι που προτιμω να περπαταω επειδη τα πολλα οτοστοπ με εβγαλαν
καιρο τωρα εκτος πορειας, τοσο που εχασα το δρομο μου πια και μονο πηγαινω,
μεχρι το επομενο φαναρι.
Δεν ειναι οι αγκαλιες που με στεγνωνουν.
Ειναι τα λογια πριν και μετα.
16.10.10
αναμοχλευοντας αναμνησεις ή ενα ονειρο που ειδα το 2007
Πρέπει να είναι απόγευμα, με τα χρώματα της δύσης τριγύρω. Είμαι υγρή από την υγρασία της ατμόσφαιρας και από την καύλα. Θα μπορούσε να υπάρχει θάλασσα κοντά. Είμαι ντυμένη με μαλακά ζεστά ρούχα. Ένας μελαχρινός άντρας με πηδάει ενώ κρατιέμαι από τα σίδερα της κούνιας. Τα παπούτσια γεμίζουν άμμο, σίγουρα υπάρχει θάλασσα κοντά, τόση που την νιώθω παντού κολλημένη πάνω μου.
Το έδαφος μεταβάλλεται σε τσιμέντο. Μια γυναίκα εμφανίζεται και μου μιλάει. Ο μελαχρινός έχει εξαφανιστεί και ενώ ντύνομαι στα γρήγορα, αντιλαμβάνομαι πως το πέος του έχει μείνει μέσα μου, κάθομαι σε ένα παγκάκι και το νιώθω ζεστό μέσα μου.
Κρατάω το ζεστό ακόμα αντικείμενο ηδονής μου στα χέρια μου και βρίσκομαι ξαφνικά μέσα σε ένα παντοπωλείο- μπαρ, ξύλινο με κόσμο. Ο παντοπώλης- μπάρμαν το παίρνει και το κάνει σάντουιτς, το τυλίγει σε μια ζελατίνα κα το σερβίρει για φάγωμα.
Ξυπνάω και έχω την εικόνα του πούτσοσαντουιτς, με το μαρούλι στην άκρη, στο μυαλό μου σαν φωτογραφία.
29.5.10
ποστ ν.
Έτσι απλά κάθομαι εδώ,
Σαν να κοιμάμαι, σαν να είμαι ξύπνια. Το τέταρτο δάχτυλο του δεξί μου
Χεριού πονάει και δυσκολέυομαι να γ΄ραψω. Μα κάπως συνηθίζω αι χρησιμοποιώ άλλα δάχτυλα.
Πολλά λάθη παρ’ όλα αυτά. Είπα θα κοιμηθώ νωρίς και είναι ήδη δυο. 2.
Το κομμένο μου δάχτυλο. Έχει μια γραμμή κάθετη στο νύχι και λίγο αίμα. Όχι αίμα, bedanine. “Κόκκινο» το λεγα μικρή και φοβόμουν μήπως τσούξει η πληγή.
Η αλήθεια είναι πως όπως γράφω σε σκέφτομαι. Περίεργο μου φαίνεται. Σχεδόν μη πραγματικό.
Όλα γίνονται αισθήσεις. Γεύσεις. Ροές και φράγματα. Πάντα τα φράγματα. Υψώνονται εκεί που δεν
Το περιμένεις. Αναπόφευκτα.
Η χτεσινή νύχτα ήταν μια άλλη χωροχρονική ανακάλυψη. Όλο λοφίσκους και πυκνά
Χορτάρια. Μου θυμίζει, τώρα, μια άλλη ανοιξιάτικη νύχτα με πολύ γρασίδι και υγρασία. Υγρασία παντού. Στο χορτάρι, στα χέρια, στα στόματα, παντού.
Και είναι που μπλοκάρω πάντα την καλύτερη στιγμή. Εκεί που σε άλλη περίπτωση
Θα ερχόταν λίγο ηλιοβασίλεμα και πιασμένα χέρια. Σαν τις αφίσες που πουλάνε ακόμα ίσως κάποιοι πλανόδιοι πωλητές. (Μεγάλοι ή μικροί, τι σημασία έχει ο προσδιορισμός άραγε;)
Η αποτυχία μιας υποδειγματικής επιτέλεσης ρομάντζου σκαλώνει ξανά και ξανά στην ανυπέρβλητη ευθυνοφοβία μου. Και στην μεγάλη αίσθηση ευθύνης επίσης. Σαν να παίζω τένις με τα σωθικά μου.
Που είσαι; Το ξέρεις ότι δυσκολεύομαι να κοιμηθώ μόνη; Επίσης δυσκολεύομαι να κοιμηθώ και με παρέα. Μόνο το χόρτο και το σεξ βοηθάνε. Αλλά και τα δυο κοστίζουν. Ποικιλοτρόπως.
Φοβάμαι και τους ήχους και την απόλυτη ησυχία. Είναι αυτό το ανικανοποίητο που με έχει ορίσει. Και με έχει συσκοτίσει.
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν. Και να δεις που θα κοιμηθώ μυρίζοντας το σώμα σου. Από μακριά.
Σαν να κοιμάμαι, σαν να είμαι ξύπνια. Το τέταρτο δάχτυλο του δεξί μου
Χεριού πονάει και δυσκολέυομαι να γ΄ραψω. Μα κάπως συνηθίζω αι χρησιμοποιώ άλλα δάχτυλα.
Πολλά λάθη παρ’ όλα αυτά. Είπα θα κοιμηθώ νωρίς και είναι ήδη δυο. 2.
Το κομμένο μου δάχτυλο. Έχει μια γραμμή κάθετη στο νύχι και λίγο αίμα. Όχι αίμα, bedanine. “Κόκκινο» το λεγα μικρή και φοβόμουν μήπως τσούξει η πληγή.
Η αλήθεια είναι πως όπως γράφω σε σκέφτομαι. Περίεργο μου φαίνεται. Σχεδόν μη πραγματικό.
Όλα γίνονται αισθήσεις. Γεύσεις. Ροές και φράγματα. Πάντα τα φράγματα. Υψώνονται εκεί που δεν
Το περιμένεις. Αναπόφευκτα.
Η χτεσινή νύχτα ήταν μια άλλη χωροχρονική ανακάλυψη. Όλο λοφίσκους και πυκνά
Χορτάρια. Μου θυμίζει, τώρα, μια άλλη ανοιξιάτικη νύχτα με πολύ γρασίδι και υγρασία. Υγρασία παντού. Στο χορτάρι, στα χέρια, στα στόματα, παντού.
Και είναι που μπλοκάρω πάντα την καλύτερη στιγμή. Εκεί που σε άλλη περίπτωση
Θα ερχόταν λίγο ηλιοβασίλεμα και πιασμένα χέρια. Σαν τις αφίσες που πουλάνε ακόμα ίσως κάποιοι πλανόδιοι πωλητές. (Μεγάλοι ή μικροί, τι σημασία έχει ο προσδιορισμός άραγε;)
Η αποτυχία μιας υποδειγματικής επιτέλεσης ρομάντζου σκαλώνει ξανά και ξανά στην ανυπέρβλητη ευθυνοφοβία μου. Και στην μεγάλη αίσθηση ευθύνης επίσης. Σαν να παίζω τένις με τα σωθικά μου.
Που είσαι; Το ξέρεις ότι δυσκολεύομαι να κοιμηθώ μόνη; Επίσης δυσκολεύομαι να κοιμηθώ και με παρέα. Μόνο το χόρτο και το σεξ βοηθάνε. Αλλά και τα δυο κοστίζουν. Ποικιλοτρόπως.
Φοβάμαι και τους ήχους και την απόλυτη ησυχία. Είναι αυτό το ανικανοποίητο που με έχει ορίσει. Και με έχει συσκοτίσει.
Περίεργα πράγματα συμβαίνουν. Και να δεις που θα κοιμηθώ μυρίζοντας το σώμα σου. Από μακριά.
21.5.10
πρωινος καφες
Αυτο το μπλογκ αλλαζει αναλογα τη διαθεση μου. Περσι ηταν μαυρο, φετος πρασινο, σαν το δωματιο που μενω στο κεντρο της πολης. Και λεω δωματιο γιατι αν η πορτα του ηταν συνεχεια ανοιχτη, προς το διαδρομο της πολυκατοικιας, ισως να επαιρνε κατι απο την λεξη "σπιτι".
Σκεφτομαι αυτον τον καιρο πως αλλαζει, ή οχι και τοσο, η αισθηση του εαυτου μου, η αισθηση του σωματος μου, του σχηματος του, του ειδους του, με καθε διαφορετικο ανθρωπο που συναναστρεφομαι ερωτικα. Εχει να κανει πραγματικα με τις αλλες ή εχει να κανει με την αδυναμια μου να συγκρατησω μια εικονα για μενα στον καθρεφτη;Με αποσυντονιζει ο εαυτος μου. Δεν στεκεται ποτε σε ενα σημειο να συζητησουμε λιγο, να τα βρουμε, βρε παιδι μου, να κατασταλαξουμε καπου. Και μετα αναρωτιεμαι, θα ειμαι παντα ετσι; Καπως συμβαινει και ημουν παντα ετσι.
Χτες το βραδυ, μετα απο δυο σκαρτα τσιγαρα φαντασιωνομουν ζωδιακα, και οπως σε κρατουσα αγκαλια και ειχα τυλιξει τα χερια μου γυρω απο την μεση σου, με ενιωθα να αιωρουμε, τα ποδια μου στον αερα, τα χερια μου σε κρατουσαν και ησουν εσυ η επαφη μου με τη γη. Σαν μπαλονι με ιλιον. Σαν να φουσκωσε ο αερας μεσα μου και διεκδικησε τη θεση του. Και εσυ η γη, αναποφευκτα.
Και ειναι οι καιροι περιεργοι. Κατι η κριση, κατι οι νεκροι, κατι η επισκεψη στο νησι. "Εδω ο κοσμος καιγεται κι εσυ ασχολεισαι με τα γκομενικα;" Η φωνη της ρεαλιστριας φιλης ηχησε χτες το βραδυ μεσα απο το μσν. Χρονια τωρα καταναλωνω πολυ φαια ουσια στα "γκομενικα" ωσπου καπου πειστικα κι εγω οτι εχει νοημα αυτη η διαδικασια. Ειναι και οι ανθρωποι που ειναι τοσο γοητευτικα ομορφοι και τοσο τρομαχτικοι ταυτοχρονα. Με αποσυντονιζουν και με παρασερνουν απο δω κι απο κει.
Καποια στιγμη ειχα ανεβασει ενα ποστ για το πολυαμορι. Μετα ισως και να πηρα πισω οτι ειχα γραψει. Τωρα σκεφτομαι μακαρι να ημουν πολυγαμικη οσο και μακαρι να ημουν μονογαμικη. Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα σε μια ωρα δουλευω, γιατι η "πνευματικη" εργασια δεν νοειται ως εργασια. Οσο και να διαβαζεις, οσο και να γραφεις δεν κανεις τιποτα. Σαν τις νοικοκυρες ενα πραγμα.
Ακουω τριτο προγραμμα, οτι και να παιζει,
http://62.103.164.228:8080/trito
Χτες το βραδυ, μετα απο δυο σκαρτα τσιγαρα φαντασιωνομουν ζωδιακα, και οπως σε κρατουσα αγκαλια και ειχα τυλιξει τα χερια μου γυρω απο την μεση σου, με ενιωθα να αιωρουμε, τα ποδια μου στον αερα, τα χερια μου σε κρατουσαν και ησουν εσυ η επαφη μου με τη γη. Σαν μπαλονι με ιλιον. Σαν να φουσκωσε ο αερας μεσα μου και διεκδικησε τη θεση του. Και εσυ η γη, αναποφευκτα.
Και ειναι οι καιροι περιεργοι. Κατι η κριση, κατι οι νεκροι, κατι η επισκεψη στο νησι. "Εδω ο κοσμος καιγεται κι εσυ ασχολεισαι με τα γκομενικα;" Η φωνη της ρεαλιστριας φιλης ηχησε χτες το βραδυ μεσα απο το μσν. Χρονια τωρα καταναλωνω πολυ φαια ουσια στα "γκομενικα" ωσπου καπου πειστικα κι εγω οτι εχει νοημα αυτη η διαδικασια. Ειναι και οι ανθρωποι που ειναι τοσο γοητευτικα ομορφοι και τοσο τρομαχτικοι ταυτοχρονα. Με αποσυντονιζουν και με παρασερνουν απο δω κι απο κει.
Καποια στιγμη ειχα ανεβασει ενα ποστ για το πολυαμορι. Μετα ισως και να πηρα πισω οτι ειχα γραψει. Τωρα σκεφτομαι μακαρι να ημουν πολυγαμικη οσο και μακαρι να ημουν μονογαμικη. Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα σε μια ωρα δουλευω, γιατι η "πνευματικη" εργασια δεν νοειται ως εργασια. Οσο και να διαβαζεις, οσο και να γραφεις δεν κανεις τιποτα. Σαν τις νοικοκυρες ενα πραγμα.
Ακουω τριτο προγραμμα, οτι και να παιζει,
http://62.103.164.228:8080/trito
8.4.10
Έχει φτάσει απρίλης και κάπου παραπαίω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τα τελευταία βράδια περνάω πολύ ώρα μέσα στη μπανιέρα. Την γεμίζω με ζεστό νερό, παίρνω μαζί τον καπνό μου και αράζω μέχρι να βαρεθώ. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με ένα όνειρο που είδα πριν κάνα μήνα. Είδα, λέει, ότι βούλιαζα κάτω από το νερό και ένιωθα πολύ όμορφα. Σαν να καταδύομαι σε έναν χώρο ασφαλή. Ασφαλή γνώριμο και οικείο. Κάπως έτσι, λίγο ασυνείδητά μάλλον, ανακάλυψα τις χαρές τις μπανιέρας και του ζεστού νερού. Η αλήθεια είναι πως βουλιάζω σε αυτή τη μικρή ορθογώνια μπανιέρα κάθε φορά που νιώθω ότι διαλύομαι. Κάπως ξαναβρίσκω την επαφή με τα κομμάτια μου. Με το άθροισμα των μελών μου ως όλο. Σαν το στάδιο του καθρέφτη ένα πράγμα, χωρίς τον λακάν απαραίτητα.
22.12.09
δεοντολογικα θα επρεπε να ημουν τερας..
(το βιντεο δεν μου αρεσει, ακουω το ποιημα με κλειστο το τιουμπ...)
8.11.09
αμφιθυμιες
Στεκομαι τωρα μπροστα απο το λαπτοπ, εχω κι ενα τσιγαρο στο τασακι και σκεφτομαι περισσοτερα απο οσα γραφω. Χτες το βραδυ, λιγο πριν με παρει ο υπνος σκεφτηκα πως θελω να ανεβασω αλλο ενα ποστ.Λιγο καιρο πριν ηταν σιγουρο πως δεν ειχα κατι αλλο να πω. Οι λογοι που με εκαναν να ανοιξω αυτο το μπλογκ δεν υπαρχουν πια οποτε γιατι να συνεχισω να γραφω; Για πιο λογο και για πιο θεμα; Μερες μετα ολο και κατι ανεβαζα ολο και πιο αραια. Μεχρι χτες το βραδυ που μια καινουρια γνωστη μου λεει "εσυ εισαι ο urban sky,ε;' Oυπς και νομιζα πως η ιντερνετικη μου ταυτοτητα ειναι μονο ιντερνετικη...
Οσο ελειπα στο νησι και ζουσα τη δικη μου, εσωστρεφη και την ιδια στιγμη την πιο εκτεθειμενη περιοδο της ζωης μου, ετσι τουλαχιστον ενιωθα, δεν ειχα ιδεα τι γινοταν εδω στην αθηνα. Οταν επεστρεψα, σχεδον ενα χρονο μετα η αμηχανια μου για την αμηχανια των αλλων σχετικα με τις εμφυλες ταυτοτητες μου εκαναν τις επαφες μου πολυ συγκεκριμενες, προσεκτικες και ταραγμενες. Μηνες μετα ξαναβρισκω την αισθηση της αυτοεικονας μου και μπορω να δω και περα απο τη μυτη μου. Λιγο οι φιλες, λιγο οι ομαδες, λιγο το διαβασμα, λιγο καποια σχολια που αναρωτιουνται γιατι αφησα το μπλογκ και το ηθικο μου αρχισε να παιρνει τα πανω του.
Οσο ελειπα στο νησι και ζουσα τη δικη μου, εσωστρεφη και την ιδια στιγμη την πιο εκτεθειμενη περιοδο της ζωης μου, ετσι τουλαχιστον ενιωθα, δεν ειχα ιδεα τι γινοταν εδω στην αθηνα. Οταν επεστρεψα, σχεδον ενα χρονο μετα η αμηχανια μου για την αμηχανια των αλλων σχετικα με τις εμφυλες ταυτοτητες μου εκαναν τις επαφες μου πολυ συγκεκριμενες, προσεκτικες και ταραγμενες. Μηνες μετα ξαναβρισκω την αισθηση της αυτοεικονας μου και μπορω να δω και περα απο τη μυτη μου. Λιγο οι φιλες, λιγο οι ομαδες, λιγο το διαβασμα, λιγο καποια σχολια που αναρωτιουνται γιατι αφησα το μπλογκ και το ηθικο μου αρχισε να παιρνει τα πανω του.
Μια συντροφισσα με ρωτησε, χτες, αν ημουν σε διαδικασια "αλλαγης". Εννοουσε "φυλου", δεν το διατυπωσε, δεν χρειαστηκε αφου καταλαβαινομαστε. Της απαντησα "ναι αλλα μαλλον βαρεθηκα να περναω διαρκως". Μια συντροφισσα και φιλη με χαρακτηρισε "ανθρωπολογο που κανει την ερευνα απο τη θεση του υπο μελετη υποκεμενου". Οπως και να το πεις σωστο ειναι.
Λιγες μερες πριν ντυθηκα ομορφα. Εβαλα το πουκαμισο μου, την γραβατα μου και ηθελα να βγω. Τελικα αποφασισαμε να βγουμε σε ενα στεκι στα εξαρχεια και εγω αλλαξα ρουχα και εβαλα μια μαυρη μπλουζα. Και μετα αναρωτιομουν γιατι το εκανα αυτο; Ποιος ειναι αυτος ακριβως ο μπατσος που κυκλοφορει σε ορισμενα μερη και οριζει το πως θα παρουσιαστω; Σκεφτομουν τα βλεμματα και το ποσο με εχουν κουρασει. Βλεμματα που δεν μου χρειαζονται, δεν τα θελω γυρω μου αλλα ειναι παντα παροντα και οριζουν το ζωτικο μου χωρο. Κι αν πρεπει να διατυπωσω ενα λογο για τον οποιο ξαναγραφω ειναι αυτα τα βλεμματα και μια αναγκη απεξαρτησης απο αυτα.
Λιγες μερες πριν ντυθηκα ομορφα. Εβαλα το πουκαμισο μου, την γραβατα μου και ηθελα να βγω. Τελικα αποφασισαμε να βγουμε σε ενα στεκι στα εξαρχεια και εγω αλλαξα ρουχα και εβαλα μια μαυρη μπλουζα. Και μετα αναρωτιομουν γιατι το εκανα αυτο; Ποιος ειναι αυτος ακριβως ο μπατσος που κυκλοφορει σε ορισμενα μερη και οριζει το πως θα παρουσιαστω; Σκεφτομουν τα βλεμματα και το ποσο με εχουν κουρασει. Βλεμματα που δεν μου χρειαζονται, δεν τα θελω γυρω μου αλλα ειναι παντα παροντα και οριζουν το ζωτικο μου χωρο. Κι αν πρεπει να διατυπωσω ενα λογο για τον οποιο ξαναγραφω ειναι αυτα τα βλεμματα και μια αναγκη απεξαρτησης απο αυτα.
24.3.09
psychotherapy
Δεν ξερω γιατι, και ουτε με ενδιαφερει ιδιαιτερα να μαθω, αλλα το επομενο πρωι απο ενα καλο πηδημα μου ρχεται ν' ακουω Βισση. Και επειδη ειμαι ανοιχτοκαρδος ανθρωπος θα τη μοιραστω μαζι σας...
19.3.09
5.3.09
4.3.09
25.2.09
23.2.09
καπου εδω μπερδευω το blog με ημερολογιο....
Εχω ενα βουλιαγμα στο στηθος.
Ενα εκατομυριο σκεψεις μαζι. Για διαφορα θεματα, πολλα.
Μια φιλη κοιμαται ανεμελη στο σαλονι κι εγω μολις εκλεισα το msn.
Μιλουσα με το "αγορι". Και ακουω Norah Jones. Και δεν θελω να κοιμηθω.
Το "αγορι" μου ελεγε διαφορα. Πως εχει μπερδευτει μαζι μου. Πως ειμαι πολυ μυστηριο ον.
Πως εχω αγγιξει τον πυρηνα του. Πως θελει να ρθει εδω αλλα δεν μπορει.
Κι εγω διαβαζα οτι εγραφε και απαντουσα.
Μισες αληθειες μισα ψεματα, το ενα μεσα στο αλλο.
Ηθελα να πω "ελα τωρα" και ελεγα "οι ερωτες ειναι ομορφοι οταν ειναι ελευθεροι".
Ηθελα να πω "θελω το χαδι σου" και ελεγα "χρειαζομαι πιο απτα πραγματα".
Και μια φιλη απο Αγγλια μου λεει "μα εισαι μυστηριο ον". "Δεν εισαι αγορι, το gender σου ειναι ρευστο".
Μμμ, το gender μου ειναι ρευστο. Οπως ολα τα πραγματα αλλωστε.
Πως μπορουν να μη ειναι; Οι ανθρωποι για να νιωθουν ασφαλεις παντα προσπαθουν να τους
βαλουν μια ταμπελα. Να τα ορισουν μεσα στα καθορισμενα, απο τα πριν, πλαισια που εχουν
φτιαξει. Κι οποιοι δεν χωρανε σε αυτα τα πλαισια τι κανουν;
Παιρνουν χαπια, αυτοκτονουν. Ζωγραφιζουν, γραφουν μουσικη, ονειρευονται.
Μπαινουν σε κινηματα και οραματιζονται να αλλαξουν τον κοσμο.
Βρες μου εναν ερωτα ανεπηρεαστο απο αυτα τα πλαισια. Ενα χρωμα, ενα αρωμα, ενα ρουχο.
Κι εγω θα σου πω. Ναι, εδω ειμαι. Εδω θα μεινω, ειμαι οκ τωρα. Μπορεις; Ποιος μπορει;
Η υπαρξη μου ωρες ωρες συρικνωνεται. Αλλες φορες γεμιζει τον ουρανο ολοκληρο.
Ειμαι ενα μυστηριο ον λοιπον. Ολο γριφους και ανεξερευνητα βαθη.
Το "αγορι" στο τελος λεει οτι θα ρθει. (Γιατι να νοιαζομαι;) Με lsd. Προτιμουσα κανα τσιγαρο.
Ας ερθει οπως θελει. Αν αυτο το κανει να νιωθει πιο ανετα. Αν ετσι μπορει να με προσεγγισει
καλυτερα.Ειμαι βολικος ανθρωπος αλλωστε.
Μη το διαβασετε αυτο το post. Παραγινεται εξομολογητικο. Υπερβολικο θα ελεγα.
Και ισως λιγο θλιμμενο. Δεν θλιβομαι παντα. Τουλαχιστον δεν θλιβομαι για πολυ.
Το πρωι κατι θα γινει και ολα θα ναι καλυτερα. Σαν μετα απο περιεργο ονειρο.
"Τα λογια ειναι ευκολα", ειπα. "Γι'αυτο δεν μ'αρεσουν". "Πες τα". Κι αρχισα να λεω.
Πολλα, μεχρι που αδειασα. Και κομπλαρε. Δεν μιλησε για λιγο.
Καποιες φορες οταν σκεφτομαι για μενα, χρησιμοποιω το θηλυκο. Αλλες παλι το αρσενικο.
Οταν μιλαω για μενα συνηθως δεν χρησιμοποιω εμφυλους προσδιορισμους.
Αν το πω αυτο στον "ειδικο" θα μου πει πως ειμαι "κοριτσι".
Καποιοι αλλοι ισως μου πουν διαλεξε. Οπως την περιοδο που δηλωνα bi.
Κι εγω ακομα θα αναρωτιεμαι γιατι. Ποιος ο λογος; Γιατι η γλωσσα να 'ναι θηλεια;
Γιατι να μας κανει σκλαβους της ενω θα επρεπε να ειναι ενα εργαλειο στα δικα μας χερια;
Για να περιγραφει τη δικη μας υπαρξη και οχι να μας περιοριζει;
Διαβαζω πολυ αυτον τον καιρο. Για το σωμα, τη σεξουαλικοτητα, την ιατρικη, την
καθε μορφη παθολογικοποιηση της υπαρξης. Και ψαχνω να μου βρω ενα καλουπι.
Μηπως και αν το καταφερω, μπω μεσα, βολευτω, ολα θα λυθουν και η ζωη θα ειναι απλη.
Μπα. Δεν ειναι ετσι τα πραγματα.
Ασε που οι ανθρωποι το "αλλιωτικο και το απ'αλλου φερμενο" το φοβουνται.
Λες και ταραζει τις δικες τους βεβαιοτητες για την θεση τους στον κοσμο
και λες και αυτο ειναι κακο.
Τωρα νιωθω καλυτερα. Τα λογια δεν ειναι ευκολα αλλα μολις γραφτουν σαν να φευγουν
και οι βαριες σκεψεις μαζι τους.
Τωρα θελω να ξυπνησω και να εχει ηλιο, να απλωσω τα χερια μου και να ρουφηξω το συμπαν
με μια βαθια ανασα. Αυτο που καμια φορα συνωμοτει υπερ μας ή εναντιον μας.
Και ακομα θελω να ρθει το "αγορι", να συνωμοτησουμε μαζι....
Ενα εκατομυριο σκεψεις μαζι. Για διαφορα θεματα, πολλα.
Μια φιλη κοιμαται ανεμελη στο σαλονι κι εγω μολις εκλεισα το msn.
Μιλουσα με το "αγορι". Και ακουω Norah Jones. Και δεν θελω να κοιμηθω.
Το "αγορι" μου ελεγε διαφορα. Πως εχει μπερδευτει μαζι μου. Πως ειμαι πολυ μυστηριο ον.
Πως εχω αγγιξει τον πυρηνα του. Πως θελει να ρθει εδω αλλα δεν μπορει.
Κι εγω διαβαζα οτι εγραφε και απαντουσα.
Μισες αληθειες μισα ψεματα, το ενα μεσα στο αλλο.
Ηθελα να πω "ελα τωρα" και ελεγα "οι ερωτες ειναι ομορφοι οταν ειναι ελευθεροι".
Ηθελα να πω "θελω το χαδι σου" και ελεγα "χρειαζομαι πιο απτα πραγματα".
Και μια φιλη απο Αγγλια μου λεει "μα εισαι μυστηριο ον". "Δεν εισαι αγορι, το gender σου ειναι ρευστο".
Μμμ, το gender μου ειναι ρευστο. Οπως ολα τα πραγματα αλλωστε.
Πως μπορουν να μη ειναι; Οι ανθρωποι για να νιωθουν ασφαλεις παντα προσπαθουν να τους
βαλουν μια ταμπελα. Να τα ορισουν μεσα στα καθορισμενα, απο τα πριν, πλαισια που εχουν
φτιαξει. Κι οποιοι δεν χωρανε σε αυτα τα πλαισια τι κανουν;
Παιρνουν χαπια, αυτοκτονουν. Ζωγραφιζουν, γραφουν μουσικη, ονειρευονται.
Μπαινουν σε κινηματα και οραματιζονται να αλλαξουν τον κοσμο.
Βρες μου εναν ερωτα ανεπηρεαστο απο αυτα τα πλαισια. Ενα χρωμα, ενα αρωμα, ενα ρουχο.
Κι εγω θα σου πω. Ναι, εδω ειμαι. Εδω θα μεινω, ειμαι οκ τωρα. Μπορεις; Ποιος μπορει;
Η υπαρξη μου ωρες ωρες συρικνωνεται. Αλλες φορες γεμιζει τον ουρανο ολοκληρο.
Ειμαι ενα μυστηριο ον λοιπον. Ολο γριφους και ανεξερευνητα βαθη.
Το "αγορι" στο τελος λεει οτι θα ρθει. (Γιατι να νοιαζομαι;) Με lsd. Προτιμουσα κανα τσιγαρο.
Ας ερθει οπως θελει. Αν αυτο το κανει να νιωθει πιο ανετα. Αν ετσι μπορει να με προσεγγισει
καλυτερα.Ειμαι βολικος ανθρωπος αλλωστε.
Μη το διαβασετε αυτο το post. Παραγινεται εξομολογητικο. Υπερβολικο θα ελεγα.
Και ισως λιγο θλιμμενο. Δεν θλιβομαι παντα. Τουλαχιστον δεν θλιβομαι για πολυ.
Το πρωι κατι θα γινει και ολα θα ναι καλυτερα. Σαν μετα απο περιεργο ονειρο.
"Τα λογια ειναι ευκολα", ειπα. "Γι'αυτο δεν μ'αρεσουν". "Πες τα". Κι αρχισα να λεω.
Πολλα, μεχρι που αδειασα. Και κομπλαρε. Δεν μιλησε για λιγο.
Καποιες φορες οταν σκεφτομαι για μενα, χρησιμοποιω το θηλυκο. Αλλες παλι το αρσενικο.
Οταν μιλαω για μενα συνηθως δεν χρησιμοποιω εμφυλους προσδιορισμους.
Αν το πω αυτο στον "ειδικο" θα μου πει πως ειμαι "κοριτσι".
Καποιοι αλλοι ισως μου πουν διαλεξε. Οπως την περιοδο που δηλωνα bi.
Κι εγω ακομα θα αναρωτιεμαι γιατι. Ποιος ο λογος; Γιατι η γλωσσα να 'ναι θηλεια;
Γιατι να μας κανει σκλαβους της ενω θα επρεπε να ειναι ενα εργαλειο στα δικα μας χερια;
Για να περιγραφει τη δικη μας υπαρξη και οχι να μας περιοριζει;
Διαβαζω πολυ αυτον τον καιρο. Για το σωμα, τη σεξουαλικοτητα, την ιατρικη, την
καθε μορφη παθολογικοποιηση της υπαρξης. Και ψαχνω να μου βρω ενα καλουπι.
Μηπως και αν το καταφερω, μπω μεσα, βολευτω, ολα θα λυθουν και η ζωη θα ειναι απλη.
Μπα. Δεν ειναι ετσι τα πραγματα.
Ασε που οι ανθρωποι το "αλλιωτικο και το απ'αλλου φερμενο" το φοβουνται.
Λες και ταραζει τις δικες τους βεβαιοτητες για την θεση τους στον κοσμο
και λες και αυτο ειναι κακο.
Τωρα νιωθω καλυτερα. Τα λογια δεν ειναι ευκολα αλλα μολις γραφτουν σαν να φευγουν
και οι βαριες σκεψεις μαζι τους.
Τωρα θελω να ξυπνησω και να εχει ηλιο, να απλωσω τα χερια μου και να ρουφηξω το συμπαν
με μια βαθια ανασα. Αυτο που καμια φορα συνωμοτει υπερ μας ή εναντιον μας.
Και ακομα θελω να ρθει το "αγορι", να συνωμοτησουμε μαζι....
17.2.09
Καποια σωματα
Ειναι καποια σωματα που η υφη τους μενει ανεξητηλη στα δαχτυλα μου για μερες.
Το δερμα που αγγιχτηκε χαραζει σημαδια μεσα μου.
Ειναι οι μυρωδιες που γινονται ηχοι και χρωματα, οι ανασες που παιρνουν σχημα και ογκο.
Ειναι καποια σωματα που κυλανε σαν νερο μεσα μου.
Ταξιδευουν στις φλεβες μου, μπαινουν στο γεννετικο μου υλικο και αλλαζουν τη συσταση της υπαρξης μου.
Μικρες δονησεις που αναταραζουν την καθημερινη ροη των κυτταρων.
Ειναι καποια σωματα, που, ετσι χωρις καποιο λογο, πλημμυριζουν τα μεσημεριανα μου ονειρα με χυμους φρεσκων ροδακινων.
Μαλλια, ματια και χειλη γεματα γευσεις καλοκαιρινης βροχης που ξεσπα μολις με παρει ο υπνος στην αιωρα και μουλιαζει το χωμα.
Ειναι καποια σωματα που μολις τ'αγγιζω διαλυομαι, για να συντεθω ξανα απο την αρχη με τα κομματια μου τοποθετημενα ατσαλα και βιαστικα στις αρχικες τους θεσεις.
Μονο και μονο για να μπορεσω να περπατησω, να τα πλησιασω και να τα νιωσω ξανα.
Ειναι οι μυρωδιες που γινονται ηχοι και χρωματα, οι ανασες που παιρνουν σχημα και ογκο.
Ειναι καποια σωματα που κυλανε σαν νερο μεσα μου.
Ταξιδευουν στις φλεβες μου, μπαινουν στο γεννετικο μου υλικο και αλλαζουν τη συσταση της υπαρξης μου.
Μικρες δονησεις που αναταραζουν την καθημερινη ροη των κυτταρων.
Ειναι καποια σωματα, που, ετσι χωρις καποιο λογο, πλημμυριζουν τα μεσημεριανα μου ονειρα με χυμους φρεσκων ροδακινων.
Μαλλια, ματια και χειλη γεματα γευσεις καλοκαιρινης βροχης που ξεσπα μολις με παρει ο υπνος στην αιωρα και μουλιαζει το χωμα.
Ειναι καποια σωματα που μολις τ'αγγιζω διαλυομαι, για να συντεθω ξανα απο την αρχη με τα κομματια μου τοποθετημενα ατσαλα και βιαστικα στις αρχικες τους θεσεις.
Μονο και μονο για να μπορεσω να περπατησω, να τα πλησιασω και να τα νιωσω ξανα.
16.2.09
14.2.09
all i know
here is what i know
bus stops in winter
cold hands on your hot stomach.
i know kisses like sinking
and i know watching you.
i know wet weight against me,
the thick smell of sweat and stale come.
i know your hips in my lap
and my bones in your hands.
i know your surrender,
the child-like line between
humiliation and desire.
hitting sparks at the pace of trains tracks
and tides.
i know beauty so gentle that is paralyzing.
(i know kissing you when you are so close
it is just your inhalation)
απο το αναρχοqueer zine
pink black attack #1
bus stops in winter
cold hands on your hot stomach.
i know kisses like sinking
and i know watching you.
i know wet weight against me,
the thick smell of sweat and stale come.
i know your hips in my lap
and my bones in your hands.
i know your surrender,
the child-like line between
humiliation and desire.
hitting sparks at the pace of trains tracks
and tides.
i know beauty so gentle that is paralyzing.
(i know kissing you when you are so close
it is just your inhalation)
απο το αναρχοqueer zine
pink black attack #1
23.1.09
party, παρτυ, party
Θελω παρτυ...ακουει κανεις;
13.02 γινεται το πρωτο παρτυ ενισχυσης για το φετινο athens pride.
Παιξε κατι balcan mr ή ms dj!
7.1.09
Γραμμα σε μια πρωην ερωμενη
Kαλημέρα!
ξύπνησα αργά, αρκετά αργά. Έφτιαξα ένα καφέ και φωτοσύνθεσα
για λίγο στη βεράντα. (Έναν ήλιο σαν και αυτό να στο τρώει τ' αφεντικό...)
σε σκεφτόμουν χτες
και ένιωθα ότι πέρα από το "ηλιόλουστο" του πράγματος
υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα μας.
όχι σωματική αλλά συναισθηματική. Ελπίζω να μη διαβάζονται κάπως αυτά που γράφω, εξηγούμαι! Δεν σου χρεώνω ότι εσύ απομακρύνεσαι. Αυτού του είδους την απόσταση την
ένιωθα στις περισσότερες από τις μέχρι τώρα ερωτικές μου σχέσεις. Όχι στις φιλικές, αυτές έχουν τα δικά τους προβλήματα! Σαν η σωματική επαφή να αντικαθιστά την λεκτική.
Παλιότερα είχα ένα ιδανικό για τις σχέσεις μου. Δομημένο και στηριγμένο
σε άκαμπτα επιχειρήματα. Θέλω μια σχέση πάνω από όλα φιλική και
μετά ερωτική. Περνώντας ο καιρός και τα χρόνια (οι γκρίζοι μου κρόταφοι
το ομολογούν), ε, κάπου ξεχάστηκα, κάπου έβαλα νερό στο κρασί μου, που λένε
και τώρα πια πάει το ιδανικό μου!
Σκεφτόμουν τι έλεγες μετά το σορτμπας για τα "αγγίγματα" που μένουν στην επιφάνεια. Που διαπερνάνε το δέρμα και δεν ριζώνουν. Το έχω νιώσει τόσες φορές που πλέον μου έγινε συνήθεια και πλέον δεν το σκέφτομαι.
Και νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος αντιμετωπίσεις τέτοιων ζητημάτων.
Λίγα χρόνια πριν είχα περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι, κλεισμένος σε ένα μικρο, δροσερό από την υγρασία της Κέρκυρας, ισόγειο διαμέρισμα, κλειστά παντζούρια, μαζί με τον Πέτρο. Κάθε πρωί μέχρι το μεσημέρι, πίναμε και φιλοσοφούσαμε. Μια σωστή συμβουλή, ίσως το μόνο λογικό που είπε ποτέ ο Πέτρος στα 6 χρόνια που τον ήξερα, ήταν η παραβολή με τις τρύπες.
Όλες οι άνθρωποι, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις «στραβές» που έρχονται και μας χαλάνε την ηρεμία, την χαρούμενη και ευτυχισμένη περίοδο που διανύουμε. Ή ακόμα χειρότερα, έρχονται η μια πίσω από την άλλη και δεν μας αφήνουν να χαρούμε μπουτσούνι.
Τι κάνουμε λοιπόν; Το παλεύουμε λίγο από δω λίγο από κει, να μπαλώσουμε τις τρύπες από τις οποίες ξεμυτάνε οι στραβές. Έλα όμως που αυτές, πονηρές και ευλύγιστες όλο και τα καταφέρνουν. Σαν τα μικρόβια και την αντιβίωση, ένα πράγμα. (Σου στέλνω και το τραγούδι που ακούω αυτή τη στιγμή. Μόλις μπήκε και λίγος ήλιος πίσω από την πλάτη μου.)
Έτσι το αποτέλεσμα είναι να μπεις σε ένα φαύλο κύκλο όπου κυνηγάς συνέχεια στραβές και κλείνεις τρύπες. Κουραστικό και ψυχοφθόρο, θα έλεγα.
Η άλλη λύση είναι να μην νοιαστείς για τις τρύπες. Να αράξεις πίσω και να τις δεις όλες μαζί απέναντι σου. Κατά αυτό τον τρόπο, αράζοντας πίσω την πλάτη και ανοίγοντας το πλάνο κα καλύτερη θέα έχεις, βλέπεις και πέρα από τις τρύπες, και αποφεύγεις περισσότερες στραβές.
Αυτή ήταν η σοφή παρεμβολή. Δεν μπορώ να σου πω ότι την εφάρμοσα τα επόμενα χρόνια και τώρα είμαι ένας ευτιχισμένος γιόγκι. Αλλά είναι πολύ βοηθητική να την θυμάμαι όταν πνίγομαι από μόνος μου.
Μου συμβαίνουν κάποια αντιφατικά πράγματα αυτό τον καιρό. Από την μια νιώθω ότι κάθε στιγμή που συμβαίνει μια «αποκάλυψη». Όταν σκέφτομαι κάτι, όταν κάνω κάτι καινούργιο κα όταν κάνω σεξ με έναν/ μία άνθρωπο. Ξαφνικά γεμίζω και χαίρομαι, σαν να ανοίγω και να απλώνομαι. Κάποιες στιγμές μετά ξεφουσκώνω και αρχίζω να αδειάζω, σαν τρυπημένο μπαλόνι. Αυτό βέβαια είναι μια κυκλοθυμική υπερβολή. Το έχω εντοπίσει, με έχει εξουθενώσει στο παρελθόν και τώρα προσπαθώ να το κοντρολάρω, πάντα με τη μέθοδο της στραβής και της τρύπας.
Αρκετά φλυάρησα, θα σου στείλω και το δεύτερο τραγούδι που ακούω (και τραγουδάω ταυτόχρονα).
Σε φιλώ πολύ
ξύπνησα αργά, αρκετά αργά. Έφτιαξα ένα καφέ και φωτοσύνθεσα
για λίγο στη βεράντα. (Έναν ήλιο σαν και αυτό να στο τρώει τ' αφεντικό...)
σε σκεφτόμουν χτες
και ένιωθα ότι πέρα από το "ηλιόλουστο" του πράγματος
υπάρχει μια απόσταση ανάμεσα μας.
όχι σωματική αλλά συναισθηματική. Ελπίζω να μη διαβάζονται κάπως αυτά που γράφω, εξηγούμαι! Δεν σου χρεώνω ότι εσύ απομακρύνεσαι. Αυτού του είδους την απόσταση την
ένιωθα στις περισσότερες από τις μέχρι τώρα ερωτικές μου σχέσεις. Όχι στις φιλικές, αυτές έχουν τα δικά τους προβλήματα! Σαν η σωματική επαφή να αντικαθιστά την λεκτική.
Παλιότερα είχα ένα ιδανικό για τις σχέσεις μου. Δομημένο και στηριγμένο
σε άκαμπτα επιχειρήματα. Θέλω μια σχέση πάνω από όλα φιλική και
μετά ερωτική. Περνώντας ο καιρός και τα χρόνια (οι γκρίζοι μου κρόταφοι
το ομολογούν), ε, κάπου ξεχάστηκα, κάπου έβαλα νερό στο κρασί μου, που λένε
και τώρα πια πάει το ιδανικό μου!
Σκεφτόμουν τι έλεγες μετά το σορτμπας για τα "αγγίγματα" που μένουν στην επιφάνεια. Που διαπερνάνε το δέρμα και δεν ριζώνουν. Το έχω νιώσει τόσες φορές που πλέον μου έγινε συνήθεια και πλέον δεν το σκέφτομαι.
Και νομίζω ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος αντιμετωπίσεις τέτοιων ζητημάτων.
Λίγα χρόνια πριν είχα περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι, κλεισμένος σε ένα μικρο, δροσερό από την υγρασία της Κέρκυρας, ισόγειο διαμέρισμα, κλειστά παντζούρια, μαζί με τον Πέτρο. Κάθε πρωί μέχρι το μεσημέρι, πίναμε και φιλοσοφούσαμε. Μια σωστή συμβουλή, ίσως το μόνο λογικό που είπε ποτέ ο Πέτρος στα 6 χρόνια που τον ήξερα, ήταν η παραβολή με τις τρύπες.
Όλες οι άνθρωποι, κατά τη διάρκεια της ζωής μας, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις «στραβές» που έρχονται και μας χαλάνε την ηρεμία, την χαρούμενη και ευτυχισμένη περίοδο που διανύουμε. Ή ακόμα χειρότερα, έρχονται η μια πίσω από την άλλη και δεν μας αφήνουν να χαρούμε μπουτσούνι.
Τι κάνουμε λοιπόν; Το παλεύουμε λίγο από δω λίγο από κει, να μπαλώσουμε τις τρύπες από τις οποίες ξεμυτάνε οι στραβές. Έλα όμως που αυτές, πονηρές και ευλύγιστες όλο και τα καταφέρνουν. Σαν τα μικρόβια και την αντιβίωση, ένα πράγμα. (Σου στέλνω και το τραγούδι που ακούω αυτή τη στιγμή. Μόλις μπήκε και λίγος ήλιος πίσω από την πλάτη μου.)
Έτσι το αποτέλεσμα είναι να μπεις σε ένα φαύλο κύκλο όπου κυνηγάς συνέχεια στραβές και κλείνεις τρύπες. Κουραστικό και ψυχοφθόρο, θα έλεγα.
Η άλλη λύση είναι να μην νοιαστείς για τις τρύπες. Να αράξεις πίσω και να τις δεις όλες μαζί απέναντι σου. Κατά αυτό τον τρόπο, αράζοντας πίσω την πλάτη και ανοίγοντας το πλάνο κα καλύτερη θέα έχεις, βλέπεις και πέρα από τις τρύπες, και αποφεύγεις περισσότερες στραβές.
Αυτή ήταν η σοφή παρεμβολή. Δεν μπορώ να σου πω ότι την εφάρμοσα τα επόμενα χρόνια και τώρα είμαι ένας ευτιχισμένος γιόγκι. Αλλά είναι πολύ βοηθητική να την θυμάμαι όταν πνίγομαι από μόνος μου.
Μου συμβαίνουν κάποια αντιφατικά πράγματα αυτό τον καιρό. Από την μια νιώθω ότι κάθε στιγμή που συμβαίνει μια «αποκάλυψη». Όταν σκέφτομαι κάτι, όταν κάνω κάτι καινούργιο κα όταν κάνω σεξ με έναν/ μία άνθρωπο. Ξαφνικά γεμίζω και χαίρομαι, σαν να ανοίγω και να απλώνομαι. Κάποιες στιγμές μετά ξεφουσκώνω και αρχίζω να αδειάζω, σαν τρυπημένο μπαλόνι. Αυτό βέβαια είναι μια κυκλοθυμική υπερβολή. Το έχω εντοπίσει, με έχει εξουθενώσει στο παρελθόν και τώρα προσπαθώ να το κοντρολάρω, πάντα με τη μέθοδο της στραβής και της τρύπας.
Αρκετά φλυάρησα, θα σου στείλω και το δεύτερο τραγούδι που ακούω (και τραγουδάω ταυτόχρονα).
Σε φιλώ πολύ
17.11.08
Ιστορια για ενα ταξιδι (μερος 2ο)
Οταν η γυναικα με τη νανουριστικη φωνη εφυγε, το κοριτσι φοβοταν ακομα. Αποφασισε ομως να φανει γενναιο και αφησε τη νυστα να υπερνικησει το φοβο της. Ετσι κι εγω χαιρετησα τον παλιο μου φιλο, το ροζ ελαφι, που δεν ηταν και πολυ ομιλητικο και συνεχισα στο μονοπατι, που ειχε ανοιξει ξανα διπλα στον καταρραχτη.
Περπατωντας λιγο ακομη συναντησα ενα σκυλι, αγιου Βερνανδου ισως, περηφανο με μεγαλο κεφαλι. Ηταν ασπρο και καφε και στεκοταν στο ξεφωτο ενος δασους διασπαρτο μεγαλα σκουρα πρασινα δεντρα. Ισως ηταν κυνηγοσκυλο. Καθησα λιγο μαζι του και συνηδητοποιηση οτι βρισκομαι σ'ενα πινακα στο σαλονι ενος σπιτιου. Εξω απο αυτον μπορουσα να δω ενα τζακι αναμμενο με μια κουρελου μπροστα. Εναν αντρα καθισμενο σε εναν καναπε να διαβαζει εφημεριδα, πινοντας ελληνικο καφε με δυο σταγονες ουζο. Απεναντι, στο τελος του μονοπατιου, που ακομα αναβοσβηνε, βρισκοταν μια μεγαλη παρεα σε μια καλοκαιρινη βεραντα. Αντρες, γυναικες με χαμογελαστα απο το αφθονο αλκοολ προσωπα, φλερταραν , επαιζαν και φλυαρουσαν για ενα σωρο ουσιωδη αλλα και ανουσια πραγματα. Μια κοπελα με ενα ψαθινο καπελο και ανοιχτοχωμο φορεμα σταθηκε απεναντι μου και μου προσφερε λιγο δροσερο ποντς. Πισω της μια καταπρασινη κληματαρια τονιζε ακομη περισσοτερο το διονυσιακο κοκκινισμα στα μαγουλα της. Με πηρε απο το χερι γελωντας και βρεθηκαμε στη μεση της βεραντας με τα ασπρα πλακακια. Εκει ο κοσμος χορευε. Χορεψαμε κι εμεις. Υστερα με κρατησε απο τη μεση και χωρις να το καταλαβω, απογειωθηκαμε. Στροβιλιζομασταν πανω απο χωραφια που τα χτυπαγε ο ηλιος τοσο πολυ που τα σκιερα τους μερη μαυριζαν σαν τρυπες που εχασκαν. Περνουσαμε πανω απο γνωστες και αγνωστες περιοχες ενω συνεχιζε να με κραταει απο τη μεση. Το προσωπο της αλλαζε και ποτε εμοιαζε μ'ενα αγορι που καποτε ερωτευτηκα, ποτε με καποιο κοριτσι που δεν με αγκαλιασε ποτε, οπως εκανε αυτη εκεινη τη στιγμη.
Καποια στιγμη προσγειωθηκαμε και με αφησε, γελωντας κελαρυστα, για να γυρισει στην παρεα, που μαλλον την εψαχνε. Τοτε βρεθηκα ξανα μονος να κοιταω μεσα απο ενα ασπρομαυρο παραθυρο. Ημουν γυμνος, χωρις στομα, μονο με δυο μεγαλα ματια, που εβλεπαν τα παντα γυρω τους. Δεν ειχα ουτε χερια, τα ειχε καταπιει το σκοταδι του ατελειωτου χωρου πισω απο το περβαζι. Πανω σε αυτο υπηρχαν δυο μικρα παρτερια με τα ασπρομαυρα και αοσμα παρτερια τους. Ανοιξα καλα τα ματια μου και κοιταξα μπροστα μου. Ολα τα προηγουμενα τοπια και ηχοι ειχαν συμπηκνωθει σε να σιδερενιο ημιδιπλο κρεβατι. Ηταν αδειο, χωρις καν σεντονια. Πανω στο στρωμα ομως φυτρωναν μικρα κυκλαμινα και κιτρινες μαργαριτες. Με τοσο ερωτα που ειχε ποτιστει, πως να μην ανθισει;
Τοτε, ξαφνικα, αρχισαν να πεφτουν βροχη απο το ταβανι, που ανοιξε σαν καταρραχτης, ολες οι στιγμες που αφησαν το σημαδι τους πανω του και εγινε κατι αναπαντεχο. Το κρεβατι αρχισε να επιπλεει σαν βαρκα στο ποταμι με τις στιγμες. Βρηκα και εγω ευκαιρια και πηδηξα πανω. Ξαπλωσα ανασκελα και αφεθηκα. Δεν με ενοιαζε που πηγαινουμε, χαζευα τον ουρανο που ηταν καταγαλανος και τα συννεφα απο κρεμα φραουλα. Δεν αργησε να ερθει και ενα ξανθο κοριτσι, που στεκοταν πανω σ ενα κουτσουρο διπλα στις οχθες του ποταμου. Αφησε μονο το σημαδι των δυνατων δαχτυλων της πανω στο σωμα μου και υστερα αποφασισε να πιασει στερια γιατι το διαρκες ταξιδι και οι περιεργοι συνεπιβατες της προκαλουσαν ναυτια. Το παραξενο πλεουμενο συνεχισε τοτε το ατερμονο ταξιδι το και σιως σταματησει μονο του σε καποια σκοτεινη και φιλοξενη θαλασσα, ισως παλι οχι...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
